Masy impregnacyjne

Papy produkuje się z dwóch zasadniczych materiałów: tektury i masy impregnacyjnej. Masy impregnacyjne są to asfalty i paki połączone niekiedy z innymi składnikami. Odporność ich na korozję została omówiona uprzednio. Tektura surowa, jeżeli jest produktem drzewnym, podlega w zasadzie tym samym wpływom, co i drewno. Wyługowana tektura gnije wskutek działania mikroorganizmów. W związku z tym należy tekturę impregnować środkami antyseptycznymi (program uprawnienia budowlane na komputer).

Papy smołowe zawierają czasami związki rozpuszczalne jak: fenole, kwasy itp. Fenole spełniają rolę antyseptyków i chronią wkładkę tekturową przed zniszczeniem. Jednakże fenole jako rozpuszczalne są wymywane. Papa wtedy staje się porowata i wciąga wilgoć, tracąc cechy materiału wodoszczelnego. Można jednak tak dobrać składniki smołowej masy impregnacyjnej, że papa będzie odporna na korozję (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Pomimo impregnacji papy smołowe i asfaltowe, a szczególnie papy bez powłok (izolacyjne), pozostawione w wodzie 30 dni nasiąkają czasami wodą w granicach 15H-50%. W wilgotnym gruncie po kilku miesiącach (2-3) papy nasiąkają od 25 do 85%.

Wartość izolacyjna papy zależy głównie od stopnia przesycenia tektury masą impregnacyjną i szczelności ewentualnej powłoki. Papy bez powłok są nasiąkliwe, ponieważ są porowate i mają odstające włókna, co sprzyja nasiąkliwości. Powłoka ułożona na impregnowanej tekturze znacznie poprawia wartość izolacyjną papy. Jednakże powłoka powinna być możliwie twarda ze względu na konieczność uzyskania jej niespływności. Gdy powłoka taka pęka, odsłania tekturę narażając ją na zawilgocenie (uprawnienia budowlane).

Papy w większości przypadków nie są trwałą i pewną izolacją. Powinny one być stosowane z masami izolacyjnymi, które zapewniają wodoszczelność izolacji. Dlatego normowanie masy izolacyjnej lub lepiku tylko z punktu widzenia użycia tych materiałów wyłącznie do klejenia jest niesłuszne.

Biologiczne niszczenie papy

Praktyka i badania wykazują bowiem, że poza rolą klejów masy izolacyjne i lepiki są podstawowymi materiałami izolacyjnymi. Ilość użytego lepiku powinna być wystarczająca do przyklejania papy i zabezpieczenia jej przed zniszczeniem (program egzamin ustny).
Badania rentgenologiczne ustaliły, że papy pod wpływem działania wody ulegają znacznym zmianom. Przede wszystkim ustalono, że masa impregnacyjna używana do nasycenia nie przenika do wnętrza miceli, nie zmienia ich budowy. Z tego powodu wpływ tej masy na odporność na zgrzybienie jest nieznaczny. Natomiast woda przenikając w głąb tektury i stykając się z micelami celulozy, powoduje pęcznienie tektury i przyczynia się do zarażenia jej grzybnią oraz dalszego rozwoju grzyba (opinie o programie).

Ustalono przy tym, że im większy jest stosunek ciężarowy impregnatu do tektury, tym trudniej papa ulega zawilgoceniu i w pewnych warunkach nasiąkliwość nie przekracza 2-3%. Jednakże właściwie pełnowartościowy materiał izolacyjny powinien mieć nasiąkliwość równą zeru.
Charakterystyczne są wyniki badań nad papą asfaltową obustronnie powlekaną, używaną do budowy metra moskiewskiego (segregator aktów prawnych).
Z Dadań nasiąkliwości papy okazało się, że stosunek ciężarowy asfaltu do tektury 2,38 jest niewystarczający i do budowy metra zastosowano papę o stosunku ciężarowym 2,7.

Pomimo jednak zastosowania większej ilości masy impregnacyjnej papa po 3-miesięcznym przebywaniu w wilgotnym gruncie nawilżała się do 20% i więcej. Poza tym stwierdzono spulchnienie materiału i widoczne oznaki działania mikroorganizmów.

W związku z tym przeprowadzono badania, w wyniku których wykryto pleśniowe grzyby, które najbardziej niszczą papy. Grzybem niszczycielem okazał się Penicillium Species muna Penicillium Glaucum. Ten typ grzyba pleśniowego według swoich właściwości zalicza się do Flava bacterium diffusum. Innym typem jest grzyb Pseudomonos incognita, zbliżony do poprzedniego (promocja 3 w 1).