Efekty mechanizacji

Chociaż dla zwiększenia efektów mechanizacji kompleksowej pożądana jest budowa i dokompletowanie niektórych maszyn budowlanych w podstawowych zespołach, to jednak już w zakresie istniejących maszyn, urządzeń i środków transportowych można kompletować w oparciu o podaną wyżej metodykę dostatecznie sprawne zespoły maszynowe dla podstawowych robót budowlanych na placach budowy i w wytwórniach pomocniczych, zharmonizowane co do wydajności, miejsca i czasu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Natomiast realizacja metody automatyzacji wymaga poniesienia znacznych kosztów inwestycyjnych, znacznego czasu na wprowadzenie i odpowiednich warunków przebiegu produkcji, a mianowicie produkcji na stanowiskach stałych („stacjonarnych”). Specyficzne cechy robót budowlano-montażowych odbywających się na zmieniających się w toku pracy miejscach powodują, że automatyzacja tych procesów powinna mieć na celu przede wszystkim automatyczne sterowanie poszczególnymi maszynami (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Dalszą dziedziną automatyzacji robót budowlano-montażowych jest zdalne sterowanie poszczególnymi maszynami, jak np. żurawiami wieżowymi, mało dotychczas u nas stosowane w przeciwieństwie do krajów bardziej gospodarczo rozwiniętych.

Wreszcie dziedziną wymagającą szybkiego wprowadzenia automatyzacji są urządzenia do rejestrowania pracy maszyn (liczniki) oraz kontroli pracy mechanizmów, maszyn, punktów produkcyjnych, a nawet całych procesów produkcyjnych, w szczególności w wytwórniach masy betonowej oraz w zakładach prefabrykacji elementów betonowych i żelbetowych (uprawnienia budowlane). Struktura parku maszyn budowlanych odzwierciedla kierunki rozwojowe mechanizacji. Strukturę parku maszyn budowlanych analizować można w różnych zakresach, a mianowicie w zakresie przedsiębiorstwa budowlano-montażowego, zjednoczenia przedsiębiorstw budowlano-montażowych, Ministerstwa Budownictwa i PMB w ramach całego kraju, wreszcie w skali międzynarodowej (program egzamin ustny).

Zganiarki

Analiza taka ma znaczenie poznawcze dla oceny samej właściwości struktury parku maszyn budowlanych oraz dla wykrycia prawidłowości rozwojowych określonych rodzajów maszyn budowlanych, przy czym te ostatnie najlepiej jest studiować na strukturze maszyn w skali międzynarodowej w rozwoju czasowym. Przykładowo krótkie zestawienie liczby podstawowych maszyn budowlanych w kilku krajach w okresie od roku 1955 do 1967, wychodząc z tych samych danych, pokazano je w przeliczeniu procentowego wzrostu, zakładając dla roku 1955 ilości maszyn jako 100 (opinie o programie).

Tablice te wykazują przede wszystkim wielką dynamikę wzrostu liczby maszyn w* wszystkich krajach i chociaż obserwuje się niemałe różnice tego wzrostu w różnych krajach, to jednak odczytać z nich można także i pewne prawidłowości rozwojowe. Poza jedną pozycją (zgarniarki w ĆSRS i w Polsce - co wymagałoby dłuższych wyjaśnień) wszystkie pozycje są rosnące i to w sposób wysoce dynamiczny. Współczynniki wzrostu w okresie 12 lat (1955-f-1967) wahają się od 1,30 do 8,9 (segregator aktów prawnych). Wysokie współczynniki wzrostu odnoszą się do koparek jednonaczyniowych (co w pewnym stopniu tłumaczy się dużym wzrostem w tym czasie koparek o mniejszych po emnościach łyżki), spycharek oraz żurawi wieżowych i samojezdnych (co znowu uzasadnia się dynamicznym rozwojem metod montażowach w budownictwie).

Mały stosunkowo wzrost liczby zgarniarek wynika ze wzrostu pojemności skrzyń zgarniarek (odwrotnie jak to miało miejsce w koparkach), ich większych prędkości, a więc i wydajności (promocja 3 w 1). Dane przytoczone w tablicy mogą służyć tylko do orientacyjnych porównań stanu mechanizacji w poszczególnych krajach, ustalenie bowiem rzeczywistych relacji tych danych wymagałoby wzięcia pod uwagę nie tylko liczby maszyn, ale także ich wielkości, rodzajów napędu, mocy silników itp., co jest możliwe tylko w stosunku do danych polskich.