Równania równowagi

Analityczne obliczenie powłok o przekroju niekołowym jest niezmiernie skomplikowane, wobec czego należy w miarę możności posługiwać się innymi metodami. Jeżeli mamy do czynienia z powłoką anizotropową (żebra poprzeczne) metoda belkowa okaże się wystarczająco dokładna dla większości konstrukcji. Z drugiej strony, jeżeli mamy do czynienia z powłoką izotropową, metodę belkową możemy zastosować tylko wtedy, kiedy długość powłoki jest stosunkowo znaczna (program uprawnienia budowlane na komputer). Dla powłok o mniejszych długościach można stosować metodę iteracji. Należy nadmienić, że powłoka leży blisko granicy stosowania metody belkowej. Czym krótsza jest powłoka, tym mniej zbieżna jest metoda iteracji, a poniżej pewnej granicy jest ona nie do zastosowania. Wówczas należy posługiwać się metodą analityczną.

Równania równowagi mają również zastosowanie do powłok o przekroju niekołowym. W równaniach tych naprężenia przyjmujemy jako funkcję cp. Dla powłok niekołowych lepiej przyjąć je jako funkcję s. Ponieważ ds = R dq>, wystarczy zastąpić f przez R f^s. Jeżeli chcemy otrzymać dokładne wyniki, związki między naprężeniami - przemieszczeniami należy wyprowadzić metodą zastosowaną (program uprawnienia budowlane na ANDROID). W ten sposób wyprowadzilibyśmy równania, które byłyby zgodne z wyjątkiem kilku wyrazów.

W celu ustalenia całki szczególnej można się niekiedy posłużyć teorią błonową. Za pomocą równań błonowych uzyskujemy sukcesywnie T wielkości. Pięć z tych działań pociąga za sobą różniczkowanie względem s. Zgodnie z momenty M_v można uzyskać z ty przez dalsze różniczkowanie względem s (uprawnienia budowlane). Dlatego takie obliczenia błonowe zawierają pochodne zarówno R jak i obciążenia aż do 6 rzędu. Oczywiście, będzie to często prowadzić do wysokich wartości M_r , w przeciwieństwie do założeń teorii błonowej o pomijaniu momentów. Rozumowanie to wskazuje, że, ściśle mówiąc, nie ma takich stanów naprężeń, które byłyby wolne od zginania (program egzamin ustny).

Kształt regularny

Jeżeli przekrój ma kształt regularny i obciążenie rozłożone jest równomiernie, teoria błonowa może dać odpowiednie przybliżenie. Stosowanie przekroju niekołowego opiera się jednak na dążeniu do zmniejszenia zakłóceń brzegowych. Dlatego też należy wykorzystać fakt zmniejszenia obciążenia śniegiem w miarę wzrastania nachylenia dachu (opinie o programie). Jeżeli natomiast zarówno krzywizna jak i obciążenie zmieniają się, teoria błonowa nie ma Rozwiązania H_x i H₂ dają fale tłumione przy zwiększającym się y\ podczas gdy amplitudy fal H₃ i H₄ zwiększają się z chwilą zwiększenia się y>. Toteż, jeżeli powłokę ograniczają tworzące y = 0 i rp = y>₀, fale H₁ i H₂ powstają na brzegu y> = 0, podczas gdy H₃ i H₄ powstają na brzegu y> = y>₀. Wzór [1.5.4-4] wskazuje na to, że całkowanie numeryczne powinno rozpoczynać się od v> — 0. W rzeczywistości można obrać dowolną dalszą granicę całkowania, ponieważ oznacza to tylko zmianę odpowiedniej stałej całkowania. Najprostsze obliczenie otrzymamy, jeżeli całkowanie dla H_x i H₂ rozpoczyna się od brzegu y> = 0, a całkowanie dla H₃ i H₄ od drugiego brzegu. Toteż każde § H będzie równe ok. jedności na brzegu, na którym powstaje, podczas gdy na drugim brzegu wartość liczbowa będzie mała (segregator aktów prawnych).

Teoria nośności granicznej oparta na analizie stanu zniszczenia ma na celu rozpatrzenie rozkładu naprężeń w konstrukcjach, których nośność jest wykorzystana do najwyższych granic. Chodzi tu o konstrukcje, które stają się niezdatne do użytku, bądź wskutek ukazania się szerokich rys, bądź też wystąpienia odkształceń plastycznych przekraczających dopuszczalne, zanim konstrukcja osiągnie swą graniczną nośność, ustaloną przez tę teorię.

Projektowanie na podstawie teorii nośności granicznej. Bez względu na to, czy długa powłoka walcowa jest obliczona wg teorii sprężystości czy też wg teorii nośności granicznej, sposób przenoszenia przez nią obciążenia będzie niewątpliwie zawsze jednakowy (promocja 3 w 1). W związku z tym powłoka długa rozpatrywana wg teorii nośności granicznej powinna być traktowana jako belka, rozpięta między przeponami. Najważniejszymi siłami wewnętrznymi są normalne siły osiowe N_x i siły styczne N_xv.