Odkład urobku

Wykonywane były również próby punktowej petryfikacji dna morskiego. Sposoby umacniania powierzchniowego znajdują się dopiero w stadium prób, ale rokują duże szanse powodzenia. Czynnikiem powstrzymującym erozję dna piaszczystego są morszczyny: glony różnego rodzaju, a także trzciny, tatarak itp. gatunki, które często wyrastają na dnie spokojnych zatok. Czyniono próby sztucznego sadzenia tych roślin, a także użycia sztucznych traw podmorskich z taśm plastykowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Trudno dziś jeszcze się wypowiedzieć co do ich skuteczności.
Konieczność znajdowania miejsca dla odkładów urobku wydobywanego przez pogłębiarki bądź podczas budowy portów i kanałów morskich, bądź w czasie ich konserwacji (regularnego podczyszczania itp.), skłoniła do wykorzystywania tego urobku (o ile był przydatny) do sztucznego zasilania nim brzegów narażonych na erozję, lub do poszerzenia plaż dla celów rekreacyjnych.
Istnieją różne metody zasilania zależne od sprzętu stojącego do dyspozycji. Gdy np. ma być odkładany urobek odprowadzany od pogłębiarek za pomocą szaland, wówczas celowe jest sypanie go na przybrzeżu możliwie blisko brzegu i stosunkowo cienkimi warstwami i z takiej strony względem zagrożonego odcinka brzegu, aby potem naturalne czynniki hydrodynamiczne, tj. fale i prądy, odprowadziły wysypany materiał ku brzegowi (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Inna metoda, zwana niekiedy metodą zasobnika brzegowego, polega na magazynowaniu większych ilości rumowiska przy brzegu i przerzucanie np. przez pompowanie na miejsce zagrożone. Przykład zastosowania jako jeden ze sposobów walki z ujemnymi skutkami wybudowania portu na wybrzeżu, wzdłuż którego występuje silny ruch rumowiska. Zasobnik tworzy się w sposób naturalny przez zatrzymanie rumowiska na nawietrznej portu i stamtąd rumowisko może być przesyłane przez pompowanie na zawietrzną, gdzie brzeg narażony jest na erozję.

Metoda ta jest skuteczna, jeżeli zasilany odcinek zabudowany jest umocnieniami czynnymi (ostrogi, progi), które zasilające rumowisko potrafią zatrzymać.
Jeszcze inne metody polegają na sypaniu odkładów na brzegu, a więc częściowo nad wodą wzdłuż linii brzegowej w postaci nasypów refulowanych bądź z morza, bądź z lądu. W odróżnieniu od wałów nadmorskich skarpy tych nasypów pozostają nie umocnione i najczęściej nieregularne (uprawnienia budowlane).

Profil nasypu zasilającego

Istotną sprawą jest dobór materiału zasilającego, gdyż od niego zależy długotrwałość wpływu tego sposobu ochrony brzegów. Materiał ten powinien mieć cechy możliwie zbliżone do cech materiału z jakiego chroniony odcinek brzegu jest zbudowany (program egzamin ustny).

Ponieważ zaś materiał tworzący naturalny wał brzegowy jest różny w różnych strefach brzegu i przy- brzeża oraz na różnych głębokościach, podobnie też część odwodna nasypu zasilającego powinna okazywać odpowiednio zmienne cechy, albo też, co znacznie łatwiejsze, odznaczać się właściwościami o parametrach średnich (opinie o programie).
Żąda się zwykle, aby korona nasypu sięgała ponad najwyższy poziom morza, a objętość i szerokość nasypu uzależniona od parametrów bilansu energetyczno-materiałowego - musi odpowiadać przewidywanemu niedoborowi rumowiska na brzegu erodowanym, występującemu w okresach pomiędzy usypaniem wału a przewidywanym następnym zasilaniem.

Często przewiduje się zasilanie systematyczne, tj. powtarzające się w równych niezbyt wielkich odstępach czasu (V2 roku, rok itp.), zależnie od prognozy sztormów powodujących erozję (segregator aktów prawnych).
Profil nasypu zasilającego dostosowuje się do profilów naturalnych brzegów zbudowanych w podobnych warunkach z podobnego materiału. Praktycznie, skarpę odwodną nasypu układa się równolegle do naturalnego spadku brzegu aż do głębokości ok. 3 m, po czym głębiej załamuje się ją ostrzej (np. 1 : 3) ku dnu.
Istnieje dziś już duża literatura przedmiotu, chociaż zastosowań było jeszcze niewiele (głównie w Stanach Zjednoczonych Ameryki Pn.)
Pewną syntezę dotyczącą omawianego sposobu walki z erozją brzegów i przykłady zastosowań zawierają prace Szawernowskiego.
Z omówionym sposobem ochrony brzegów łączy się dziś duże nadzieje i niektórzy badacze uważają ją za najskuteczniejszą (promocja 3 w 1).

Należy zwrócić jednak uwagę na to, że skuteczność zasilania zależy od dokładnego poznania reżimu litologicznego danej jednostki fizjograficznej i jej bilansu energe- tyczno-materiałowego. Bezkrytyczne stosowanie zasilania zwykle zawodzi. Przykładem może być próba stworzenia w latach międzywojennych sztucznego poszerzenia plaży dla celów rekreacyjnych u podnóża Polanki Redłowskiej w Gdyni. Mimo (a właściwie — z powodu) wykonania równoległej do brzegu ścianki szczelnej, mającej ograniczać sztuczną plażę od strony Zatoki, narefulowany piasek nie utrzymał się i w bardzo krótkim czasie został przez fale i prądy usunięty.