Faza rozproszona

W celu maksymalnego upodobnienia mieszaniny tlenku glinowego z kwasem do układu dwuskładnikowego, tj. w celu usunięcia pęcherzyków powietrza, formowano masę przy małych prędkościach zwiększania nacisku - 0,2 MPa/s. Nacisk prasy odpowiadał „krytycznemu”, a jego wartość wyznaczono jako początek wyciskania fazy ciekłej (program uprawnienia budowlane na komputer).

W tych warunkach bowiem faza ciekła wypełnia najlepiej przestrzeń między stałymi cząstkami fazy rozproszonej i przy spełnieniu warunku usunięcia zawartego w mieszaninie powietrza - plastyczne ciało ulega maksymalnemu zagęszczeniu. Powstaje tu więc możliwość stworzenia warunków hydraulicznych, pozwalających na równomierne przekazywanie ciśnienia w całej objętości [19].
Przy formowaniu próbek z mas formierskich o różnych właściwościach dążono do należytego ich zagęszczenia. W tym celu przygotowywano masy o jednakowej konsystencji, przy czym określano ją na podstawie wartości naprężenia ścinającego i regulowano ilością fazy ciekłej kwasu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dla różnych mas formierskich o jednakowych naprężeniach ścinających wartości krytycznego nacisku prasowania są równe; oczywiście, w sprasowanej próbce tworzą się równej grubości otoczki ośrodka dyspergującego. Zachowanie warunku Pm = const w masach formierskich pozwala na uzyskanie dobrego zagęszczenia próbek uformowanych z tych mas.

W celu zbadania fizycznych i mechanicznych właściwości cementów glinowo-fosforanowych, uzyskanych z różnych polimorficznych odmian tlenku glinowego, przygotowano z mas, próbki cylindryczne o wymiarach d = h = - 20 mm (uprawnienia budowlane). Badania próbek w podanych tu warunkach, przy powolnym ogrzewaniu, dały dobre wyniki. Badania te mogły być wystarczające dla cementów i betonów zwykłych, dla których ważne jest sprawdzenie procesów ich twardnienia i odporności korozyjnej, natomiast nie były wystarczające dla cementów glinowo-fosforanowych, stosowanych przeważnie do wytwarzania mas ogniotrwałych; konieczne więc było zbadanie procesów zachodzących przy ich ogrzewaniu do wysokich wartości temperatury.

Skład fazowy cementów

Skład fazowy cementów glinowo-fosforanowych zależy od temperatury ich obróbki. Od składu fazowego zależą fizyczne i mechaniczne właściwości cementu, a m.in. jego wytrzymałość. W celu określenia zależności Rśc = f(t°C) oznaczano wytrzymałość na ściskanie cementów glinowo-fosforanowych w trakcie obróbki termicznej (program egzamin ustny). Chłodzenie próbek przed badaniami mechanicznymi przeprowadzano w warunkach wykluczających ich rehydratację, a zatem również zmniejszenie wytrzymałości.

Cementy uzyskiwane w wyniku tego procesu z fazy y Al203 i technicznego tlenku glinowego osiągają największą wartość RŚC w przedziale niskich wartości temperatury, tj. do 200°C. Jednak po obróbce termicznej w niskiej temperaturze masy z tych cementów nie są trwałe, rozpadają się, pochłaniając wilgoć z powietrza (opinie o programie). Należy zaznaczyć, że zniszczenia próbek wygrzewanych w temperaturze poniżej 200°C nie są typowe dla ciał kruchych, towarzyszy im jakby odkształcenie sprężyste, co jest charakterystyczne dla struktur koagulacyjno-krystalizacyjnych (segregator aktów prawnych).

Zgodnie z danymi analizy petrograficznej, w próbkach tych oprócz nowych faz krystalicznych występują również związki bezpostaciowe, podobne do minerałów ilastych, otaczające warstwą kryształy. Ponieważ w procesach polikondensacji faz fosforanowych, zawierających wodę, tworzą się związki spolimeryzowane, strukturę próbek można rozpatrywać jako analogiczną do twardych polimerów krystalicznych, w których faza bezpostaciowa ma właściwości sprężyste.

Przy postępującej dalej polikondensacji sprężystość próbek zanika, co odpowiada minimum mechanicznej wytrzymałości struktury (promocja 3 w 1). Dalszy wzrost temperatury wygrzewania sprzyja krystalizacji powstałych faz bezpostaciowych i tworzeniu się struktury krystalizacyjnej, co powoduje powtórny wzrost wytrzymałości.