Okruchy skalne

Piasek, pył i okruchy skalne unoszone wiatrem ścierają i wygładzają powierzchnię skał. Ten rodzaj wietrzenia nazywany jest również korozją eoliczną. Wietrzenie chemiczne skał jest spowodowane chemicznym działaniem czynników atmosferycznych, a przede wszystkim wody i dwutlenku węgla (CO_L.). Przedostająca się do skał woda atmosferyczna, zawierająca dwutlenek węgla, działa jako słaby kwas i powoduje rozkład poszczególnych składników skał. Kryształy skaleni zatem tracą stopniowo swój połysk (np. ortoklaz), mętnieją, zamieniają się wreszcie w kaolin i węglan sodu, potasu lub wapnia. Blaszki biotytu rudzieją wskutek wypłukiwania magnezu (Mg) i żelaza (Fe),’ zamieniając się w muskowit (program uprawnienia budowlane na komputer).

Oliwin, augity i hornblendy łatwo poddają się wpływom wietrzenia chemicznego i wskutek uwodnienia przechodzą w serpentyn. Oprócz tego, biolyt może zamienić się w chloryt, oliwin w talk, a hornblenda i augit w chloryt i epidot. Wietrzenie organiczne skał powodowane jest działaniem bakterii lub roślin. Metamorfozą skał nazywamy procesy przeobrażania wewnętrznego skał (zmiany składu chemicznego, mineralnego i tekstury) pod wpływem wielkich ciśnień i temperatur oraz ruchów lektonioznych w głębszych częściach skorupy ziemskiej (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Temperatura wpływa zasadniczo na procesy przezrystalizowania i przemiany form mineralnych. Ciśnienie wpływa na rozpuszczalność składników oraz przyspiesza reakcje chemiczne. W zależności od waiunków, w jakich powstają procesy przeobrażenia skał, rozróżniamy następujące rodzaje metamorfozy:

• metamorfoza kontaktowa,
• metamorfoza regionalna (dynamiczna) (uprawnienia budowlane).

Metamorfoza kontaktową nazywamy zmiany w skałach otaczających w strefie zetknięcia ich z magmą. Wtargnięcie magmy między skały już utworzone powoduje podwyższenie’ temperatury otoczenia. Wskutek tego następuje zeszklenie, spieczenie lub przepalenie skal sąsiadujących z zestalającą się magmą. Równocześnie następują zmiany chemiczne składników skały wskutek działania gorących par i gazów.

Najsilniejszy wpływ metamorfozy kontaktowej można zauważyć w strefie bezpośredniego zetknięcia zestalających się skał wybuchowych z otoczeniem. W miarę oddalania się od tej strefy wpływ ten coraz bardziej maleje aż do zupełnego zaniku (program egzamin ustny).

Metamorfoza regionalna (dynamiczna) polega na przeobrażeniu skał spowodowanym ruchami górotwórczymi, w wyniku których część skał skorupy ziemskiej została przesunięta w środowisko o wyższej temperaturze i ciśnieniu. Pod wpływem tego rodzaju metamorfozy w skałach-zmienia się ich forma geologiczna, budowa (struktura i tekstura) oraz skład mineralny.

Skały głębinowe

Ciśnienie w różnych strefach kuli ziemskiej jest różne. Na znacznych głębokościach istnieje ciśnienie hydrostatyczne, które powoduje tworzenie się struktury gruboziarnistej i tekstury bezkierunkowej w skałach (np. gnejsy głębinowe). W strefach płytszych istnieje ciśnienie zróżnicowane kierunkowo (stress). Ciśnienie to jest zazwyczaj prostopadłe do powierzchni danej skały. Pod wpływem ciśnienia kierunkowego następuje mechaniczne, chemiczne i mineralne przeobrażenie skały (opinie o programie).

Ze względu na pochodzenie skały dzielą się na wybuchowe (magmowe), osadowe i metamorficzne.

W zależności od warunków, w jakich nastąpiła krystalizacja magmy, oraz form występowania geologicznego, skały dzielimy na:

• skały głębinowe,
• skały wylewne (segregator aktów prawnych).

Skały głębinowe i wylewne różnią się między sobą strukturą, teksturą i formą występowania geologicznego. Skały głębinowe mają strukturę krystaliczną, ziarnistą i tworzą większe pnie skalne. Skały wylewne mają strukturę porfirową, pół- krystaliczną lub szklistą, tworzą pokrywy, strumienie itp.

Z części magmy, która z pni skał głębinowych przedostała się do szczelin w sąsiednich skałach, utworzyły się skały żyłowe. Skały żyłowe dzielimy z kolei na podstawie składu i struktury na trzy grupy:

1. skały żyłowe normalne o składzie mineralnym odpowiadającym składowi macierzystych skał głębinowych; ta grupa skał żyłowych ma strukturę porfirową (krystaliczną);
2. skały żyłowe o strukturze grubokrystalicznej (aplity i pegma- tyty) bogatsze w krzemionkę od skał macierzystych i jaśniej od nich zabarwione;
3. skały żyłowe (lamprofiry) o mniejszej zawartości krzemionki od skał macierzystych, bogatsze od nich w żelazo (Fe), wapń (Ca), magnez (Mg) i ciemniejszym zabarwieniu (promocja 3 w 1).