Nasiąkliwość pap

W wyniku badań nasiąkliwości materiałów izolacyjnych zostały ustalone wielkości nasiąkania tych materiałów w procentach. W. Rick i B. Bich-Weismann podają nasiąkliwość około stu różnych materiałów izolacyjnych. Zestawienie nasiąkliwości materiałów izolacyjnych, zaczerpnięte z wyżej wspomnianej pracy (program uprawnienia budowlane na komputer).

Nasiąkanie i pęcznienie nie tylko jest widoczne w papach i tkaninach, pęcznieniu mogą również podlegać materiały stosowane jako wypełniacze mas izolacyjnych, asfaltów itp. Wypełniacze, które ulegają pęcznieniu, mają wpływ na zachowanie się wyżej wymienionych materiałów izolacyjnych, używanych do wykonywania powłok izolacyjnych (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Nasiąkliwość pap stosowanych jako wkładki do izolacji ciężkiej jest bardzo istotna dla tych izolacji. O ile nasiąkliwość mas i lepików bitumicznych jest nieznaczna i nie ma bezpośredniego wpływu na wodoszczelność powłok izolacyjnych, to nasiąkliwość pap (może być znaczna) powoduje pęcznienie ich i gnicie, które jest możliwe dzięki organicznemu pochodzeniu tektur używanych do wyrobu pap. Spęczniała papa, która ulega gniciu, traci przede wszystkim wytrzymałość na rozciąganie, to jest podstawową własność wymaganą od wkładek w izolacjach ciężkich (uprawnienia budowlane).

Jeżeli lepiki są kruche (o małej plastyczności), poślizg papy w masie lepiku nie może występować, współpraca obu materiałów przestaje istnieć, izolacja nie może przenosić odkształceń i naprężeń rozciągających pęka przy działaniu najmniejszej siły rozciągającej. Poza tym pęczniejąca papa powoduje odrywanie i łuszczenie się znajdującej się na niej powłoki bitumicznej, wskutek czego izolacja traci wodoszczelność (program egzamin ustny).
Jeśli zjawisko pęcznienia powstające w normalnych warunkach pracy izolacji (kiedy izolacja nie podlega odkształceniu i nie powstają w niej naprężenia rozciągające) jest niebezpieczne, to tym bardziej niebezpieczne jest pęcznienie pap w przypadkach, gdy należy liczyć się z możliwością powstawania w konstrukcji rys i pęknięć.

Zabezpieczenie papy

Jak z powyższego wynika, bardzo istotną sprawą dla izolacji ciężkiej z wkładkami jest jak najdalej posunięte zabezpieczenie papy przed nasiąkaniem. Zabezpieczenie papy od strony zewnętrznej warstwą lepiku lub zastosowanie papy z powłoką nie może być uważane za środek dostatecznie skuteczny wobec zdolności przenikania wilgoci przez lepik, tym bardziej, że w powłoce z lepiku lub masy bitumicznej mogą powstać rysy i odpryski, które umożliwiają dostęp wilgoci do papy (opinie o programie).

Analizując nasiąkliwość różnych materiałów izolacyjnych na podstawie danych przytoczonych nietrudno jest dojść do wniosku, że impregnowane tkaniny z włókien szklanych, wykazujące najmniejszy procent zawilgocenia, nie podlegają pęcznieniu. Materiały te dzięki znacznej odporności włókien szklanych na wpływy chemiczne i całkowitej odporności na wpływy biologiczne są, podobnie jak folie z mas plastycznych i metalowe, materiałami izolacyjnymi przydatnymi do izolacji ciężkich, nie wymagających zacisku zabezpieczającego przed pęcznieniem. W miejscach, gdzie wytworzenie tego zacisku jest trudne, należy stosować wyżej wymienione materiały jako nie podlegające pęcznieniu (segregator aktów prawnych).

Jak wynika z podanych wyżej danych dotyczących przyczepności materiałów bitumicznych podlegających wilgoci lub działaniu wody, należy liczyć się z możliwością utraty ich przyczepności do podłoża. Utrata przyczepności mogłaby pociągnąć za sobą oderwanie się izolacji od podłoża na ścianach pionowych lub stromych.

Izolacja bez względu na jej własności pęcznienia powinna być przynajmniej na tyle dociśnięta warstwą ochronną, aby nie tylko nie obsunęła się, ale nie uległa sfałdowaniu, nie tworzyły się zwisy, pęcherze itp. odkształcenia, które są równoznaczne ze zniszczeniem wodoszczelności izolacji (promocja 3 w 1).