Grubość warstw ochronnych

Ze względu na potrzebę zróżnicowania stopnia zabezpieczenia konstrukcji przed ujemnymi skutkami zarysowania stosuje się podział konstrukcji na trzy kategorie rysoodporności:

• I kategoria obejmuje konstrukcje, które nie powinny ulegać zarysowaniu pod działaniem obciążeń obliczeniowych;
• II kategoria obejmuje konstrukcje, które nie powinny ulegać zarysowaniu pod działaniem obciążeń charakterystycznych;
• III kategoria obejmuje konstrukcje, w których pod działaniem obciążeń charakterystycznych dopuszczalne jest powstawanie rys prostopadłych do osi elementu i ukośnych, lecz z ograniczeniem szerokości ich rozwarcia (program uprawnienia budowlane na komputer).

Grubość warstw ochronnych (w porównaniu ze zwykle stosowaną otuliną) należy zwiększyć o 5-10 mm, zależnie od stopnia agresywności środowiska i rodzaju ochrony betonu. W celu otrzymania betonów odpornych na działanie soli, w szczególności siarczanoodpornych, stosuje się cement portlandzki siarczanoodporny lub inny o małej zawartości glinu. Nie należy do tych betonów stosować takich spoiw jak cementy portlandzkie pucolanowe lub żużlowe (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Do betonów kwasoodpornych o zwiększonym stężeniu kwasów stosuje się szkło wodne sodowe lub potasowe, do którego dodaje się czynnik inicjujący twardnienie - fluorokrzemian sodowy i kruszywo drobno zmielony materiał ogniotrwały (diabaz, andezyt, kwarc, bazalt). W tym też celu stosuje się kwasoodporny kwarcowy cement fluorokrzemowy, stanowiący drobno zmieloną mieszaninę piasku kwarcowego i fluorokrzemianu sodowego; mieszaninę tę zadaje się roztworem wodnym szkła wodnego (uprawnienia budowlane).

Beton szczelny

Beton szczelny na cemencie portlandzkim i zwykłych kruszywach (piasek kwarcowy, tłuczeń skał magmowych) dostatecznie dobrze przeciwstawia się działaniu stałych roztworów alkaliów, lecz w miarę zwiększania stężenia roztworu ługów żrących (NaOH, KOH), szczególnie przy wysokiej temperaturze, korozja betonu gwałtownie zwiększa się, głównie wskutek rozpadu kruszyw. Beton na cemencie portlandzkim i kruszywach węglanowych (wapieniu, dolomicie) jest dostatecznie odporny na działanie alkaliów przy wysokich stężeniach ich roztworów i przy wysokich temperaturach (program egzamin ustny).

Do betonów chemicznie odpornych mogą być stosowane następujące kruszywa:

• do kwasoodpornych - tłuczeń z andezytu, granitu, topionego bazaltu i diabazu, kwarcytu, gabro, ceramiki kwasoodpornej oraz piasek kwarcowy lub piasek uzyskany z kruszenia wymienionych materiałów;
• do betonów odpornych na działanie soli - tłuczeń ze zwartych skał magmowych lub przeobrażonych (granitu, diabazu, gabro, kwarcytu, gnejsu); w tym również celu stosuje się skały osadowe o wodochłonności nie większej niż 0,5-M°/o (wagowo), wytrzymujące bez rozpadu 15 cyklów kolejnego nasycania w roztworze siarczanu sodowego z następnym wysuszaniem w temperaturze 105-110°C oraz piasek kwarcowy lub piasek uzyskany z kruszenia zwartych materiałów kamiennych;
• do betonów odpornych na działanie alkaliów - zwarte skały węglanowe (opinie o programie).

Piasek powinien być gruby o wskaźniku uziemienia 2,5 i ilości odmywanych części pylastych i gliniastych (zawierających niepożądane gliniany i glinokrzemiany) nie więcej niż 1% wagowo, a dla konstrukcji o szczególnym znaczeniu z 2 lub 3 oddzielnie dozowanych frakcji (segregator aktów prawnych).

Tłuczeń należy rozdzielić na frakcje (5-10, 10-h20, 20-P40 mm); ilość odmywanych części powinna w nim wynosić nie więcej niż 0,5%, a części blaszkowych nie więcej niż 15%. Nie wolno stosować grubego kruszywa z zawartością opalu, chalcedonu i krzemionki bezpostaciowej innych rodzajów, mogącej wchodzić w reakcję z alkaliami zawartymi w cemencie, co doprowadzi do powstania niebezpiecznego naprężenia w betonie. Twardnienie betonu kwasoodpornego powinno odbywać się w ciepłym i suchym środowisku powietrznym (promocja 3 w 1).