Powłoki gliniano-cementowe

Fluatowanie. Najbardziej godnym zalecenia sposobem ochrony betonu jest podobnie jak przy kamieniu naturalnym fluatowanie. Fluaty utwardzają i uodporniają powierzchnię betonu, nie zmieniając jego wyglądu i właściwości. Do betonu stosuje się zwykle fluat cynkowy lub w razie silniejszego narażenia na działanie kwasów fluat ołowiowy. Oba te środki są trujące i np. do utrwalania zbiorników na żywność stosować ich nie można. W tym przypadku używa się nieszkodliwego fluatu magnezowego lub aluminiowego. Fluatowanie przeprowadza się nie wcześniej jak w 8 dni po wykonaniu betonu, najbardziej wskazany jest termin 28-dniowy. Poza tym technika fluatowania jest identyczna jak przy kamieniu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Tworzywa gliniano-cementowe, czyli tzw. glina stabilizowana, które niedawno wprowadzono na szerszą skalę do budownictwa, stanowią doskonały materiał na powłoki, są bowiem odporne na większość wpływów chemicznych i nawet słabszych kwasów organicznych. Zasadniczym warunkiem jest szczelność powłoki, gdyż w złym wykonaniu lub doborze nieodpowiedniej gliny mogą wystąpić rysy skurczowe, otwierające drogę dalszej agresji. Opis przygotowania tworzyw gliniano-cementowych zawiera „Instrukcja tymczasowa stosowania w budownictwie tworzyw cementowo-glinianych" (PWT Warszawa 1951) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W celu zwiększenia przyczepności powłoki powierzchnia betonu powinna być szorstka. Przyczepność można również zwiększyć przez powleczenie powierzchni betonu 5-procentowym roztworem kwasu solnego. Przy żelbecie nie zaleca się tego. gdyż zachodzi obawa korozji zbrojenia (uprawnienia budowlane). W wielu razach, szczególnej przy fundamentach, robotach kanalizacyjnych itp. wystarcza szczelne obłożenie betonu plastyczną gliną, która wskutek nieprzepuszczalności nie dopuszcza wód agresywnych. Powłoki asfaltowe i smołowe. Preparaty asfaltowe i smołowe są najczęściej używanymi środkami do wytwarzania powłok izolacyjno-ochronnych. Pomimo powszechnego ich stosowania wyniki nie zawsze są zadowalające, głównie z powodu złego wykonawstwa i nieodpowiedniego doboru materiału (program egzamin ustny).

Agresja chemiczna

Należy pamiętać, że jednorazowe powleczenie preparatami asfaltowymi nie gwarantuje szczelności powłoki, toteż powłoka powinna się składać z 2h-3 warstw nakładanych kolejno w odstępach czasu gwarantujących dostateczne stwardnienie warstwy poprzedniej. Do pierwszej warstwy stosuje się asfalt upłynniony, który przenika w pory betonu i zapewnia dobrą przyczepność. Powierzchnia betonu powinna być czysta, wolna od pyłu i całkowicie sucha (opinie o programie).

Najlepsze rezultaty daje impregnacja na gorąco przez zanurzenie wyrobów betonowych w roztopionym asfalcie, lecz metodę tę można stosować tylko do mniejszych wyrobów. Duże znaczenie ma dobór odpowiedniego środka; szczególnie niebezpieczna jest skłonność powłok do tworzenia rys i pęknięć, co często następuje w niskich temperaturach. Powłoki asfaltowe są dość odporne na kwasy i większość wpływów chemicznych (oprócz stężonych alkalii). Odporność tę można jeszcze zwiększyć przez stosowanie jako wypełniacza mączki lub włókien azbestowych (segregator aktów prawnych).

Powłoki metaliczne. W ostatnich latach zaczęto coraz szerzej stosować metalizowanie betonu przez natryskiwanie stopionym metalem (metoda Schoppa). Przez dobranie odpowiednich metali lub stopów można uzyskać powłoki o żądanych właściwość. Do ochrony przed agresją chemiczną najlepiej nadaje się ołów ewentualnie z dodatkiem miedzi, lecz podobnie jak przy fluatach, nie można go stosować do zbiorników na napoje, pokarmy lub paszę (promocja 3 w 1).

Ponieważ powłoki metaliczne nie zawsze są dostatecznie szczelne, gdyż składają się z poszczególnych cząstek metalu, więc dodatkowo uszczelnia się je przez ogrzewanie lampą lutowniczą lub palnikiem aż do temperatury topienia, a wtedy pory ulegają zamknięciu. Powłoki metaliczne należy nakładać na powierzchnie możliwie gładkie, czyste i suche.