Powłoki przeciwpożarowe

Drewno jest dobrym materiałem budowlanym; dużą wadą stosowanego w budownictwie drewna jest niebezpieczeństwo pożaru, odgrywające istotną rolę, zwłaszcza w budownictwie wiejskim. Drewno stanowi materiał palny, który nie da się przez stosowanie środków przeciwogniowych zamienić w materiał niepalny (program uprawnienia budowlane na komputer).

Należy jednak pamiętać, że płonące drewno pokrywa się od zewnątrz warstwą węgla drzewnego, który jest złym przewodnikiem ciepła. W ten sposób powstaje zewnętrzna warstwa izolacyjna, która utrudnia przepalanie się drewna. Żelazo traci w temperaturze 500 C połowę swojej wytrzymałości, co może spowodować zniszczenie konstrukcji. Drewno natomiast zatrzymuje znacznie dłużej swoją wytrzymałość (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Konstrukcje drewniane załamują się stopniowo i powoli, cc stwarza dobre warunki ratownicze. Dzięki temu drewno mimo swojej palności może w pewnym stopniu konkurować w budownictwie z materiałami wprawdzie niepalnymi, lecz ulegającymi łatwo zniszczeniu w czasie pożaru. Przeprowadzone rozważania prowadzą do wniosku, że zagadnienie ognioodporności drewna budowlanego jest często ujmowane w sposób jednostronny i niewłaściwy.

Ze względu na niebezpieczeństwo rozkładu lub zapalenia się drewno musi być chronione przed działaniem zbyt wysokiej temperatury (uprawnienia budowlane). Drewno suche wytrzymuje przez dłuższy czas temperatury do 170 C bez rozkładu, nawet przy dostępie powietrza. Drewno wilgotne rozkłada się na powietrzu i bez dostępu powietrza w temperaturach niższych od 100 C, przy czym staje się kruche i wydziela kwas octowy. Powyżej 170 C występuje na powietrzu powolne utlenianie, a bez dostępu powietrza rozpoczyna się destylacja rozkładowa. W temperaturze 275° C występuje energiczny rozkład drewna związany z wydzielaniem ciepła; temperaturę 275° C przyjmuje się za punkt zapłonu drewna.

Środki przeciwogniowe

W celu ochrony od pożaru drewno nasyca się lub powleka środkami przeciwogniowymi (program egzamin ustny). Zadaniem ich jest:
- utrudnienie zapalenia przez podwyższenie punktu zapłonu drewna,
- utrudnienie palenia się drewna oraz rozprzestrzeniania się ognia, przez wydzielanie gazów lub wytwarzanie powłok hamujących proces spalania.

Środki przeciwogniowe nie zamieniają drewna w materiał niepalny* lecz utrudniają powstanie pożaru oraz zmniejszają szybkość i intensywność spalania. Przeciwpożarową ochronę drewna realizuje się przez otulanie drewna azbestem lub blachą z azbestem, przez powlekanie wapnem gaszonym, szkłem wodnym lub przez powierzchniowe nasycanie solami. Niektóre z tych soli, jak sole uwodnione, chlorki, węglany alkaliczne łub związki amonowe, wydzielają w czasie pożaru niepalne gazy„ np. parę wodną, C02, S02, NHS lub HC1. Inne pod wpływem wysokiej temperatury tworzą na powierzchni drewna niepalną, szklistą powlokę (opinie o programie).

Należą tu fosforany i borany oraz najlepiej chroniące drewno przed zapaleniem mieszaniny boranów i fosforanów. Preparaty oparte na związkach azotowych i magnezowych tworzą na drewnie powłokę, która powoduje w czasie pożaru powstawanie na drewnie izolacyjnej warstwy węgla, co utrudnia rozszerzanie się ognia.
Badanie technicznej wartości środków przeciwpożarowych przeprowadza się na próbkach drewna o wymiarach 1x2x100 cm, o wilgotności 8-10%, nasyconych lub powleczonych badanym środkiem. Dla porównania bada się równolegle próbki z nienasycanego drewna (segregator aktów prawnych).

Próbki te zawiesza się w piecu rurowym, wykonanym z blachy stalowej lub z siatki stalowej; piec zawieszony jest na ramieniu wagi. Próbkę poddaje się przez 4 minuty działaniu palnika gazowego dającego płomień o długości 25 cm i o temperaturze 1000° C. Pod jego wpływem następuje ubytek ciężaru badanej próbki; odczytuje się go na uchylnej wadze w odstępach co pół minuty.

Równocześnie odczytuje się przy pomocy termometrów elektrycznych przebieg temperatur w górnej części pieca (promocja 3 w 1). Po upływie 4 minut wyłącza się palnik i obserwuje się przez dalsze 4 minuty zachodzące w drewnie zmiany.