Izolacje parochronne

Izolacje parochronne projektuje się i wykonuje jak w zwykłych mokrych pomieszczeniach. Należy tutaj zwrócić uwagę, że zaprojektowanie zabezpieczeń parochronnych powinno być poparte studiami i obliczeniami. Zachodzi bowiem potrzeba ochrony budynku nie tylko przed zawilgoceniem, lecz również przed niszczeniem wskutek korozji (program uprawnienia budowlane na komputer).
Największemu zagrożeniu korozją podlegają posadzki pomieszczeń przemysłowych. Przenikanie agresywnych cieczy przez posadzkę prowadzi do niszczenia konstrukcji nośnej stropów. Z tych powodów podstawowa ochrona przed korozją sprowadza się do izolacyjnego i strukturalnego zabezpieczenia posadzek.

Przed ustaleniem konstrukcji posadzek powinno nastąpić uprzednie rozeznanie korozyjnego działania agresywnych roztworów i dobór dostatecznie trwałego materiału na nawierzchnię i warstwy ochronne (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Rozróżnia się dwa podstawowe rodzaje posadzek odpornych na agresywne działanie cieczy: posadzki odporne na kwasy i posadzki odporne na ługi.
Konstrukcja posadzek w znacznym stopniu zależy od tego, czy są one ułożone na podłożu gruntowym, czy na stropie nośnym. Jeżeli posadzka jest ułożona na gruncie, powinna mieć pod sobą trwały fundament w postaci warstwy ubitego kruszywa i ułożonej płyty betonowej. Wówczas osiadanie posadzek chemicznie odpornych jest nie do pomyślenia, ponieważ są one zabezpieczone nie tylko izolacyjnie, lecz również strukturalnie (uprawnienia budowlane).

Stropy pod posadzkami chemicznie odpornymi powinny być w miarę możności wykonane z betonu, którego kruszywo i spoiwo powinno być dobrane odpowiednio do rodzaju korozyjnego ośrodka (program egzamin ustny).
stępujące materiały: cegłę klinkierową, cegły kwasoodporne, cegły szamotowe, płytki bazaltowe, płytki terakotowe, kwasoodporne betony na szkle wodnym oraz kwasoodporne smoło- i asfaltobetony. Do izolacji wodoszczelnej stosuje się smołowe i asfaltowe przepony. Na podłoże pod przepony stosuje się betony uodpornione na korozję przez dobór kwasoodpornych kruszyw i mniej wrażliwych na działanie kwasów cementów.

Konstrukcja posadzki

Poniżej podaje się dwa przykłady posadzek odpornych na kwasy: jedna, ułożona na podłożu gruntowym i jedna na stropie (opinie o programie).
Konstrukcja posadzki z nawierzchnią klinkierową ułożoną na podłożu gruntowym. Na dobrze ubity grunt układa się warstwę żwiru lub tłucznia kwasoodpornego grubości od 15 do 20 cm. Następnie układa się warstwę smoło lub asfaltobetonu kwasoodpornego odpowiednio wygładzonego masą smołową lub asfaltową. Na przygotowane podłoże układa się asfaltową trójwarstwową przeponę właściwą i pokrywa się ją 3-5 mm powłoką
z kwasoodpornej masy izolacyjnej. Na zakończenie układa się nawierzchnię klinkierową, używając jako spoiwa tej samej masy izolacyjnej (segregator aktów prawnych).

Przykład ułożenia kwasoodpornej posadzki na płycie konstrukcyjnej. Płytę konstrukcyjną gruntuje się roztworem asfaltowym i powleka się warstwą kwasoodpornej masy asfaltowej grub. 3-5 mm na gorąco. Następnie dokleja się warstwę folii igelitowej grubości 1-3 mm. Na warstwie igelitu układa się płytki terakotowe przy użyciu kwasoodpornego lepiku, rozgrzanego do temp. 80°C.

W celu podwyższenia odporności betonów na działanie ługów należy w miarę możności dobierać cementy z dużą zawartością wapna i z jak najmniejszą zawartością związków glinowych. Jako wypełniacze (kruszywo) należy stosować skały ługoodporne i dostatecznie wytrzymałe mechanicznie (promocja 3 w 1).

Betony konstrukcji ługoodpornych (również kwasoodpornych) powinny być bardzo szczelne i mieć maksymalnie wysoką wytrzymałość mechaniczną. Ogólnie mówiąc betonowe konstrukcje odporne chemicznie powinny być przede wszystkim w wysokim stopniu poddane zabezpieczeniu strukturalnemu.