Łagodzenia skutków odchyłek

W połączeniach wielośrubowych sprężanie w obu fazach należy zaczynać od środka grupy śrub i postępować symetrycznie ku śrubom krawędziowym. Przestrzeganie tej zasady wynika z konieczności łagodzenia skutków odchyłek wykonawczych blach w styku, z czym wiąże się wzrost lub spadek sił w śrubach sprężonych wcześniej. Dokręcanie nakrętek kluczem dynamometrycznym należy przeprowadzać ruchem powolnym i jednostajnym (program uprawnienia budowlane na komputer).

Niezwłocznie po sprężeniu połączenie wymaga zabezpieczenia przed przenikaniem wody do powierzchni styku. W tym celu maluje się połączenie gęstą farbą podkładową (miniową) z zatarciem wszystkich szwów na brzegach powierzchni przylegania oraz styków łbów śrub, nakrętek i podkładek (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Bardziej szczegółowe informacje na temat wykonawstwa oraz kontroli i odbioru połączeń ciernych oraz warunków bhp można znaleźć w pracy.

W doczołowych połączeniach śrubowych wykorzystywana jest zdolność śrub do przenoszenia sił rozciągających. Połączenia takie są stosowane w elementach rozciąganych, zginanych lub obciążonych mimośrodowo. Ich rozpowszechnienie nastąpiło dzięki zmechanizowaniu procesu cięcia kształtowników i rozwoju produkcji śrub o wysokiej wytrzymałości (uprawnienia budowlane).
Jako przykłady połączeń elementów rozciąganych można wymienić połączenia podwieszeń, tężników, ściągów, pasów kratownic oraz prętów masztów i wież kratowych z rur.

W konstrukcjach ramowych sprężone połączenia doczołowe pozwalają na zapewnienie odpowiedniej sztywności węzłów. Dość często stosowane są również zginane połączenia kołnierzowe kominów i masztów rurowych. Sprężenie połączenia doczołowego poprzez kontrolowane dokręcenie nakrętek śrub pozwala na przenoszenie obciążeń rozciągających bez istotnych zmian wytężenia śrub w połączeniu. Właściwość ta zwiększa w znacznym stopniu wytrzymałość zmęczeniową połączeń doczołowych (program egzamin ustny).

Połączenia śrubowe

Połączenia śrubowe doczołowe można podzielić, na na 3 kategorie:
- połączenia kategorii D, niesprężane lub sprężane, w których obliczeniowym stanem granicznym jest nośność śrub,
- połączenia kategorii E, sprężane, w których obliczeniowym stanem granicznym użytkowania jest rozwarcie styku blach czołowych,
- połączenia kategorii F, sprężane, w których obliczeniowym stanem granicznym nośności jest rozwarcie styku blach czołowych (opinie o programie).

W tablicy 6-1 przedstawiono podstawowe rodzaje doczołowych połączeń śrubowych. Pierwszą część tych połączeń charakteryzuje jednakowy (prosty) rozkład sił wewnętrznych na poszczególne śruby, a drugą część połączeń - rozkład zróżnicowany (złożony). Opisana poniżej charakterystyka połączeń doczołowych, rozciąganych i zginanych, oparta jest głównie na wynikach badań.
Właściwości śrub przy rozciąganiu opisane. Wynika z nich, że wytrzymałość śrub na rozciąganie ulega znacznemu obniżeniu przy obciążeniach wielokrotnie zmiennych, a zdolność do odkształcenia zależy nie tylko od właściwości stali, ale również od długości części gwintowanej trzpienia śruby. Wstępne napięcie śruby siłą Ns wywołuje istotną zmianę rozkładu sił wewnętrznych w połączeniu, zwiększając jego sztywność i zmniejszając amplitudę naprężeń w przekroju śruby (segregator aktów prawnych).

Uproszczone schematy rozkładu sił w modelach połączeń doczołowych niesprężanych (N = P) i sprężanych. Sprężenie dwóch idealnie przylegających do siebie blach przez dokręcenie nakrętki śruby można przedstawić jako docisk dwóch pierścieni, szerokość ok. 0,4d, po obwodzie otworu. Skutki działania zewnętrznej siły rozciągającej P zależą od miejsca jej przyłożenia. Przyłożenie siły zewnętrznej P < Nv w płaszczyźnie styku powoduje jedynie zmniejszanie się wzajemnego docisku blach.

Zaczepienie siły zewnętrznej P < Ns do łba i nakrętki śruby wywołuje zarówno przyrost siły w śrubie, jak i zmniejszanie się naprężeń w styku blach, proporcjonalne do pola przekroju śruby Fs i pola docisku blach, na które rozkłada się obciążenie Fd (promocja 3 w 1).