Parcie wiatru

Przy wymiarowaniu elementów żelbetowych stykających się z wodą należy sprawdzić ich pracę w fazie I (na zarysowanie).
Parcie wiatru przyjmujemy zgodnie z normą PN-54/B-02011 (program uprawnienia budowlane na komputer). Obciążenie podstawowe ustalamy w zależności od tego, w jakiej strefie kraju znajduje się obiekt. W miejscach specjalnie eksponowanych (np. szczyty gór), należy przyjmować wartość obciążenia podstawowego wg wzoru p = 0,0625 V2 [kG/m2].

Na wysokości powyżej 20 m wartość obciążenia wiatrem wg wykresu zmienia się liniowo, lecz wygodniej jest zamienić wykresy trapezowe dla poszczególnych elementów na równoważne prostokątne. Dla uzyskania wartości nacisku stosujemy współczynnik opływu K uwzględniający parcie i ssanie działające na ściany pełne i ażurowe (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Dla wież ze zbiornikami o specjalnych kształtach, np. kulistych, hiperbolicznych, należy ustalić współczynnik opływu K doświadczalnie lub na podstawie danych z literatury.

Przy obliczaniu konstrukcji nośnej sprawdzamy:
a) stateczność całej konstrukcji pod działaniem parcia wiatru przy pustym zbiorniku,
b) wytrzymałość poszczególnych elementów przy pełnym obciążeniu zbiornika i przy parciu wiatru (uprawnienia budowlane).

Wskazane jest także sprawdzenie stateczności wieży w poszczególnych stadiach budowy, aby w razie potrzeby zastosować czasowe odciągi.
Wg normy PN-54/B-02011 wymagany jest współczynnik stateczności na wywrócenie 1,5 wówczas, gdy konstrukcja nie jest zakotwiona. W przypadku gdy w słupach istnieją naprężenia rozciągające należy sprawdzić zakotwienie słupów w fundamencie na maksymalną siłę rozciągającą PMAX oraz fundament (gdy jest oddzielny) na wyrwanie z podłoża siłą 1,5 Pmax (program egzamin ustny).

Zamknięte przekroje rurowe lub wieloboczne sprawdzamy na ściskanie mimośrodowe w przekroju osłabionym otworami. Przy konstrukcji słupowej obliczamy moment bezwładności poszczególnych słupów względem najniekorzystniejszej osi symetrii. Słupy obliczamy na maksymalne obciążenie osiowe, uwzględniając wyboczenie. Słupy wyższe są usztywnione pierścieniami, ryglami lub nawet stropami (opinie o programie).

Fundamenty wież

Należy pamiętać, że pierścienie obwodowe dobrze usztywniają słupy w kierunku obwodowym, natomiast słabiej w kierunku promieniowym i dlatego w tym kierunku słupy powinny być szersze. Lepsze usztywnienie stanowią tu sztywne pierścienie wieloboczne, a całkowite usztywnienie w obu kierunkach otrzymuje się przez zastosowanie oprócz pierścieni - dodatkowych rygli promieniowych lub rygli w postaci gwiazdy, założonych wzdłuż cięciw jak również przez zabetonowanie stropów.

Przy wysokich trzonach rurowych należy dla parcia wiatru uwzględnić współczynnik dynamiczny. W konstrukcjach cienkościennych należy zwrócić uwagę na dostateczne usztywnienie powłoki i spęawdzić ją na wyboczenie.
Przy sprawdzaniu naprężeń na grunt należy oczywiście zwrócić uwagę na to, aby nie przekroczyły one przy najniekorzystniejszym układzie obciążeń wartości dopuszczalnego naprężenia na grunt (segregator aktów prawnych).
Fundamenty wież zależą od ich wysokości, wielkości zbiornika, konstrukcji nośnej wieży oraz rodzaju gruntu. Przy niższych wieżach i dobrym gruncie wystarczą pojedyncze stopy pod słupy, a pierścień żelbetowy pod konstrukcję rurową.

Przy wysokich wieżach lub słabym gruncie pierścień staje się coraz szerszy, aby w końcu przejść w pełną tarczę kołową lub płytę prostokątną, usztywnioną pierścieniami lub żebrami. Przy słabych gruntach w górnej warstwie stosuje się fundamenty oparte na palach lub studniach.

Przy bardzo wysokich wieżach poważnym obciążeniem jest parcie wiatru i ono decyduje o konstrukcji fundamentu (promocja 3 w 1). Stosuje się wtedy pierścienie lub płyty o dużym momencie bezwładności, które łączy się z trzonem tarczami albo stożkową łupiną. Przekrój pionowy wież żelbetowych budowanych w Rosji, w których walcowy zbiornik oparty jest na walcowym trzonie żelbetowym.