Ekorozwój

Wydaje się nieprzypadkowa zbieżność opublikowanego przez D. H. Mcadowsa tzw. I Raportu Rzymskiego z drugą sesją Rady Zarządzającej Programu Środowiskowego Narodów Zjednoczonych (UNEP) w Sztokholmie, kiedy to w 1972 roku pojawiło się pojęcie ekorozwoju (ecodevelopment) jako alternatywy rozwoju cywilizacyjnego wobec zagrożeń i prognoz przedstawionych w Raporcie Rzymskim. Jednocześnie należy pamiętać, że trzy lata wcześniej w 1969 roku U Thant, Sekretarz Generalny ONZ, ogłosił dramatyczny raport o stanie i zagrożeniach środowiska z obszernym przesłaniem co do jego ochrony. Od roku 1972 formuła ochrony została poszerzona o formułę korzystania z zasobów, ale nie niszczącego, lecz samopodtrzymującego, zrównoważonego, zdolnego do przetrwania (program uprawnienia budowlane na komputer).

Trzecia sesja UNEP w 1975 roku w Nairobii skonkretyzowała zakres pojęcia ekorozwoju, a także społeczeństwa ekorozwoju. Uznano, iż jest to taki przebieg nieuchronnego i pożądanego rozwoju gospodarczego, który by nie naruszał w sposób istotny i nieodwracalny środowiska życia człowieka, i który by godził prawa przyrody i ekonomii. Oznacza to działalność człowieka w harmonii z przyrodą, a więc taką działalność, która nie powoduje nieodwracalnych zmian (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Tak więc ekorozwój nie ogranicza bezwzględnie korzystania z zasobów przyrody. Wręcz przeciwnie, nawiązując do zasady poszanowania praw i dóbr przyrody, tworzy w wyniku świadomej działalności nowe, wyższe wartości rozwoju zharmonizowanego. Idea ekorozwoju stosunkowo szybko przeszła do sfery polityki i strategii państw. Także Polska przyjęła (Rada Ministrów) i zaakceptowała (Sejm) w 1991 roku „Politykę ekologiczną państwa" uwzględniającą koncepcję ekorozwoju (uprawnienia budowlane).

Skala zagrożeń środowiska człowieka

Zmiany w świadomości i stosunku społeczeństw do otoczenia, w którym żyją, spowodowały wzrost znaczenia czynników ekologicznych w rozwoju społeczno-gospodarczym. Coraz powszechniej występuje przekonanie o nie- rozdzielności środowiska i rozwoju (program egzamin ustny). W wielu krajach wskazuje się na błędne dotąd rozumienie koncepcji i praktyki rozwoju gospodarczego opartego na nieograniczonym korzystaniu z zasobów przyrody, wysokoodpadowych technologiach, gigantomanii w zagospodarowaniu przestrzeni, rozrzutności energii i wody. Istotne znaczenie dla dalszego rozwoju cywilizacyjnego ma wprowadzenie postulatu granic rozwoju i zakwestionowanie dwóch dotychczasowych zasad współczesnych społeczeństw:

1. nieograniczonego rozwoju (wszystko, co da się zrobić, powinno być zrobione), nieograniczonego zysku (wszystko, co daje się wykorzystać,
2. powinno być wykorzystane w maksymalnym stopniu) (opinie o programie).

Skala zagrożeń środowiska człowieka oraz potrzeba ich likwidacji uruchomiły proces ekologicznego współdziałania oraz sprzężenia gospodarki i ekologii zarówno w skali globalnej, jak również lokalnej. W ciągu ostatnich kilkunastu lat wykształciła się międzynarodowa świadomość konieczności wypracowania koncepcji rozwoju społeczno-gospodarczego zharmonizowanego ze środowiskiem przyrodniczym (segregator aktów prawnych).

W roku 1980 w dokumencie Światowej Strategii Ochrony Przyrody pojawiło się pojęcie sustainable development, które przyjęło się w Polsce na ogół tłumaczone również jako ekorozwój, chociaż często też stosuje się tłumaczenia bliższe oryginału: rozwój trwały i zrównoważony, rozwój (samo)podtrzymujący się.

Właściwy sens i znaczenie nadał tej nowej koncepcji ekorozwoju Raport Światowej Komisji w Sprawie Środowiska i Rozwoju zatwierdzony przez ONZ w 1987 roku. Wyraźnie przesunięty został akcent z ochrony zasobów na zaspokojenie podstawowych potrzeb ludzi, wykorzenienie ubóstwa, promocję cywilizacyjnego rozwoju - przy nieograniczaniu możliwości wyboru drogi rozwoju przez następne pokolenia. Nastąpiło niezwykłe zainteresowanie koncepcją ekorozwoju w takim ujęciu, wyrażające się licznymi publikacjami analizującymi możliwości wdrożenia, a także regionalnymi i lokalnymi działaniami praktycznymi (promocja 3 w 1).