Krzywa ciągła

Krzywa ciągła, zmieniająca się w obrębie każdego odcinka wg paraboli trzeciego stopnia, przedstawia moment zginający M,_p (z dokładnością do mnożnika wskazanego na rysunku) (program uprawnienia budowlane na komputer). Ponieważ ma jednakowe wartości ekstremalne dla obu odcinków, stosunek momentów równy jest jedności (tj. nie ma tłumienia). Krzywa kreskowana przedstawia siłę poprzeczną Q_f/;, która ma przebieg paraboliczny; jej ekstremalna wartość w pierwszym odcinku jest 2,5-krotnie większa od ekstremalnej wartości w następnym (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Stosunek więc tłumienia dla Q wynosi 2,5. Siła normalna , przedstawiona linią prostą kreskowaną, zmniejsza się na każdym odcinku w stosunku 2,5² = 6,3. Najsilniej tłumione jest ścinanie jednostkowe T’, które jest stałe w każdym odcinku i którego stosunek tłumienia wynosi 2,5³ = 15,7.

Rysunek 1.7.6-3 ilustruje różnicę między teorią sprężystości a teorią wzdłużnie. W pierwszym przypadku długość fali jest stała i tłumienie jest jednakowe dla wszystkich naprężeń. W drugim przypadku długość fali wzrasta o pewną wielkość, dając różne stosunki tłumienia dla różnych naprężeń (uprawnienia budowlane).

Przez wprowadzenie obciążenia fikcyjnego obliczenie zakłóceń powłoki zostaje podzielone na dwie części: obliczenie błonowe i obliczenie płytowe. Ze względu na plastyczność układ wzdłużnie w obliczeniu błonowym może być obrany w różny sposób, pod warunkiem, że zbrojenie jest rozmieszczone zgodnie z siłami we wzdłużnicach oraz płyta jest obliczona na fikcyjne obciążenie płytowe (program egzamin ustny). Na ogół, korzystniej jest obierać układ wzdłużnie i ścinanie jednostkowe w taki sposób, aby przy minimalnej ilości zbrojenia osiowego momenty w płycie nie przekraczały pewnej granicy w założeniu, że brane są pod uwagę tylko momenty zginające M,_p w płycie. Z dalszych rozważań przekonamy się, że przeprowadzając całkowite obliczenie płytowe, można osiągnąć znaczną redukcję momentów ekstremalnych (opinie o programie).

Obliczenie płytowe

Obliczenie płytowe w zasadzie jest jednakowe dla wszelkich zakłóceń. Trzeba jednak dodać, że składowa promieniowa zakłócenia stanowi część obciążenia płytowego, zaś składową styczną należy włączyć do obciążenia błonowego. Dalsze rozważania ograniczamy do rozpatrzenia stycznego zakłócenia krawędziowego z czterema wzdłużnicami (segregator aktów prawnych).

Zakładamy, że powłoka jest kołowa, zaś krawędź niepodparta. Jeżeli stosunek odległości między wzdłużnicami przyjmiemy równy 2,5 oraz wyznaczymy ścinania jednostkowe za pomocą wzoru [1.7.1-6], wówczas siła N_r zmienia się tak, jak przedstawiono na rysunku. Na krawędzi, N,_r występuje jako siła rozciągająca równa obciążeniu zakłócającemu P.

w założeniu, że w punkcie 4 występuje tylko moment zamocowania. Ponieważ obciążenie liniowe P jest jednakowe dla wszelkich wartości x, wielkość N_v jest stała na całej długości powłoki. Stosownie do fikcyjne obciążenie płytowe znajdziemy dzieląc N_v przez R. Ponieważ zakłócenie jest styczne, na płytę nie działają żadne inne obciążenia. W przeciwieństwie do obciążenia płyt zwykłych, fikcyjne obciążenie płytowe jest częściowo ujemne(promocja 3 w 1).

Widok płyty z góry. Jej długość l równa jest długości powłoki. Zakładamy, że lewa krawędź powłoki jest swobodna, natomiast w prawą stronę płyta ciągnie się w nieskończoność. Na końcach płyta jest swobodnie podparta lub zamocowana w przeponach, w zależności od tego, czy rozpatrujemy płytę jednoprzęsłową, czy ciągłą. Omawiany rysunek przedstawia oznaczenia podparcia zwykłego; oznaczenie zamocowania uwidoczniono. Płyta może przenosić obciążenie fikcyjne nawet wówczas, jeżeli pominiemy jej oparcie na przeponach. Na podstawie wzoru znajdujemy, że we wzdłużnicy 4 występuje dodatni moment zamocowania M_m 0,352 PR , siła zaś poprzeczna w tym miejscu zanika.