Połączenia zginane belek dwuteowych

W rzeczywistym połączeniu zewnętrzna siła rozciągająca przekazuje się przez blachy na powierzchnię styku oraz na łeb i nakrętkę śruby. Działanie tej siły wywołuje więc skutki pośrednie do tych, które podano dla modeli I i II. Pole powierzchni docisku blach maleje w miarę wzrostu obciążenia.
Rozwarcie styku, tj. stan, w którym zanikają naprężenia docisku między blachami, następuje, gdy siła w śrubie osiąga wartość większą ok. 10% od siły wstępnego sprężenia (program uprawnienia budowlane na komputer).

Siła sprężenia obniża się wówczas do wartości Nśr x x 0,9 N„.
To proste porównanie wyjaśnia celowość sprężania połączeń doczołowych; następuje zmniejszenie amplitudy naprężeń w śrubach i odkształcalności połączeń. Widoczne to jest również, na którym przedstawiono zależności pomiędzy obciążeniem a wytężeniem śrub w jednośrubowych połączeniach sprężanych (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Dla połączeń niesprężanych zależnością tą są linie równowagi sił.

Ze względu na wytężenie śrub w połączeniu doczołowym można wyróżnić dwa stany graniczne stan graniczny rozwarcia połączenia, który określa najmniejsze obciążenie powodujące zanik naprężeń normalnych w styku blach wokół jednej lub kilku śrub, stan graniczny nośności połączenia, w którym naprężenia w jednej lub w kilku śrubach osiągają wytrzymałość na rozciąganie.
mimośrodowo są znacznie mniej sztywne. Nierównomierność obciążenia obniża również wartość siły powodującej rozwarcie połączenia (uprawnienia budowlane).

Przy projektowaniu takich połączeń należy stosować zasady podane dla połączeń zginanych, które mają podobnie niekorzystną charakterystykę wytrzymałościową.
Połączenia doczołowe elementów zginanych traktowane są jako złożone, gdyż obciążenia przekazywane są na śruby nierównomiernie.

Największe zakłócenia

Śruby powinny przejmować bryłę naprężeń rozciągających, przekazywaną z przekrojów elementów łączonych na blachy czołowe (program egzamin ustny). Aby uniknąć zakłóceń w rozkładzie sił wewnętrznych, potrzebna jest nie tylko odpowiednia nośność i rozmieszczenie śrub, lecz również sprężenie połączenia. Ciągłość w przekazywaniu się sił pomiędzy elementami gwarantują jedynie połączenia sprężone ze sztywnymi blachami czołowymi przed wystąpieniem rozwarcia. W połączeniach sprężonych po rozwarciu styku blach czołowych oraz w połączeniach niesprężonych rozkład sił wewnętrznych jest nieliniowy i zależy od wielkości obciążenia (opinie o programie).

Podział doczołowych połączeń dwuteowników zginanych na typy i odmiany, zależnie od rozmieszczenia śrub ł rozwiązania konstrukcyjnego, podano w tabl. 6-2. W każdym z tych połączeń liczba śrub w szeregach przylegających do pasa rozciąganego może wynosić 2 lub A (segregator aktów prawnych).
Największe zakłócenia w rozkładzie sił wewnętrznych powstają w połączeniach typu A. Siła z pasa rozciąganego obciąża bowiem wysuniętą wspornikowo, poza pierwszy szereg śrub, część blachy czołowej. Przy rozwieraniu się styku na osi pasa następuje uplastycznienie przyległej strefy środnika i zginanie śrub szeregu 2.

Cechami połączeń typu A są znaczne przemieszczenia na osi pasa i różnice wytężenia śrub w szeregach 2 i 3. Widoczne są również skutki zmniejszenia siły wstępnego sprężenia do wartości 0,3Ns. Połączenia niesprężone, obciążone statycznie, mają większą nośność i zdolność do przemieszczeń niż połączenia sprężone.
Korzystniejszy rozkład obciążeń charakteryzuje połączenia typu B, w których siła z pasa rozciąganego przekazuje się na dwa szeregi śrub. Mimo efektu dźwigni śruby usytuowane po zewnętrznej stronie pasa są mniej wytężone niż śruby znajdujące się po stronie wewnętrznej (promocja 3 w 1).

Wprowadzenie żebra usztywniającego blachę czołową w połączeniach typu C eliminuje wpływ efektu dźwigni w szeregu 1 i zwiększa ok. 15% nośność połączeń obciążonych statycznie.