Prasy płaskie i kliny

Ponieważ równocześnie uwolnione części rdzenia ściskanego „rozprężają się”, przekazują one na beton siły rozciągające, a zatem w efekcie siła sprężająca maleje stopniowo ku końcom jednostki sprężającej. Metoda ta pozwala więc na stopniowe wprowadzenie sprężenia do betonu na przewidzianej z góry długości. Jednostki sprężające mogą być zabetonowane w różnych miejscach konstrukcji, wywołując swego rodzaju sprężenie lokalne (program uprawnienia budowlane na komputer).

Oczywiście rozwiązania konstrukcyjne mogą tu być bardzo różnorodne, np. rdzenie ściskane mogą być prętami stalowymi, słupkami betonowymi uzwojonymi (lub elementami betonowymi innego kształtu), rurami wypełnionymi piaskiem itp. W określonych warunkach koncepcja P. Lenka może okazać się pożyteczna.
Metody, które omówimy w niniejszym punkcie, charakteryzują się sprężeniem następującym w oparciu o masywy oporowe, przez wstawienie w odpowiednie spoiny urządzeń rozpierających. Siła ściskająca beton przekazuje się więc na te masywy zamiast na cięgna sprężające, z których wobec tego w ogóle można zrezygnować (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Te urządzenia rozpierające pozostają z reguły trwale wbudowane w konstrukcję. Wprowadzamy je w spoiny zwane spoinami aktywnymi. Aby metodę tę można było zrealizować, musimy dysponować odpowiednio silnymi masywami oporowymi, naturalnymi (np. w postaci skał) lub sztucznymi (odpowiednie przyczółki).
Tym sposobem można realizować siły sprężające rzędu setek tysięcy ton - nieosiągalne przy użyciu uzbrojenia - przy minimalnym zużyciu stali (nawet kilkaset razy mniejszym niż przy uzbrojeniu sprężającym) bez względu na długość ustroju sprężanego. Metoda ta znajduje zastosowanie zwłaszcza przy budowie zapór wodnych.

W przypadku sprężania tym sposobem belek zginanych, należy mieć na uwadze, że brak uzbrojenia w ustroju nie gra istotnej roli tylko do chwili zarysowania elementu przy przeciążeniu, równoznacznego tu ze zniszczeniem konstrukcji (uprawnienia budowlane). Toteż w tym przypadku muszą być stosowane odpowiednio wyższe współczynniki pewności.

Praktyczna realizacja

Drugą zasadniczą cechą ujemną tej metody są zmiany naprężeń wstępnych wskutek zjawisk Teologicznych, które nie są skompensowane znacznymi wydłużeniami uzbrojenia, mamy tu bowiem do czynienia ze sprężeniem nie za pomocą stałej (w przybliżeniu) siły, lecz za pomocą stałego odkształcenia (program egzamin ustny). Zapas energii potencjalnej zmagazynowanej przez ustrój przy określonych naprężeniach wstępnych sprężających jest w tym przypadku znacznie mniejszy niż przy użyciu cięgien sprężających, ponieważ w wyrażeniu na pracę włożoną (będącą iloczynem siły przez drogę) drugi czynnik jest dużo mniejszy od pierwszego (opinie o programie).

Praktyczna realizacja omówionej zasady sprężania opiera się zwłaszcza na dwu metodach:
1) na zastosowaniu tzw. pras płaskich oraz
2) na użyciu klinów rozpierających.

Prasy płaskie wynalezione przez E. Freyssineta, są to płaskie kapsułki blaszane o kształcie talerzowym lub podłużnym, napełnione odpowiednim medium ciśnieniowym. Prasy te wykonuje się z dwóch płatów blachy stalowej lub miedzianej 2-7 mm, wytłaczanych w celu wytworzenia na obwodzie widocznej na rysunku wypukłości i spawanych wzdłuż obwodu (segregator aktów prawnych). Spawane połączenie obwodowe powinno mieć taki kształt, by spęcznienie kapsułki prowadziło do minimum odkształceń plastycznych metalu i nie paczyło płaskich płatów blachy.

Obrzeże powinno mieć taki profil, aby punkt M nie ulegał przesunięciu przy wypełnianiu kapsułki. W przeciwnym razie obwód wzdłuż spoiny ulega skróceniu i powstają obwodowe naprężenia ściskające, które sumują się z prostopadłymi do spoiny naprężeniami rozciągającymi i w efekcie prowadzą do znacznych naprężeń ścinających. Jest to szczególnie ważne przy prasach płaskich odbiegających od kształtu kołowego (promocja 3 w 1). Ponieważ do obliczenia wchodzi tylko stosunkowo niewielka średnica obrzeża, grubości blachy wypadają niewielkie.