Ogrzanie materiału

Cały czas, począwszy od chwili pojawienia się fazy ciekłej, przez ogrzanie materiału do maksymalnej temperatury ok. 1450°C, aż do momentu zestalenia się fazy ciekłej, jest to właściwy okres spiekania przy udziale fazy ciekłej. W warunkach przemysłowych okres ten trwa ok. 20-1-30 min i dotyczy określonego odcinka pieca obrotowego. Odcinek ten stanowi tzw. strefę spiekania pieca, której długość zależy od wielkości pieca i jego wydajności (program uprawnienia budowlane na komputer).

Synteza alitu przy udziale fazy ciekłej poprzedzona jest rozpuszczaniem w niej krzemianu dwuwapniowego i wolnego tlenku wapniowego. Proces ten stanowi dodatkową przyczynę zwiększenia się ilości fazy ciekłej, a ponadto powoduje, że pojawiają się w niej obszary przesycone w stosunku do krzemianu trójwapniowego, który jest w fazie ciekłej znacznie trudniej rozpuszczalny niż C2S i CaO, a ponadto jego rozkład na C2S i CaO zachodzi dopiero przy temperaturze ok. 1900°C, a więc znacznie wyższej od maksymalnej temperatury stosowanej przy produkcji klinkieru (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wspomniane wyżej lokalne przesycenie fazy ciekłej prowadzi do powstania zarodków, a następnie szybko rosnących kryształów alitu. Mikroskopowa obserwacja osobników alitu, a właściwie ich przypadkowych przekrojów na zgładzie klinkieru wykazuje, że alit osiąga postać prawie doskonałego kryształu, o prawidłowych ścianach, krawędziach i narożach. Świadczy to jednoznacznie o niezakłóconym przebiegu krystalizacji alitu z fazy ciekłej oraz o tym, że powstający z zarodków alit rozporządzał w środowisku płynnego stopu dostateczną ilością wolnej przestrzeni, w której mógł swobodnie wyrastać, osiągając pokaźne wymiary (czasem do 100 ąm) i prawidłowe formy swych kryształów. Warunki takie istnieją w wysokotemperaturowej części okresu spiekania, a więc w tym czasie, gdy materiał osiąga temperatury 1400H-1450-^ -j-1400°C, a więc gdy ilość stopu osiąga swoje maksimum, jego lepkość jest niska, a proces zestalania i częściowej krystalizacji fazy ciekłej jeszcze się nie rozpoczął (uprawnienia budowlane).

Synteza alitu

Widziane pod mikroskopem na zgładzie klinkieru przekroje kryształów belitu, w odróżnieniu od alitu, nie wykazują prawidłowości geometrycznych. Sylwety belitu są raczej okrągławe, co jest dowodem, że z chwilą pojawienia się fazy ciekłej utworzone pierwotnie na drodze reakcji między fazami stałymi kryształy belitu ulegały powierzchniowemu rozpuszczaniu w płynnym stopie (program egzamin ustny).

Warto wspomnieć, że duże, dobrze wykształcone kryształy alitu niejednokrotnie w swoim wnętrzu zawierają okrągłe relikty belitu. Jest to wynik sytuacji, jaka pojawia się wtedy, gdy w fazie ciekłej, otaczającej szybko rozpuszczający się kryształ belitu, w jego bezpośrednim sąsiedztwie powstaje szczególnie duże przesycenie w stosunku do alitu. Zarodki C3S powstają wówczas na powierzchni belitu, na której następnie zaczyna się budować sieć przestrzenna alitu. Kryształ alitu rośnie we wszystkich kierunkach i ostatecznie otula w swym wnętrzu okrągły relikt nie całkowicie rozpuszczonego belitu (opinie o programie).
Drugi ze składników niezbędnych do syntezy alitu, wolny CaO, zgodnie z zamierzonym celem technologii, występuje w gotowym klinkierze w znikomych ilościach.

Niewielkie i rzadko w klinkierze trafiające się relikty wolnego CaO są najczęściej wtopione w zeszkloną fazę ciekłą i podobnie jak belit mają również kształt okrągławy, co świadczy, że i ten substrakt syntezy alitu ulega rozpuszczeniu w płynnym stopie (segregator aktów prawnych).

Tak więc po osiągnięciu maksymalnej temperatury ok. 1450°C w zasadzie zakończona jest synteza alitu, na co zużyła się praktycznie cała ilość wolnego tlenku wapniowego i określona część belitu. Świeżo utworzone kryształy alitu i pozostałe ilości belitu otulone są jednorodnym stopem ciekłym fazą ciekłą. Następujące teraz obniżanie temperatury w zasadzie nie wpływa na ilość i skład obu faz krzemianowych, powoduje natomiast wzrost lepkości fazy ciekłej i w ostatecznym wyniku prowadzi do jej zestalania (promocja 3 w 1).