Dominująca rola układu śródmiejskiego

Dominującą rolę układu śródmiejskiego wydobywa skoncentrowanie w nim sił architektonicznych, najbardziej monumentalnych budowli społecznych (promocja 3 w 1). Ponieważ jednak centrum miasta socjalistycznego nie znajduje się w opozycji plastycznej w stosunku do dzielnic pozostałych, koncentracja ta nie idzie za daleko. Towarzyszy jej wyłączenie szeregu znacznych budowli społecznych z dzielnicy centralnej i lokalizacja ich na pozostałych terenach. Gmachy te wraz z zespołami dzielnicowych władz państwowych i partyjnych oraz miejscowych instytucji kulturalnych tworzą nieraz ośrodki dzielnicowe powołane do życia przez ściślejsze więzi społeczne części miasta (program uprawnienia budowlane na komputer).

Istnienie ośrodków dzielnicowych nie osłabia przy tym w najmniejszym stopniu dominującej roli architektonicznej centrum ogólnomiejskiego. Przeciwnie - tylko dzięki istnieniu ośrodków cząstkowych jednoczących architektonicznie układ dzielnicy i z kolei podporządkowujących się centrum ogólnomiejskiemu - to ostatnie może za ich pośrednictwem wywrzeć swój wpływ organizujący na miasto w całości. System ośrodków dzielnicowych rozprowadzając siłę architektoniczną założenia centralnegojednocześnie wzbogaca i uzupełniające. Co więcej - niektóre ośrodki lokalne mogą wchodzić w skład kompozycji szeroko pojmowanego centrum ogólnomiejskiego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Treść założeń śródmiejskich zmienia się więc wraz z przemianami więzów i stosunków społecznych w mieście i w państwie doprowadzając do powstawania nowych typów budowli i rozwiązań urbanistycznych. Jednakże poszczególne etapy rozwojowe nie są izolowane od siebie; przeciwnie - dojrzewają w czasie trwania poprzednich, zazębiają się i korzystają wzajemnie ze swych trwałych zdobyczy. Nowa treść układów śródmiejskich jakże często obleka się początkowo w ich starą formę przestrzenną, by w toku walki nowego ze starym osiągnąć istotny postęp znajdując najbardziej sobie bliskie rozwiązania architektoniczno-urbanistyczne. Dla zrozumienia praw rozwojowych założeń śródmiejskich w wielkich, starych miastach zasadnicze znaczenie ma problematyka dziedzictwa, problematyka ciągłości historycznej i przeobrażeń w życiu organizmów urbanistycznych (uprawnienia budowlane).

Nowa kultura

Gdybyśmy zechcieli usystematyzować prowadzone w środowisku architektonicznym rozważania nad problematyką dziedzictwa, to na pierwszy rzut oka moglibyśmy wyróżnić dwie sprawy: ocenę samego dziedzictwa oraz ocenę jego aktualności i metod jego przejmowania. Przy takim statycznym ujęciu zagadnienia dziedzictwo urbanistyczne - całokształt zachowanych do naszych czasów wartości materialnych, technicznych i artystycznych zabudowy miast oraz zasad i form tej zabudowy w minionych epokach - jest pojęciem, które samo przez się nie nasuwa wątpliwości. Natomiast proces przejmowania dziedzictwa - zjawisko aktywnego ustosunkowania się współczesnych do dziedzictwa, dzięki czemu elementy dziedzictwa wchłonięte przez nową kulturę materialną i duchową stają się jej składową częścią - wywołuje wiele nieporozumień i dyskusji (program egzamin ustny).

Czy jednak uzasadnione jest tak daleko idące oddzielanie zjawiska dziedzictwa od zjawiska jego przejmowania? Proces przejmowania dziedzictwa stanowi element procesu rozwoju, którego wynikiem jest samo powstanie i nagromadzenie się wartości dziedzictwa. Prawa rządzące dziedziczeniem wynikają więc z praw rozwoju określających zarówno zjawiska gromadzenia się i nawarstwiania wartości dziedzictwa, jak i procesy jego przejmowania (opinie o programie).

Naukowo pełne ujęcie praw rozwoju daje dialektyka materialistyczna. Jej zasady znajdują potwierdzenie i ilustrację w losach organizmów miejskich, pozwalają ugruntować światopoglądowo rozważania o istocie dziedzictwa. Historia uczy badać zjawiska architektury i urbanistyki nie jako przypadkowo powstałe i nagromadzone fakty budowlane czy kompozycyjne, zależne jedynie od kaprysu woli tej czy innej jednostki, lecz jako fragment „jednej spoistej całości rozwoju społeczeństwa, uwarunkowany całokształtem wzajemnie powiązanych procesów historycznych. „Każde bowiem zjawisko z każdej dziedziny przyrody może zamienić się w nonsens, jeżeli się je będzie rozpatrywało poza związkiem z otaczającymi warunkami, w oderwaniu od nich, i przeciwnie, każde zjawisko można zrozumieć i uzasadnić, jeżeli się je rozpatruje w jego nierozerwalnym związku z otaczającymi zjawiskami (segregator aktów prawnych).