Konstrukcja budynków prowizorycznych

Szersze zastosowanie znajduje w krajach zachodnich folia, otrzymywana z kauczuku chlorobutadienowego tzw. neoprenu, ponieważ jest ona niewrażliwa na działanie czynników atmosferycznych i nie ulega starzeniu się, a poza tym odznacza się dużą wytrzymałością na rozerwanie i szczelnością (program uprawnienia budowlane na komputer). Wykorzystano te właściwości między innymi w pokryciu dworca i peronów w Cap (południowa Afryka), gdzie folia ta, o grubości 2,4 mm, ułożona na konstrukcji żelbetowej, pokrywa ok. 50 tys. m² powierzchni.

Stosowanie samych folii z tworzyw sztucznych z ewentualnym wzmocnieniem ich tkaniną również z włókien syntetycznych ma na ogół miejsce w następujących przypadkach:

• pokrycie budynków tymczasowych,
• pokrycie obiektów użytkowanych w okresie letnim,
• pokrycie fragmentów placu budowy lub budynków znajdujących się na tych placach,
• pokrycie obiektów rolnych i ogrodniczych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Do robót tego rodzaju bywa stosowana folia polietylenowa, polipropylenowa, poliamidowa (nylon) lub tkaniny nasycane polichlorkiem winylu bądź inną żywicą syntetyczną. Grubość stosowanych folii waha się od 0,05 mm do 0,4 mm. Zwykle konstrukcję pod pokrycie z folii stanowią ramy o wymiarach ok. 1,50 x 2,00 m z listew drewnianych, przy czym folia jest zaciskana między listwami (uprawnienia budowlane).

Niekiedy konstrukcję budynku stanowi szkielet całkowicie przykryty arkuszami z folii; na brzegach arkuszy są umieszczone listwy zaciskające i obciążające je w celu ochrony przed zerwaniem ich przez wiatr. Listwy mogą być przymocowane do konstrukcji obiektu. Łączenie wąskich arkuszy w szersze może być dokonywane najłatwiej za pomocą spawania zakładów folii strumieniem ciepłego powietrza (program egzamin ustny). Zakłady sąsiednich arkuszy wynoszą 3H-5 cm.

Ostre krawędzie

Konstrukcja budynków prowizorycznych lub przewidzianych na niezbyt długi okres użytkowania wykonywana jest z rur lub kształtek stalowych a niekiedy z drewna. Na wiązarach i cienkich drutach rozpościera się następnie folię, mocowaną na brzegach listwami drewnianymi. Taki sposób krycia umożliwia np. wykonywanie prefabrykatów z betonu w okresie deszczów, a nawet w zimie, gwarantując wystarczającą szczelność dachu, ułatwiając podgrzanie zamkniętej hali i zapewniając dobre oświetlenie wnętrza (opinie o programie).

Najważniejszą zasadą podczas nakładania folii na jakiekolwiek konstrukcje powinno być przestrzeganie gładkości podkładu pod te materiały, gdyż wszelkie chropowatości, ostre krawędzie, występy, gwoździe, śruby itp. mogą łatwo spowodować przebicie folii, a następnie jej rozdarcie.

W budynkach stałych mogą być wykorzystywane folie z tworzyw sztucznych jako materiał zwiększający szczelność pokryć dachówkowych. Sposób układania pasów folii polietylenowej (może być i z PCW) pokazano na rys. 5-31. Folia może być układana na łatach i dolnym pasie dachówek z przybiciem jej górnych brzegów do łat z góry lub z boku (od strony kalenicy), albo może być tylko zaginana na krawędzi każdej górnej łaty i zaraz dociskana dochówkami. Sposób ten nadaje się najbardziej przy pojedynczym kryciu karpiówką (segregator aktów prawnych). Folią mogą być również wyklejane koryta odwadniające dachy.

Oprócz niezaprzeczalnych zalet, folie z tworzyw sztucznych mają wady utrudniające ich stosowanie do krycia budynków stałych. Do wad tych należą:

• wrażliwość na działanie promieni słonecznych, co przyspiesza proces tzw. starzenia się materiału,
• wrażliwość na niskie temperatury, w których zanikają w pewnym stopniu właściwości sprężyste folii (skłonność do pęknięć),
• wrażliwość na uszkodzenia mechaniczne przy zbyt małych grubościach oraz
• zbyt wysoki koszt przy większych grubościach (np. ponad 1 mm)(promocja 3 w 1). Wrażliwość na działanie promieni słonecznych można poważnie osłabić przez dodatek sadzy (co jest stosowane np. w czarnej folii polietylenowej), ale inne wady pozostają.