Izolacja paroszczelna

Dobra izolacja paroszczelna powinna posiadać następujące cechy: 1) opór przenikania pary wodnej powinien być powyżej 10 m2 godz mm Hglg, 2) łatwość przyklejania się do materiałów izolacyjnych oraz do materiałów okładzin, 3) odporność na wilgoć oraz na korozję chemiczną i biologiczną (uprawnienia budowlane).

Kleje i lepiszcze stosowane do klejenia warstw i przyklejania powinny być odporne na temperaturę co najmniej 50°C, tj. przy tej temperaturze nie powinny spływać po ścianie (program na telefon). Izolacje paroszczelne, stosowane w ścianach osłonowych w warunkach krajowych, są następujące: jedno- lub kilkakrotne pokrycie lepikiem bitumicznym Abizol G, Izolit lub Emasfit, papy asfaltowe na lepiku bitumicznym na gorąco, malowanie powierzchni wewnętrznej okładzin lakierami, farbami syntetycznymi lub olejnymi o dużym oporze dyfuzyjnym, folia aluminiowa przyklejona lepikiem asfaltowym lub klejem syntetycznym, folie z tworzyw sztucznych, m. in. z polichlorku winylu lub polietylenu (program na komputer).

Spoiny lub zakłady w okładzinie przeciwwiatrowej powinny wynosić dla papy nie mniej niż 5 cm, przy czym przy szkielecie drewnianym papa powinna być dociśnięta listewkami do rygla. Należy zwracać uwagę na staranne wykonanie uszczelnień między konstrukcją budynku a ścianą osłonową (program egzamin ustny). Folie z polichlorku winylu należy przyklejać do okładzin klejem syntetycznym PCW/CH, a folie z polietylenu można łączyć tylko przez zgrzewanie. Folia aluminiowa, jeżeli jest dostatecznie sztywna, może być bezpośrednio mocowana do szkieletu lub do sztywnej warstwy termoizolacyjnej. Natomiast kiedy folia aluminiowa jest wiotka, należy ją nakleić na okładzinę wewnętrzną (opinie o programie).

Materiały do uszczelniania połączeń

Kity i uszczelki stosowane do połączeń powinny posiadać przede wszystkim dużą twardość, dobrą przyczepność do materiału w połączeniu, elastyczność ze względu na odkształcenia termiczne ścian, niski współczynnik skurczu, trwałe właściwości fizyko-chemiczne przy wahaniach temperatur od — 40° do -f 80°C, odporność na wpływy atmosferyczne i korozję, łatwość w stosowaniu i możliwość wymiany (segregator aktów prawnych).

Szerokość spoiny nie powinna być mniejsza od 5 mm i nie większa od 15 mm, a głębokość jej powinna wynosić ok. 15 mm, dla utrzymania kitu w połączeniu.

Wielkość i kształt spoiny powinny być dostosowane do możliwości i sposobu wypełnienia jej materiałem uszczelniającym. Wypełnienie spoin powinno się odbywać przy temperaturze nie niższej niż 4°C. Do uszczelnienia połączeń stosowane są uszczelki z gumy neoprenowej lub z polichlorku winylu. Trwałość materiałów uszczelniających krajowych jest stosunkowo niewielka (3—4 lata), pomimo że aktualne możliwości wynoszą do 20 lat (promocja 3 w 1).