Rozdrobnienie budynków

Na podstawie wielu analiz można stwierdzić, iż niejednokrotnie można by połączyć niektóre programy użytkowe i przez to uzyskać mniejszą liczbę budynków o większych i ckonomiczniejszych kubaturach. Ponadto rozdrobnienie budynków niekiedy podwyższa pracochłonność w gospodarstwie z tytułu zwiększenia odległości między poszczególnymi budynkami i powoduje wzrost przerzutów materiałów (paszy, obornika, ściółki itp.). Dlatego też projektowanie powinno być zawsze poparte kompleksową analizą w odniesieniu do danego gospodarstwa pod kątem możliwości łączenia funkcji (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dla opracowania jednolitych technologii zarówno w dziedzinie prefabrykacji elementów jak i wznoszenia budynków konieczne jest dokonanie unifikacji schematów konstrukcyjnych. Inaczej mówiąc, jeśli najbardziej korzystny okaże się np. schemat konstrukcji szkieletowej w odniesieniu do przeważającej ilości przewidywanych terenów, to pozostałe tematy należy podporządkować również temu schematowi, chociażby istniały inne schematy korzystniejsze dla pozostałych tematów.

Podobnie jak przy unifikacji schematów konstrukcyjnych, konieczne jest zachowanie dyscypliny unifikacyjnej w odniesieniu do elementów i prefabrykatów (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Pociąga to za sobą konieczność określenia kształtów elementów znajdujących zastosowanie w większości rozwiązań projektowych, jak również przyjęcia odpowiedniego przedziału ciężarów jednostkowych. W tym przypadku zaistnieć musi zdecydowany podział na elementy konstrukcyjne i wypełniające, pokrywcze itp. Hierarchia tych zagadnień w procesie unifikacji powinna odbywać się oddzielnie w poszczególnych grupach podziału, lecz z zachowaniem zasady rozpatrywania kompletów (zestawów) elementów, przy pomocy których można by zrealizować odpowiednie serie budynków.

Przy unifikacji elementów i prefabrykatów - oprócz określenia ich funkcji i przeznaczenia w ustrojach budowlanych - ważne jest ustalenie liczby typów lub typorozmiarów. Można to osiągnąć poprzez:
lu - przyjęcie najbardziej niekorzystnych parametrów projektowych i w oparciu o nie dążenie do jak najmniejszej liczby typów elementów (uprawnienia budowlane). Spowodować to jednak może znaczne niewykorzystanie materiałów konstrukcyjnych z racji anonimowego zastosowania elementów w różnych układach konstrukcyjnych, przez co unifikacja może dać negatywny wynik;
2° - przyjęcie zasady podzielności przekrojów elementów konstrukcyjnych. To rozwiązanie umożliwi z jednej strony wykorzystanie materiałów konstrukcyjnych, a jednocześnie pozwoli na uzyskanie minimalnej liczby typów (program egzamin ustny).

Właściwości wytrzymałościowe

Stosowane są również rozwiązania unifikacyjne elementów prefabrykowanych, szczególnie żelbetowych, przy zachowaniu tych samych wymiarów i kształtów, a jedynie ich właściwości wytrzymałościowe są regulowane za pomocą różnicowania procentu zbrojenia lub marek betonu. Wymaga to jednak odpowiedniego oznaczenia elementów i stanowi duże utrudnienie dla wytwórni prefabrykatów w przypadku zmian technologicznych i kontroli laboratoryjnej, przez co obniża się wydajność produkcji.

Ze względu na konieczność zapewnienia specjalizacji, ciągłości i rytmiczności produkcji powinno się zapewnić jednolitość technologiczną wytwarzania (opinie o programie). Osiąga się to przez:
a) użycie minimalnej liczby typów lub typorozmiarów elementów,
b) jednorodność stosowania tych samych materiałów, marek i receptur,
c) jednolity cykl produkcyjny,
d) produkcja „na skład”, w przeciwieństwie do każdorazowych zamówień, które dezorganizują pracę w wytwórni,
e) odpowiednie wyposażenie i usprzętowienie zakładu, jak również zmechanizowanie, a nawet zautomatyzowanie najbardziej pracochłonnych czynności (segregator aktów prawnych).

Przyjęta technologia produkcji prefabrykatów powinna zapewniać wytwarzanie ich kompletów umożliwiających pożądane zestawy, jak również możliwie najwyższy stopień ich wykańczania. Pod pojęciem kompletu rozumie się pełny asortyment elementów konstrukcyjnych i wypełniających, jak również niezbędnych łączników, węzłów itp.

Natomiast pod pojęciem najwyższego stopnia wykańczania rozumie się przeniesienie wszystkich robót rzemieślniczych do zakładu prefabrykacyjnego, pozostawiając na placu budowy jedynie montaż metodami uprzemysłowionymi (promocja 3 w 1).