Elektrony walencyjne

Jeśli przyjąć hipotezę o lokalizacji elektronów, to trwałość energetyczna, nadająca stałość konfiguracji elektronowej w stosunku do atomu krzemu w krzemianach, odpowiada konfiguracji sp, stanowiącej hybrydę trwałych 5- i p-konfiguracji kosztem jednoelektronowego przemieszczenia s-p. Energetyczną dogodność tej konfiguracji wykazali Brewer [6] i Samsonow [7]. W takim przypadku można postulować nieidentyczność wywoływania s- i p-wiązań w tetraedrze [Si0₄], a mianowicie p-wiązania są bardziej trwałe niż wiązania s; wiązania p łączą za pomocą tlenu tetraedry [Si0₄], a wiązania s służą do łączenia z oktaedrem [A10₆] i z tlenami zespołów kationowych w krzemianach i szkłach (program uprawnienia budowlane na komputer).

W oktacdrze [A10₆] elektrony walencyjne atomu glinu dzielą się, według reguły Paulinga, odpowiednio na 4/2 i 2/2, tworząc wielościan oktaedryczny również z niejednakową trwałością wiązań. Dlatego właśnie trwałość krzemianów, glino- krzemianów, wodoroglinokrzemianów i kwarcu jest odmienna w różnych kierunkach swoich osi (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Posługując się wielkościami funkcji falowych y>_t wiązań elektronów można wykazać różną trwałość zhybrydyzowanych wiązań w tetraedrze [Si0₄] i, znając wielkości energii rozerwania wiązań chemicznych według reakcji Si0₂ = = SiO+ 0+469,29 kJ/mol (112 kcal/mol) i Si0₂ = Si + O+809,5kJ/mol (193,2 kcal/ /mol), można ocenić wielkość tych i p-wiązań. Najmniej trwałe wiązaniem ma wartość 163,4 kJ/mol (39 kcal/mol), P_x = 305,8 kJ/mol (73 kcal/mol); P_y - powyżej 305,8 kJ/mol (73 kcal/mol) i poniżej 404,3 kJ/mol (96,5 kcal/mol), p.- nieco ponad 404,3 kJ/mol (96,5 kcal/mol) (uprawnienia budowlane).

Można przypuścić, że wiązanie s w krzemianach i szkłach, skierowane zwykle ii połączenie z grupą wodorotlenową, z jonami glinu, z jonami alkalicznymi . jonami pierwiastków ziem alkalicznych, powoduje najmniejszą lokalną trwałość . -Ti rżyj a dysocjacji grup OH i kationów, które ulegają dysocjacji w pierwszej kolejności (program egzamin ustny).

Rozpuszczalność jonów glinu

Na odwrót, powiązania są znacznie trwalsze; zapewniają one zdolność utrzymali w stopie przez dość długi czas morfologicznej zgodności między strukturą tego kryształu krzemianu i budową stopu. Przy silniejszym nagrzewaniu zgodność ii zostaje stopniowo zakłócona, p-wiązania kolejno zrywają się i powstaje możliwość dyfuzji pewnej części jonów krzemu w stopie {Awgustinik [8]) (opinie o programie).

Niejednakowa trwałość wiązań w minerałach ilastych potwierdza się np. gwałtownym wzrostem rozpuszczalności jonów Al³⁺ w porównaniu z rozpuszczalnością w roztworze sody z kaolinu po jego wyprażeniu w temperaturze 700°C. Przy prażeniu kaolinu w temperaturze do 500°C stosunku tlenku glinowego do dwutlenku krzemu w ekstrakcie alkalicznym wynosi 0,5, czyli stosunek dwutlenku krzemu do tlenku glinowego wynosi 2 (segregator aktów prawnych).

Jest to taki stosunek, przy którym jony glinu i krzemu związane są trwało w sieci kaolinitu i przechodzą do roztworu alkalicznego w tym samym stosunku, jaki jest w kaolinicie. Przy prażeniu kaolinu, poczynając od temperatury 600°C, rozpuszczalność jonów glinu w roztworze alkalicznym zwiększa się gwałtownie w porównaniu z jonami krzemu, co można wytłumaczyć tylko słabą trwałością s-wiązań jonów glinu w sieci kaolinitu, podczas gdy trwałość p-wiązań jonów krzemu pozostaje jeszcze znaczna. Ponadto, sądząc po krzywej odwodnienia, przy prażeniu minerałów ilastych utrzymuje się jeszcze ok. jednej ósmej całkowitej zawartości wody konstytucyjnej (grupy wodorotlenowe wewnątrz pakietu). Przemiana inetakaolinitu podczas prażenia rozpoczyna się w najsłabszych miejscach, a mianowicie w miejscach s-wiązań, zarówno w warstwach tetraedrycznych, jak i w oktaedrycznych (promocja 3 w 1).

Jak wiadomo, charakter wiązania zmienia się od bardziej kowalencyjnego w ortokrzemianach do bardziej jonowego w strukturach wstęgowych i warstwowych i jeszcze bardziej jonowego w strukturach w postaci „plastra miodu”. Zmianę charakteru wiązania należy przypisać pojawieniu się hybrydyzacji s-, p-wiązań. Również sam fakt przyłączenia tej lub innej grupy atomów (jeszcze w stanie agregatów) podczas krystalizacji lub tworzenia się szkła określa się na podstawie podobieństwa pojawienia się tych że wiązań.