Mineralizacja na sucho

Mineralizacja cementem na sucho. Poprzednie sposoby impregnacji wymagają nawilżania trocin, a następnie po impregnacji - suszenia. Sposób impregnacji na sucho daje również dobre wyniki i jest chętnie stosowany. Sposób ten polega na tym, iż zamiast mleka cementowego miesza się trociny na sucho z cementem dozując 1 część cementu na 15 części trocin (program uprawnienia budowlane na komputer). Aby nie dopuścić do zlepiania się trocin, należy je przetrząsać. Trociny przed użyciem powinny być bardzo suche.

Mineralizacja na sucho za pomocą mączki z wapna palonego. Najbardziej ekonomiczna i przyśpieszona metoda mineralizacji trocin polega na mieszaniu na sucho trocin z wapnem palonym w stosunku wagowym 2 : 1 (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Po zmieszaniu dodaje się pewną niewielką ilość wody potrzebną do zgaszenia wapna. Wytwarzająca się wysoka temperatura przyczynia się do szybkiego wyparowania wilgoci, dzięki czemu można magazynować zapas suchego materiału. Dla ochrony przed zbutwieniem dodaje się do wody środki chemiczne, jak np. ałun potasowy, nadmanganian potasowy itd. Podany sposób impregnacji umożliwia wykonanie mineralizacji na miejscu produkcji w tych samych mieszarkach, w których przyrządza się mieszaniny cementu z zawiesiną i wypełniaczem, przy czym kosztowne urządzenia, jak zbiorniki, mieszarki i składowiska do suszenia, stają się zbędne (uprawnienia budowlane).

W betonie cementowo-glinianym można, zwłaszcza w budownictwie wiejskim, użyć trocin z drewna drzew iglastych w stanie surowym, jednak po uprzednim wysuszeniu i przesianiu. Należy pamiętać, że trociny są higroskopijne i silnie nasiąkliwe i dlatego przed dodaniem ich do mieszaniny powinny być one namoczone, aby nie odciągały wody zarobowej; z tego względu nie należy używać zbyt suchych trocin do produkcji betonu (program egzamin ustny).
Trociny, zmineralizowane wg wyżej podanych przepisów, powinny być magazynowane i przechowywane w pomieszczeniach zabezpieczonych od wilgoci.

Magazynowanie trocin

Zasadniczo wapno nie wchodzi w skład surowców służących do wykonywania tworzyw cementowo-glinianych. Użycie zapraw i wypraw cementowo-glinianych zamiast tradycyjnych zapraw i wypraw wapiennych i cementowo-wapiennych pozwala na wyeliminowanie z nich wapna. Ze względu na to, że znane są jednak i stosowane mieszane spoiwa i zaprawy wapienno-gliniane, zajmiemy się opisem wapna (opinie o programie).

W budownictwie używa się wapna palonego (produkt wypalania kamienia wapiennego, kredy i wapieni dolomitowych). Dostarczane na budowę wapno w kawałkach gaszone jest wodą w skrzyniach. Podczas gaszenia następuje rozdrabnianie wapna, które w postaci zawiesiny zlewa się do dołu. W dole z biegiem czasu zachodzi dalsze dogaszanie wapna i spoiwo przybiera postać ciasta. Im dłużej wapno przebywa w dole, tym jest ono lepsze i wydatniejsze.
Znane jest również wapno hydratyzowane, tzn. suchogaszone. Otrzymuje się je przez dodanie odpowiedniej ilości wody (ok. 4 razy mniej niż przy gaszeniu wapna, tj. ok. 65% wody w stosunku do ciężaru wapna) do wapna palonego. Pod działaniem wody następuje rozdrabnianie wapna, które potem miele się na sucho w specjalnych młynach. Ciężar objętościowy luźno usypanego wapna hydratyzowanego (proszku) wynosi 500 kG/m3, ciasta zaś - ok. 1300 kG/m3 (segregator aktów prawnych).

Twardnienie wapna polega na reakcji chemicznej, która zachodzi w obecności wody i dwutlenku węgla (z powietrza). Procesowi twardnienia, który trwa szereg miesięcy, a nieraz lat, towarzyszy wyparowanie wody powstałej wskutek reakcji chemicznej. Wydzielanie się wody z zaprawy wapiennej w murach i tynkach jest jednym z ważniejszych czynników utrudniających, ze względów zdrowotnych, szybkie przekazanie lokali do użytkowania. Aby temu zaradzić, stosuje się sztuczne osuszanie, co jest jednak kosztowne i kłopotliwe (promocja 3 w 1).