Nadmierna nasiąkliwość materiałów

Nadmierna nasiąkliwość materiałów może spowodować, że w warunkach zimowych wskutek zamarzania wody w porach wystąpi rozsadzanie materiału (uprawnienia budowlane).

Poza tym przez zwiększenie stopnia zawilgocenia materiału zmieniają się jego własności cieplne i powodują wzrost przewodnictwa ciepła. Ważne jest również zachowanie się materiału w warunkach ogniowych.

Przykłady takie można by mnożyć. Wynika z tego konieczność bliższego zaznajomienia się z cechami technicznymi materiału między innymi i z odpornością ogniową (program na telefon). Dane o odporności ogniowej materiałów pozwalają na wytypowanie do budowy takich materiałów, które zapewniają stateczność konstrukcji nawet w podwyższonej temperaturze.

Cechy chemiczne materiałów ze względu na ich specyfikę podane będą w szczegółowych opisach różnych materiałów (program na komputer).

Ciężar właściwy c,„ jest to ciężar jednostki objętości absolutnej materiału (bez uwzględnienia porów), wyrażony w G/cm3 lub kG/m3. W celu określenia ciężaru właściwego należy badany materiał (np. próbki kamienia naturalnego, betonu, wyrobu ceramicznego itp.) o ciężarze około 200 G sproszkować i przesiać przez tkane sito o wymiarze oczek 0,071-^0,075 mm. Około 130 G sproszkowanego, przesianego materiału wsypuje się do parownicy i wysusza w suszarce w temperaturze 105-M10°C do stałego ciężaru (program egzamin ustny).

Kolba La Chateliera

Dalsze badania wykonuje się przy użyciu kolby Le Chateliera, którą wypełnia się do podziałki 0 cm3 benzyną i do której powoli wsypuje się sproszkowany wysuszony materiał tak długo, aż benzyna podniesie się do podziałki 20 cm3 (opinie o programie).

Ciężar objętościowy (ciężar w stanie naturalnym) jest to ciężar jednostki objętości badanego materiału wysuszonego do stałego ciężaru wraz ze znajdującymi się w nim porami. W przypadku próbki o kształcie prawidłowym, dającym się łatwo wymierzyć, objętość oblicza się rachunkowo; w przypadku zaś kształtu nieprawidłowego objętość próbki wyznacza się np. metodą parafinowania (segregator aktów prawnych).

Po wysuszeniu próbki do stałego ciężaru G0 powleka się jej powierzchnię parafiną, która ma za zadanie nie przepuszczać cieczy do wnętrza badanej próbki. Następnie ustala się ciężar próbki wraz z parafiną Gp i określa objętość próbki powleczonej parafiną Vp za pomocą zanurzenia w naczyniu z wodą (wodę stosuje się w przypadku gdy GP>GW) i ustalenia, jaką ilość wody wyparła próbka.

Obliczenie ciężaru objętościowego materiałów luźnych (jak np. żwir, tłuczeń itp.), badanych w stanie ubitym, przeprowadza się w objętościo-mierzach przy użyciu około 10 kG kruszywa (promocja 3 w 1)..