Przyczółek kończący nasyp

Przyczółek kończący nasyp wykonano w postaci skrzyni betonowej i ustawiono również na palach. Obawiano się, że parcie nasypu na przyczółek o wysokości 16 m może ściąć pale. Nie zauważono jednak żadnych śladów tego zjawiska (program uprawnienia budowlane na komputer).
Filary mają przekroje trójdzielne, niezmienne wzdłuż wysokości. Są one ustawione na ławach z betonu uzbrojonego, grubości 2,00 m, długości 16,00 i szerokości zmiennej od 3,00 m do 4,00 m. Lawy te są zginane wzdłuż i w poprzek mostu.

Podlegają one też ściskaniom pionowym, wskutek czego wprowadzenie strzemion do ich uzbrojenia jest zbędne. Z ław filarów wypuszczono uzbrojenie wiążące je ze ścianami skrzyń (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Od góry filary są pokryte ławami łożyskowymi o grubości różnej w różnych filarach, wynoszącej 1,15, 1,30 i 1,60 m. W płytach tych pozostawiono otwory 0 0,80 m umożliwiające wejście do wnętrza dla sprawdzenia stanu filara, dla wykonania napraw i dla pomiaru naprężeń wywołanych obciążeniami i parciem wiatru (uprawnienia budowlane).

Belki przęseł oparto na filarach obustronnie przegubowo - przesuwnie na łożyskach z neoprenu, a na skrajnych podporach - przegubowo - nieprzesuwnie. Dzięki temu zmiany długości przęseł występujące wskutek skurczu, pełzania, zmian wilgotności i temperatury nie wywołują poziomych oddziaływań na filary. Istotnie, przy takim oparciu równe zmiany długości przęseł o równych rozpiętościach, ustawionych na łożyskach o jednakowych wymiarach i własnościach, wywołują oddziaływania poziome równe, przeciwnie zwrócone na każdym filarze, a więc o zerowych wypadkowych (program egzamin ustny).

Siły hamowania

Siły hamowania wywołują różne siły w przęsłach: te z przęseł, które leżą przed pojazdem - przenoszą siły ściskające, a te które leżą za pojazdem - siły rozciągające. Część sił hamowania przechodzi na filary i wywołuje ich zginanie, część zaś przechodzi na podpory skrajne poprzez łożyska nieprzesuwne. Obliczenie wskazuje, że w opisywanym wiadukcie ta druga część jest większa.
Parcie wiatru wzdłuż mostu wywołuje podobny efekt, przechodząc głównie na skrajne podpory (opinie o programie).
Obciążenie ruchome jednego tylko przęsła opartego na danym filarze wywołuje w nim niewielkie zginanie.

Filary sprawdzono zarówno na oddziaływania występujące po ustawieniu przęseł jak też i przed ich ustawieniem. W tym przypadku filary zachowują się jak wsporniki sprężyście utwierdzone w podłożu i poddane poziomemu parciu wiatru. Sprawdzono, że częstość drgań własnych jest znacznie większa od częstości impulsów wiatru i że rezonans nie może wystąpić. Wielkość parcia wiatru przyjmowano równą 250 kG/cm2.
Filar}’ betonowano nie w szalowaniach ślizgowych, lecz w szalowaniach złożonych z poziomych odcinków przekładanych z dołu do góry w miarę tężenia masy betonowej. Tego rodzaju szalowania nie wymagają przerw w betonowaniu podczas ich podnoszenia, jak ma to miejsce przy szalowaniach ślizgowych i mogą być przekładane bez przerwy, umożliwiając całkowitą ciągłość betonowania.

Prefabrykacja, przesuwanie, podnoszenie i sprężanie belek przęseł (segregator aktów prawnych). W ławach łożyskowych filarów wbetonowano kotwy do zamocowywania dźwigów podnoszących belki przęseł, kotwy lewarów do przesuwania poziomego oraz kotwy stężeń tych belek. Ponieważ kierunki kotew nie pokrywały się z kierunkami sił, które te kotwy miały przenosić, przeto składowe skierowane prostopadle do kotew należało przenieść przez tarcie umocowywanych elementów o beton ławy. Dla wywołania sił tarcia nakrętki na kotwach dokręcano kluczami, zaopatrzonymi w dynamometry, z siłą dwukrotnie większą od tej, która odpowiadała największym siłom poziomym. Aby przy naprężaniu kotew nie wywołać spękania betonu, pokrywano je warstwą bitumu.

Liczba kotew była tak duża, a rozstaw ich musiał być utrzymany tak dokładnie, że dla rozmieszczenia ich w głowicach filarów stosowano szablony z wyciętymi otworami (promocja 3 w 1). Ścianom form stalowych belek głównych dano stężenia dostatecznie gęste po to, aby wygięcia ich nie przekraczały 1 mm pod działaniem parcia masy betonowej w czasie wibrowania. W obliczeniach założono, że parcie to wynosi 2,3 T/m* ściany. Dla ułatwienia przenoszenia i ustawienia form ściany ich wykonano w odcinkach o długości wynoszącej zaledwie 2,82 m. W szczeliny pionowe między tymi odcinkami wkładano pasy gumowe dla umożliwienia zmian długości deskowania wskutek skurczu betonu.