Mieszanka betonowa

Formy rozformowuje się za pomocą agregatu samojezdnego, przesuwanego (pod nimi w dole) na szynach dzięki mechanizmowi z napędem elektromechanicznym, a podnoszenie form i działanie elementów oporowych odchylania realizuje się za pomocą układu hydraulicznego umieszczonego na agregacie rozformowującym (program uprawnienia budowlane na komputer).

Mieszanka betonowa doprowadzana przy użyciu rozdzielacza powinna mieć konsystencję 12-14 cm. Obróbkę cieplną betonu (marki 150) wykonuje się przez automatyczne naparzanie według schematu odsysania z zastosowaniem eżektora, co zapewnia równomierne nagrzewanie oraz przyspieszenie i pozwala zmniejszyć zużycie pary.

Po upływie 1 godz. usuwa się elementy formujące przewody i jeszcze po 0,5-1 godz. kolejno - mały i duży wibrator. Następnie jeszcze przez l-r-2 godz. poddaje się wyroby obróbce cieplnej. Po tym podprowadza się pod formę agregat rozformujący, który podnosi ją (rozchylając zewnętrzne ścianki) i ustawia na odchylnych oporach, a wyrób zostaje za pomocą suwnicy przekazany na przenośnik wykończeniowy (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Czas całkowitego cyklu roboczego formy wynosi 6 godz., co gwarantuje uzysk wyrobów jeden raz na zmianę (7 godz.) lub 3 razy w ciągu doby. Najdłuższy czas wykorzystywania wkładów wibracyjnych w roboczym cyklu formy wynosi 3 godz. 20 min., a ogólna liczba wkładów jest 2 razy mniejsza niż form.

Sterowania agregatem formującym i wibratorami wkładów dokonuje się z pulpitów stacjonarnych na 2 lub 3 formy (umieszczonych obok nich), a rozdzielaczami betonu z jego pulpitu (uprawnienia budowlane). Na komendę operatora z dowolnego pulpitu stacjonarnego agregat może zatrzymać się naprzeciw wskazanej formy i wykonać podnoszenie i opuszczanie formy, odchylić opory itd.

Stacjonarna produkcja bloków monolitycznych z wykonywaniem na jednym stanowisku kolejno wszystkich procesów technologicznych połączona jest z nieproduktywnym wykorzystaniem urządzenia skomplikowanego i o znacznych rozmiarach; utrudniona jest mechanizacja szeregu pracochłonnych procesów, co wpływa na zwiększenie wydatków na robociznę i przedłuża cykl produkcji bloku (program egzamin ustny). Dlatego są bardziej racjonalne schematy agregatowo-potokowe i taśmowe ze specjalizacją robót według etapów: przygotowanie, formowanie, obróbka cieplna i rozformowanie. Jednakże, nie bacząc na różne próby mechanizacji fabrycznej produkcji bloków, rzeczywiste wskaźniki techniczno-ekonomiczne budownictwa przestrzenno- -blokowego na razie są jeszcze mniej zadowalające niż budownictwa wielkopłytowego, co w znacznym stopniu zależy od wad technologii wytwarzania bloków i, w szczególności, ich formowania (opinie o programie).

Na urządzenie poligonów potrzeba mniej środków finansowych i czasu, niż na budowę fabryk. Dlatego poligony należy organizować w przypadkach, kiedy w ciągu stosunkowo krótkiego czasu trzeba zapewnić zaopatrzenie budowy w wyroby. Takie poligony organizuje się w pobliżu budowy i po jej zakończeniu likwiduje (segregator aktów prawnych).

Poligony organizuje się również w stałych wytwórniach dla podjęcia produkcji dużych i ciężkich elementów jak duże bloki fundamentowe, słupy, belki wieloprzęsłowe, elementy mostów składanych, estakad i budowli hydrotechnicznych itp., których wytwarzanie jest niecelowe na liniach technologicznych w oddziałach zamkniętych.

Poligony według przeznaczenia zespołu urządzeń czy wyposażenia można podzielić:

• pod względem organizacji produkcji na: 1) kompleksowe w postaci samodzielnych zakładów, mających wszystkie niezbędne zakłady pomocnicze i służby, 2) wchodzące w skład innych przedsiębiorstw lub budowli;
• pod względem przeznaczenia na: 1) stacjonarne - samodzielne lub wchodzące w skład fabryk wyrobów żelbetowych; 2) czasowe - budowlane, umieszczone w pobliżu budujących się obiektów i obsługujące potrzeby danej budowy; 3) przenośne - do produkcji lekkich elementów i przeznaczane do krótkotrwałego zaopatrywania małych budowli umieszczonych z dala od rejonów wielkich budów (promocja 3 w 1).