Jakość asfaltu

Dla przybliżonej choćby oceny jakości asfaltu konieczne jest zestawienie wyników badań wszystkich fizycznych właściwości asfaltu i wyciągnięcie z nich ogólnego wniosku. Z dwóch np. asfaltów o tej samej lub zbliżonej penetracji za lepszy należy uważać asfalt o większej ciągliwości i niższej temperaturze łamliwości (program uprawnienia budowlane na komputer).
Asfalty o nie znanym pochodzeniu należy badać szczegółowo, przy czym obok oznaczeń standardowych wskazane jest badanie penetracji i ciągliwości w różnych temperaturach, co umożliwia wykreślenie krzywych. Asfalt jest tym lepszy, im krzywe będą miały przebieg bardziej płaski.

Do analogicznych wniosków prowadzą również wykresy Teologiczne. Asfalt, którego wykres reologiczny wykazuje dłuższy odcinek odpowiadający stanowi quasi-plastyczności, jest lepszy od asfaltu, który szybko przechodzi w stan cieczy całkowicie płynnej (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Obraz odporności asfaltów na dłuższe ogrzewanie daje próba odparowania i związane z nią dalsze badanie penetracji, ciągliwości oraz temperatur łamliwości i mięknienia. Im strata na ciężarze odparowanego asfaltu jest mniejsza, a penetracja, ciągliwość, łamliwość i temperatura mięknienia są bardziej zbliżone do analogicznych właściwości asfaltu, który nie był poddany próbie wygrzewania, tym asfalt jest odporniejszy na działanie wyższych temperatur i tym samym lepszy.

Wszystkie te próby nie pozwalają jednak jeszcze na przewidywanie, jak badany asfalt będzie się zachowywał po upływie dłuższego czasu i jaka jest jego odporność na wpływy atmosferyczne.
Cienkie warstwy asfaltu, naniesione np. na włókna, jak to ma miejsce w papie, lub na powierzchnie żeliwa czy stali jako lakier ochronny, pod wpływem światła, ciepła, powietrza i wilgoci ulegają procesowi starzenia się, w czasie którego tracą stopniowo swą elastyczność, przyczepność i inne wymagane cechy (uprawnienia budowlane).

Atlas

Żadne z opisanych badań nie daje podstaw do wysnucia wniosków dotyczących starzenia się asfaltu. Konieczne są tutaj specjalne badania prowadzone w odpowiednich aparatach (typu Atlas), w których próbki papy lub blachę powleczoną asfaltem poddaje się kolejno silnemu naświetlaniu lampą łukową, działaniu powietrza, wody i zamrażaniu. Aparat taki pozwala na wywołanie w badanej próbce w ciągu 3-4 tygodni procesu starzenia takich zmian, jakim ulega badany materiał w ciągu 1-2 lat przy jego użytkowaniu (program egzamin ustny). Badania w aparacie typu Atlas można zastąpić naświetleniem próbek lampą kwarcową w stanie wilgotnym i suchym; wyniki takiego badania są jednak mniej dokładne i trudniej reproduktywne.

Asfalty nie stanowią pożywki dla grzybów niszczących drewno ani dla roślin, lecz w przeciwieństwie do smoły powęglowej i jej pochodnych nie stanowią one przeszkody dla ich rozwoju.
Dość często trafia się, że korzenie lub pędy niektórych chwastów i sznury grzybów przebijają izolacje asfaltowe lub papę, poważnie je tym samym uszkadzając. Istnieją również bakterie, np. z rodziny Achromobacteriacea i niektóre beztlenowe, które mogą się rozwijać na asfalcie, pobierając od niego wodór i niszcząc tym samym jego właściwości.
Powłoki i impregnacja asfaltem warstwy tektury i tkanin również nie zabezpieczają wkładki organicznej przed gniciem (opinie o programie).
Jako sposoby zabezpieczania asfaltu przed tymi czynnikami stosuje się dodatki „dezynfekcyjne”.

Asfalt jest praktycznie materiałem bardzo trwałym, prawie nie ulegającym procesowi starzenia się. Czynnikiem atmosferycznym mogącym powodować zmiany właściwości asfaltu są promienie słoneczne, a właściwie - krótkie chemicznie czynne fale świetlne (promocja 3 w 1).
Proces zmian właściwości asfaltu pod działaniem promieni słonecznych jest procesem powierzchniowym, nie mogącym sięgać głęboko w masę asfaltu.

Skutkiem takiego działania promieni słonecznych jest początkowo zmatowienie powierzchni asfaltu, powstawanie płytkich spękań asfaltu, tzw. „słoniowej skóry”, następnie podwyższenie temperatury mięknienia i łamliwości, a w końcu pękanie.