Place społeczne

Place społeczne, wielkie publiczne założenia architektoniczno-ogrodowe niepotrzebne są tym nowym organizmom; wypierają one ze swej domeny nawet mieszkalnictwo stając się czysto pasożytniczą naroślą, przeciwstawną wszystkim tym elementom miasta, które w jakikolwiek sposób związane są z życiem i potrzebami narodu, a więc przedmieściom robotniczym, zespołom mieszkalnej zabudowy czynszowej, historycznym układom architektoniczno-ogrodowym (program uprawnienia budowlane na komputer).

Odwieczną przeciwstawność centrum i peryferiów, zaostrzoną w okresie kapitalizmu przemysłowego, usuwa stopniowo dopiero socjalizm. Urbanistyka socjalistyczna likwiduje podział klasowy miasta, tworzy dla wszystkich dzielnic jednakowe warunki życia: mieszkania, pracy, obsługi komunalnej i bytowej oraz wrażeń estetycznych. Proces ten odbywa się w walce z trudnościami drogą znacznego wysiłku inwestycyjnego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Likwidacja społecznego przeciwieństwa między śródmieściem i przedmieściami nie oznacza jednak bynajmniej unicestwienia wszelkich różnic w rozwiązaniach architektonicznych, nie oznacza likwidacji zespołów śródmiejskich z ich szczególną rolą i formą przestrzenną. Na odwrót - demokratyzm społeczeństwa socjalistycznego, fakt że prawdziwym gospodarzem kraju i miasta staje się lud pracujący, że nowe jego rzesze wciągnięte zostają do rządzenia państwem, do aktywnej działalności społecznej i kulturalnej - wszystko to przesądza o ogromnym znaczeniu życiowym socjalistycznych centrów śródmiejskich. Co więcej, ich waga w życiu socjalistycznych miast staje się nieporównanie większa niż znaczenie reprezentacyjnych lub finansowo-bankowych centrów miast feudalnych i kapitalistycznych. Podstawą takiego umocnienia roli centrum bezspornie zarysowującego się (uprawnienia budowlane).

Ludność miasta

Zjawiskiem łączącym całokształt tych przemian jest rodząca się jedność interesów społeczeństwa socjalistycznego, jego jedność moralno-polityczna, jedność interesów i ideałów socjalistycznych całej ludności miasta. Na tym tle potęguje się poczucie więzi społecznej, poczucie przynależności do kolektywu - od najbliższego sobie do najszerszego - poczucie socjalistycznego patriotyzmu. Ta postawa społeczno-moralna nabiera szczególnej siły we wspólnym obcowaniu wielkich kolektywów ludzkich; poczucie więzi społecznej znajduje wówczas oparcie i rezonans w bezpośrednim współżyciu ogółu obywateli. Przejawy życia zbiorowego stają się stopniowo potrzebą społeczeństwa socjalistycznego i poszczególnych jego członków. Układ założeń śródmiejskich miasta socjalistycznego jest przestrzennym ujęciem urbanistyczno-architektonicznym tych zbiorowych przejawów jedności interesów i dążeń, wcielających wielkie ideały moralne narodu, a w związku z tym - otoczonym jego głębokim przywiązaniem (program egzamin ustny).

Ocena stale rosnącego znaczenia ośrodków społecznych miast socjalistycznych nie oznacza bynajmniej zlekceważenia wagi masowego budownictwa mieszkaniowego. Nie ulega wątpliwości, że przede wszystkim właśnie poprzez masowe budownictwo mieszkań i sieci codziennych usług miasto socjalistyczne realizuje swe główne humanistyczne cele - poprawę warunków bytu ludzi pracy. Założenia śródmiejskie uzupełniają jedynie w sposób istotny i niezbędny wielkie nowe masywy zabudowy mieszkaniowej, będące najdobitniejszym przejawem humanistycznej myśli w urbanistyce socjalizmu (opinie o programie).

Wyrastając z jedności interesów społecznych podstawowej warstwy ludności miasta i z jego równomiernego wyposażenia techniczno-architektonicznego, centrum miasta socjalistycznego nie jest przeciwstawne zabudowie dzielnic pozostałych; szczególne jego przeznaczenie i rola ideologiczna stanowią jedynie o użyciu w jego zabudowie najbardziej monumentalnych typów budowli społecznych i form architektonicznych, które koronują jedność plastyczną miasta (promocja 3 w 1). Gmachy kształtujące centrum wielkiego miasta socjalistycznego, podobnie jak i jego wnętrza urbanistyczne, związane są z potrzebami społeczno-kulturalnymi narodu. Są to przede wszystkim zespoły budynków administracyjno-politycznych (gmachy organów władzy rad, rad narodowych, siedziby komitetów partyjnych, organów związkowych, wreszcie kierowniczych instancji gospodarczych) oraz gmachy instytucji kulturalno- artystycznych (pałace kultury, teatry, sale koncertowe, muzea) (segregator aktów prawnych).