Połączenie elementów

Na ogół elementy są przystosowane do budowy zbiorników o określonej pojemności, jednak niektóre konstrukcje są tego typu, że z tych samych elementów można wykonać zbiorniki o tej samej wysokości lecz o różnej pojemności. Będą to zbiorniki wieloboczne o ścianach prostych lub łupinowych, o łupinach skierowanych do środka (program uprawnienia budowlane na komputer).

Połączenie elementów wykonuje się przez wypełnienie styków zaprawą bez jakichkolwiek połączeń zbrojeniem, przy czym brzegi płyt w miejscu styku mogą mieć różne kształty albo przez zabetonowanie w połączeniu wypuszczonego z płyt zbrojenia. Korzystne jest stosowanie cementów ekspansywnych zwłaszcza wówczas, kiedy dodatkowo zastosowano połączenie płyt przez przyspawanie płytek stalowych. Dla uzyskania lepszego powiązania poszczególnych elementów stosuje się przy ścianach górny wieniec monolityczny, który przy kopulach i stożkach jest równocześnie pierścieniem oporowym (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Otwory dla rur najlepiej wykonać od spodu przez dno, gdyż przerywanie obwodowego sprężenia jest bardzo niekorzystne. Przerywanie elementów sprężających możliwe przy kablach jest niedopuszczalne przy owijaniu ciągłą struną, zwłaszcza w dolnej części. Przy ścianie sprężonej kablami większy otwór musimy otoczyć mocną ramą stalową, w której kotwi się z boków kable. Niekiedy odstęp między kablami wystarczy do przepuszczenia rury lub przy większej średnicy rury kilka kabli odgina się nieco w dół i w górę (uprawnienia budowlane).

Ściany muszą być wykonane z dużą dokładnością; dotyczy to również umiejscowienia kabli wewnątrz przekroju, gdyż niewielkie odchyłki wywołują znaczne momenty. Przy zbiornikach, wewnątrz których poruszają się urządzenia mieszające (zbiorniki wyrównawcze szlamu w cementowniach) lub dzwony zbiornika stalowego (baseny mokrych zbiorników gazowych), dokładność wykonania ścian musi być specjalnie przestrzegana (program egzamin ustny).

Konstrukcja dna

Dno. Konstrukcja dna zależy od wielkości zbiornika oraz od gruntu. Przy odpowiednim gruncie i małym zbiorniku najbardziej wskazana jest płyta bez przerw, uzbrojona górą i dołem, ewentualnie sprężona. Dno może mieć kształt czaszy jeżeli grunt jest jednorodny. Przy dużych zbiornikach i słabym gruncie można wykonać dno w postaci cienkiej 5 cm błony z torkretu, uzbrojonej siatką drucianą i ułożonej na 15 cm warstwie piasku, pokrytej impregnowanym papierem (opinie o programie). Torkret nakłada się w 2 -3 warstwach.

Często stosuje się dno w kształcie odwróconego stożka ściętego, przy pochyleniu tworzącej 20 30°. W ten sposób przy wzroście objętości nie zwiększamy wysokości ścian. Pod ścianą wykonuje się odpowiedniej wielkości fundament, który jest albo monolitycznie związany z dnem, albo ma kształt pierścienia i jest oddzielony od dna przerwą dylatacyjną. W celu uzyskania w przybliżeniu równomiernego osiadania całości należy przyjąć stosunkowo niskie naprężenia gruntu pod fundamentem. Monolityczne połączenie ściany z dnem wywołuje znaczne momenty i dlatego bardzo często oddziela się ścianę przerwą dylatacyjną; rzadziej stosuje się połączenie przegubowe (segregator aktów prawnych). Przerwa dylatacyjna jest korzystna z różnych względów, np. ułatwia betonowanie, przy sprężaniu zbiornika oraz napełnianiu powoduje mniejsze momenty w dolnej części zbiornika, zmniejsza również wpływ skurczu i pełzania.

Oczywiście przesuw nie jest zupełnie swobodny, a współczynnik tarcia jest dosyć znaczny nawet przy starannie wykonanych dylatacjach i przy użyciu specjalnych preparatów. Według doświadczeń amerykańskich q = 0,5. Przerwa dylatacyjna i sposób jej uszczelnienia mogą być różne. Zasadnicze schematy wykonania przerwy. Spód ściany może być poziomy lub lekko pochylony do wnętrza zbiornika (promocja 3 w 1).

Jako uszczelnienie na spodzie oraz z boku stosuje się różnego rodzaju preparaty bitumiczne z tym, że pod ścianą należy ułożyć warstwę bitumu twardego, który wprawdzie ulegnie pewnemu sprasowaniu, ale nie zostanie wyciśnięty. Przy betonowaniu pierwszej warstwy betonu w ścianie trzeba uważać, aby zawarte w masie betonowej grubsze kruszywo nie wcisnęło się w warstwę bitumu.