Płyty gipsowo-kartonowe

Płyty gipsowo-kartonowe, które mają być podłożem płytek okładzinowych, muszą mieć co najmniej 12,5 mm grubości, a odstępy stojaków konstrukcji podkładu pod płyty tej grubości nie powinny przekraczać ok. 42 cm. Jeśli konieczne jest zastosowanie rozstawu stojaków 62,5 cm, to należy dodać poprzeczne rygle, a jeszcze lepiej pokryć konstrukcję podkładu dwoma warstwami jakiegoś materiału (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przy układaniu płytek okładzinowych na tynku ze słabej zaprawy, na suchym tynku lub na płytach wiórowych na ścianach narażonych na niewielkie tylko działanie wilgoci lepiej jest przyklejać płytki klejami dyspersyjnymi niż zaprawą wiążącą hydraulicznie. Klej należy mocno naciągnąć na podłoże za pomocą kielni i tak go wyczesać szpachlą grzebieniową, aby powstała równa warstwa o grubości co najmniej 3 mm (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Przygotowana do ułożenia płyt powierzchnia ściany powinna mieć taką wielkość, aby w ciągu jednego nieprzerwanego cyklu pracy można było położyć okładzinę, zanim klej stwardnieje (patrz p. A-2.1.8). Płytki muszą być mocno wciśnięte w warstwę kleju (ewentualnie przez opukanie), aby co najmniej 80% spodniej powierzchni płytki było pokryte klejem (uprawnienia budowlane).

Szerokość spoin powinna w zasadzie wynosić od 2 do 4 mm. Zaprawę spoinową należy przygotować z materiału słabo chłonącego wilgoć. Do powierzchni zagrożonych przez wilgoć szczególnie nadają się kiły spoinowe z żywic epoksydowych (program egzamin ustny).

Przyczepność tynku

Przy połączeniach sąsiadujących elementów, połączeniach powierzchni z materiałów o różnym zachowaniu się przy odkształceniach, połączeniach powierzchni ściany z urządzeniami sanitarnymi i armaturą należy w powierzchni łącznej ukształtować szczelinę dylatacyjną. Podobną szczelinę należy wykonać, jeżeli łączone elementy trzeba izolować od siebie pod względem akustycznym (opinie o programie).

Jeżeli przewiduje się tylko niewielkie ruchy łączonych elementów, a ewentualnie powstające rysy miałyby tylko znaczenie optyczne, to należy warstwy powierzchniowe rozdzielić tak (np. przez przecięcie kielnią), aby spodziewane rysy miały regularny przebieg.

Jeżeli przewiduje się większe i powtarzające się ruchy, należy dopasować szerokość szczeliny do spodziewanych zmian długości dzielonych elementów. Szczeliny zagrożone przez wodę powinny mieć szerokość co najmniej 5 mm i po dokładnym oczyszczeniu i ewentualnym zagruntowaniu boków być wypełnione trwale elastyczną masą wypełniającą. Niewystarczająca przyczepność wewnętrznych tynków gipsowych, wapiennych i wapienno-cementowych prowadzi często do powstawania na ścianach odparzeń. W skrajnych przypadkach dochodzi nawet do oderwania się warstwy tynku od podłoża na dużej powierzchni (segregator aktów prawnych).

Podczas badań stwierdzono, że szkody tego rodzaju powstawały wówczas, gdy podłoże tynku stanowił żelbet, mur z cegły wapienno-piaskowej, mur z lekkiego betonu albo z elementów betonowych wykonywanych w deskowaniu z płyt wiórowych. Dobra przyczepność do podłoża jest czynnikiem decydującym w dużej mierze o jakości tynku.

Przyczepność tynku do podłoża zależy od wielu równolegle działających i wpływających na siebie czynników, takich jak: mechaniczne zespolenie się zaprawy tynku z szorstką powierzchnią podłoża podczas narzucania tynku na ścianę, zespolenie się w wyniku krystalizacji środka wiążącego, który dostaje się z wodą zarobową w pory kapilarne podłoża, fizyczne i chemiczne siły wiązania tynku z materiałem podłoża. Szczególny wpływ na przyczepność świeżego tynku bezpośrednio po jego ułożeniu mają siły adhezji wody i ciśnienie powietrza (promocja 3 w 1).