Ograniczony zakres

Autorzy tej akcji przewidywali, że budynki zunifikowane będą miały ograniczony zakres stosowania, ze względu na trudności we właściwym wykorzystaniu terenu i uzyskaniu postulowanej struktury mieszkaniowej, przy operowaniu tak mało elastycznym elementem jak cały budynek (program uprawnienia budowlane na komputer).

Oczywiście każda z tych metod w określonych warunkach może się okazać słuszna. Punktem wyjścia musi być jednak zawsze możliwie kompleksowa analiza wszystkich czynników wynikających ze specyfiki zadania inwestycyjnego

Podsumowując w 1963 r. wyniki Unifikacji Warszawskiej, autorzy zwrócili uwagę, że: „W określonych warunkach wyznaczonych z jednej strony przez wymaganą strukturę mieszkaniową, a z drugiej zastosowaniem obowiązującego normatywu mieszkaniowego i w określonych systemach rozwiązań konstrukcyjnych, instalacyjnych, wyposażeniowych itp.. pojawiają się rozwiązania funkcjonalne mieszkań i budynków o cechach zbliżonych (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Pożądane jest zbadanie wzajemnych współzależności między tymi czynnikami oraz podjęcie poszukiwań rozwiązań w danych warunkach optymalnych. Nasuwa się cały szereg współzależności zarówno między stopniem uzbrojenia i wyposażenia terenu, jak i rodzajem jego zabudowy, formą budynku oraz rozwiązaniem mieszkania. Jest to dziedzina, która powinna być przedmiotem dalszych studiów i mogłaby być podstawą do opracowania dalszych, ulepszonych serii budynków, montowanych ze zunifikowanych elementów (uprawnienia budowlane).      

Rozważania te stały się podstawą dla prac poprzedzających drugi etap Unifikacji Warszawskiej (UW-2).

Już w trakcie prac projektowych pierwszego etapu unifikacji nastąpił szereg istotnych zmian zarówno w obowiązujących przepisach, jak też w sytuacji technicznej i ekonomicznej budownictwa, powodujący stosunkowo szybką dezaktualizację niektórych rozwiązań projektowych, zwłaszcza budynków (program egzamin ustny).

Unifikacja elementów i detali

W szczególności:

1. uległy zmianom obowiązujące przepisy dotyczące projektowania budynków i elementów budowlanych,
2. wprowadzono obowiązek wznoszenia budynków o wysokości 5 i 11 kondygnacji,
3. wprowadzono nowy normatyw urbanistyczny ustalający ostrzejsze wymagania co do wykorzystania terenu, a w konsekwencji postulujący większą głębokość zabudowy,
4. zostały wprowadzone do powszechnego stosowania na terenie Warszawy uprzemysłowione technologie wykonania tj. wielkopłytowa „J” (PBU), szkieletowa z ram „H”, monolityczna ,,M” wykonywana w szalowaniach przestawnych typu „Stolica”,
5. nastąpiło ograniczenie stosowania technologii „W” o ścianach wylewanych i stropach kanałowych żerańskich lub DZ,
6. zaniechano powszechnego stosowania w Warszawie budownictwa tradycyjnego udoskonalonego (technologia ,,T”),
7. nastąpiła reorganizacja przedsiębiorstw budowlanych na terenie Warszawy (opinie o programie).

Przede wszystkim zaś wydano szereg zarządzeń ograniczających koszt 1 m² powierzchni budowanych mieszkań i zmuszających do szukania maksymalnych oszczędności w budownictwie mieszkaniowym w celu umożliwienia zwiększenia ilości budowanych izb mieszkalnych. Założony przyrost materiałów budowlanych i mocy produkcyjnej przedsiębiorstw budowlanych został przy tym przyjęty na znacznie niższym poziomie, niż wzrost zadań rzeczowych (segregator aktów prawnych).

Z przyczyn wyżej omówionych Unifikacja Warszawska musiała nabrać cech działalności permanentnej, przy tym podjęcie prac nad jej dalszym etapem zbiegło się z wydanymi zarządzeniami nakazującymi opracowanie „Wojewódzkich zestawów projektów budynków mieszkalnych przewidzianych do stosowania w latach 1966-1970”. Zestawy te mają być uzyskane drogą wyboru spośród istniejących i zrealizowanych budynków możliwie najtańszych w kosztach realizacji oraz uznania ich za typowe dla danego województwa. Mają one stanowić po odpowiednim przeprojektowaniu podstawę realizacji budownictwa mieszkaniowego w danym rejonie w latach 1966-1970. Unifikacja elementów i detali jest więc dopiero sprawą następnego etapu (promocja 3 w 1).