Grubość ściany

Duża stosunkowo grubość ściany i jednorodny porowaty pozwalają na płaskie ukształtowanie spoiny poziomej, bez obawy wsiąkania pod wpływem opadów atmosferycznych (uprawnienia budowlane).

Ujemną cechą tych rozwiązań jest duży na ogół ciężar (350-f-450 kG oraz niewielka stosunkowo wytrzymałość lekkich betonów o niskich rach objętościowych, co ogranicza stosowanie tego rozwiązania doków o średniej wysokości.

W ZSRR, a ostatnio również i w Polsce, znalazły zastosowanie w buc, kach płytowych prefabrykaty płytowe z gazobetonu odmiany 0,7 o grubości 24 cm. Płyty te są produkowane, względu na wymiary autoklawu, na wysokość połowy kondygnacji, a przer montażem łączone w całość przez spawanie zabetonowanych łączników (program na telefon).

Wykończenie tych płyt — pod warunkiem starannego ich wykonania i ostrożnego transportu — jest łatwe i może się sprowadzić jedynie do powleczenia od zewnątrz farbą hydrofobową a od wewnątrz zwykłego malowania (program na komputer).

Ujemną cechą prefabrykatów wielkowymiarowych z gazobetonu jest duża ich podatność na uszkodzenia w trakcie transportu i montażu oraz stosunkowo duży wskaźnik zużycia stali na 1 m2, dochodzący do 2,5 kG na 1 m2 ściany. Inny przykład samonośnej ściany gazobetonowej zastosowano w projekcie WUF Standard (program egzamin ustny).

Płytowe ściany zewnętrzne

W układach konstrukcyjnych podłużnych i krzyżowych płytowe ściany zewnętrzne spełniają funkcję nośną i z reguły składają się z trzech warstw materiałowych: konstrukcyjnej nośnej, ocieplającej i elewacyjnej. Układ warstw w przekroju ściany bywa rozmaity. Jeżeli mostki termiczne odgrywają mniejszą rolę, warstwa ocieplająca jest czasem stosowana od strony wewnętrznej.

Warstwa elewacyjna jest wtedy ściśle zespolona z warstwą konstrukcyjną, co daje rozwiązanie prostsze w wykonaniu (opinie o programie). Większość europejskich systemów płytowych, w tym również polskie, stosuje jednak układ, w którym warstwa ocieplająca osłania od zewnątrz warstwę konstrukcyjną.

Uzyskuje się w ten sposób pełne otulenie powierzchni ściany zewnętrznej materiałem ocieplającym, a ponadto warstwa konstrukcyjna akumulując ciepło stwarza lepsze warunki klimatu wewnętrznego (segregator aktów prawnych). Natomiast warstwa elewacyjna osłania warstwę ocieplającą przed wpływami atmosferycznymi. Struktura ściany warstwowej powinna być sprawdzona obliczeniami cieplno-wilgotnościowymi (patrz tom IV) pod względem dostatecznej izolacyjności termicznej i dyfuzji pary wodnej.

Powyższy układ warstw, prawidłowy z punktu widzenia fizycznego, nastręcza jednak trudności w rozwiązaniu połączenia poszczególnych warstw (promocja 3 w 1).