Produkcja nawozów sztucznych

Średnia dł. życia wynosi 69 lat. Na 1 lekarza przypada aż 2126 osób (najwięcej wśród krajów Międzymorza). Nauka w szkole do 16 roku życia jest obowiązkowa i bezpłatna, mimo to 29% dorosłych pozostaje analfabetami. W stolicy mieści się Akademia Salwadoru (zal. 1821) stowarzyszona z Hiszpańską Akademią Królewską w Madrycie oraz 4 uniwersytety, w tym najstarszy w kraju założony w 1841 (program uprawnienia budowlane na komputer).

Salwador jest jednym z najważniejszych na świecie producentów balsamu peruwiańskiego, używanego w produkcji farmaceutyków. W przemyśle (24% PKB) pracuje 26% czynnych zawodowo. Eksploatuje się sól kamienną oraz niewielkie ilości srebra, złota, węgla, miedzi, żelaza, ołowiu, cynku, siarki i rtęci. Najlepiej rozwinięty jest przemysł spożywczy (zwł. cukrowniczy, alkoholowy, tytoniowy i przetwórstwo kawy) (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Inne gałęzie to: przemysł materiałów budowlanych (produkcja cementu), chemiczny (gł. farmaceutyczny, ale też produkcja nawozów sztucznych) i przemysł lekki. Na wybrzeżu w Acajutla działa Salwador to kraj słabo rozwinięty gospodarczo (uprawnienia budowlane).

Stopa bezrobocia i inflacja w 1996 wynosiły odpowiednio 8% i 7%. Podstawową dziedziną gospodarki jest rolnictwo (28% zatrudnionych). Mimo największego wśród państw Międzymorza odsetka użytków rolnych (64%) produkcja rolna dostarcza jedynie 14% wartości PKB. Z roślin eksportowych uprawia się kawę oraz bawełnę i trzcinę cukrową, a na potrzeby krajowe: tytoń, banany i pomarańcze oraz kukurydzę, ryż, sorgo, maniok, fasolę i soję. Hoduje się przede wszystkim bydło, a także trzodę chlewną, konie, muły, kozy oraz owce. W rybołówstwie 40% połowów rafineria ropy naftowej. W produkcji energii elektrycznej wiodącą rolę odgrywają elektrownie wodne na rzece Lempa (58% produkcji). Od 1980 pracuje też elektrownia geotermiczna w Ahuachapan. Bilans handlowy Salwadoru od lat pozostaje ujemny (program egzamin ustny).

Eksport

Eksport obejmuje kawę (25%) - do początku lat 90. podstawowy produkt kraju, a także cukier (3% krewetki, tkaniny i przędzę bawełnianą. Najważniejszymi partnerami handlowym Salwadoru są: Stany Zjednoczone (33% wartość: eksportu i 40% importu), Gwatemala, Meksyk Niemcy, Kostaryka i Honduras. Wśród obiektów atrakcyjnych turystycznie na szczególną uwagę zasługują pozostałości kultury Pipilów - ludu pokrewnego Majom. Należą do nich m.in. ruiny wielkiego ośrodka religijnego w Chalchuapa (Tazumal), a także w Sihuatan i San Andres. Cenne zabytki z okresu kolonialnego (w większości architektury sakralnej) zachowały się w San Miguel, Panchimalco i Meta pan. Z walorów wypoczynkowych słyną okolice jezior podbił Pedro de Alvarado, włączając je do zamorskiej domeny Hiszpanów, którzy rozwinęli lulaj uprawy kakao, indygo i kawy (opinie o programie).

W zależności od Madrytu pozostawał Salwador do 1821. W latach 1828-1888 wchodził w skład Zjednoczonych Prowincji Ameryki Środkowej. Od 1888 stał się niepodległą republiką. W poł. XX w. spadek cen kawy wywołał kryzys ekonomiczny i napięcie w stosunkach społecznych, czego znamiennym wyrazem był wybuch wojny z Hondurasem po przegranej drużyny Salwadoru z reprezentacją tego kraju w eliminacjach Mistrzostw Świata w piłce nożnej w 1969 (łzw. wojna futbolowa). Od 1080 w Salwadorze władzę przejęła junta wojskowa z ) (segregator aktów prawnych). N. Duarte na czele, co doprowadziło do wojny domowej, Coalepeque i llopango oraz wybrzeże Oceanu Spokojnego, zwl. środkowa jego część - Costa del Sol, z licznymi kąpieliskami: Parano Pacifico Izalco Cabana, Hyatt Tesord Beach. Turystyczna baza noclegowa liczy 7 tys. łóżek. W 1995 Salwador odwiedziło 235 tys. obcokrajowców, gł. ze Stanów Zjednoczonych 142%), a także z Gwatemali (14%), Hondurasu (6%), Kostaryki (5%) i Meksyku (5%). Wpływy z turystyki wyniosły 75 min USD.

Przed przybyciem na terytoria obecnego Salwadoru konkwistadorów hiszpańskich na ziemiach tych mieli swoje siedziby Toltekowie i Majowie. W 1 524 tereny owe w której przeciwko rządowi wystąpił lewicowy Front Wyzwolenia Narodowego im. Farabundo Marti (FMI.N), po stronie prezydenta Duarte zaangażowały się Stany Zjednoczone. W 1992 doszło do porozumienia między stronami konfliktu (promocja 3 w 1).