Rozciąganie i ściskanie

Naprężenia rozciągające potrzebne do spowodowania wydłużeń muszą być zatem wyższe od naprężeń ściskających. Jeżeli działające wzdłuż strefy obojętnej siła rozciągająca i siła ściskająca mają być sobie równe, to część powierzchni przekroju objęta działaniem naprężeń ściskających musi być większa od rozciąganej części przekroju (program uprawnienia budowlane na komputer). Wskutek tego w miejsce symetrycznego rozkładu naprężeń po obydwóch stronach strefy obojętnej występuje w drewnie przesunięcie strefy obojętnej w kierunku warstw rozciąganych; przesunięcie to jest tym większe, im większa jest siła zginająca i im większa jest różnica między wytrzymałością na rozciąganie i ściskanie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Rozkład naprężeń w zginanej belce przybiera postać, z tym zastrzeżeniem, że zakreskowane powierzchnie muszą być sobie równe.
Z przeprowadzonych rozważań wynika, że w zginanej belce maksymalne naprężenie ściskające i rozciągające, prowadzące w końcowym wyniku do zniszczenia belki, występują w zewnętrznych przekrojach górnym i dolnym, w miarę zaś zbliżania się do strefy obojętnej naprężenia maleją (uprawnienia budowlane).

Wynika stąd celowość zwiększania bardziej zagrożonych przekrojów zewnętrznych, a zmniejszania powierzchni przekrojów pośrednich, czyli zastąpienia litych belek drewnianych o przekroju kwadratowym lub prostokątnym klejonymi kształtówkami drewnianymi, o przekroju np. dwuteowym, podobnie jak w dźwigarach żelaznych.
Jak widać rozkład naprężeń w zginanym drewnie jest nierównomierny, a formuła Naviera (zakładająca prostoliniowy, symetryczny rozkład naprężeń) daje dla drewna wyniki niedokładne. Rzeczywiste naprężenia ściskające przy zginaniu są niższe od wartości wynikających z rachunku,
Analiza podanych wyżej krzywych częstotliwości dla drewna świerkowego prowadzi do następujących wniosków (program egzamin ustny).

Drewno sękate

Wartości dla wytrzymałości na ściskanie i na zginanie zamykają się w stosunkowo wąskich przedziałach, natomiast wartości dla wytrzymałości na rozciąganie rozsiane są w szerokich granicach. W tych warunkach można ustalić mniej więcej ścisły związek między wytrzymałością na zginanie i wytrzymałością na ściskanie, trudno natomiast określić i podać podobną zależność między wytrzymałością na zginanie i rozciąganie. Analiza krzywych wykazuje, że drewno stanowi dobry materiał w warunkach obciążeń ściskających i zginających i że w tych dziedzinach można stosować niskie współczynniki bezpieczeństwa. Natomiast w warunkach obciążeń rozciągających drewno jest materiałem niepewnym, wymagającym dużych współczynników bezpieczeństwa (opinie o programie).

Czynniki wpływające na wytrzymałość na zginanie. Zależność między udziałem drewna późnego lub ciężarem właściwym drewna a jego wytrzymałością na zginanie jest wyraźnie zaznaczona. Zależność między wytrzymałością na zginanie a ciężarem właściwym drewna wyraża się często w postaci równań korelacji, np. dla drewna sosnowego: Rai ~ 2000 y 15 - 195. Równania takie pozwalają obliczyć wytrzymałość na zginanie na podstawie znajomości ciężaru właściwego; mają one jednak wartość lokalną, wobec czego nie należy ich uogólniać na całość rozpatrywanego gatunku drewna (segregator aktów prawnych).

Wyraźny wpływ na wytrzymałość na zginanie statyczne wywiera układ włókien w zginanych belkach. Najwyższe wyniki wytrzymałościowe wykazuje materiał, w którym włókna przebiegają równolegle do krawędzi belki. Gdy kierunek przebiegu włókien tworzy z krawędzią belki kąt około 20°, wytrzymałość obniża się w porównaniu z belką normalną o 50%’, przy kącie 90 wynosi zaledwie 15% normalnej wytrzymałości.

Drewno sękate, z gniazdami żywicznymi, popękane, o falistym przebiegu włókien lub drewno obciążone innymi wadami wykazuje mniejszą wytrzymałość na zginanie statyczne niż drewno wolne od wad i błędów. Gniazda żywiczne obniżają wytrzymałość drewna analogicznie jak sęki owalne (promocja 3 w 1).