Rozpuszczalniki organiczne

Do zbrojenia powłok bitumicznych można stosować techniczne tkaniny jutowe, bawełniane i konopne o luźnym splocie płóciennym lub workowym, o gramaturze 200/400 G/m². Ponieważ tego rodzaju tkaniny nie są impregnowane preparatami bitumicznymi, impregnację należy wykonywać we własnym zakresie przez nasycenie ich upłynnionymi asfaltami (roztworami asfaltowymi do gruntowania) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Rozpuszczalniki organiczne są używane w robotach izolacyjnych do odtłuszczania podłoży pod izolacje jako rozcieńczalniki, do mas izolacyjnych stosowanych na zimno oraz do mycia narzędzi i sprzętu. Przy wykonywaniu izolacji bitumicznych najczęściej ma zastosowanie benzyna lakowa oraz solwentnafta (nie mylić z naftą!). Przy wykonywaniu izolacji z tworzyw sztucznych stosuje się ksylen, toluen, aceton, rozpuszczalnik nitro, tri, octan etylu techniczny itp. (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Większość rozpuszczalników są to materiały łatwo palne i toksyczne dla ludzi. Wypełniacze w postaci drobnoziarnistych mączek stosuje się głównie w kompozycjach przeznaczonych do wykonywania powłok z żywic syntetycznych. Jeśli powłoki te stanowią izolacje chemoodporne, należy stosować następujące wypełniacze kwasoodporne:

1. mączkę kwarcową, kwarcytową lub skaleniową o przemiale 4900 oczek na cm’,
2. mączkę węglową z koksu pakowego kalcynowanego o przemiale podanym wyżej (uprawnienia budowlane).

W kompozycjach z żywic syntetycznych przeznaczonych na powłoki izolacyjne wodochronne można stosować wypełniacze kwasoodporne oraz inne wypełniacze pyłowe, a mianowicie: talk, kredę, pyły serycytowe, drobne frakcje czystego piasku.

Najlepszym środkiem tiksotropowym, zapobiegającym spływaniu kompozycji żywicznych z powierzchni pionowych, jest krzemionka koloidalna o nazwie Aerosil nieprasowany (importowana). Jest to proszek lekki, barwy białej z odcieniem niebieskawym, o silnie rozwiniętej powierzchni właściwej (150-200 m7G). Ciężar nasypowy Aerosilu wynosi ok. 40 G/l (program egzamin ustny).

Blachy metalowe

Blachy metalowe mają wiele cennych właściwości, pozwalających na wykorzystanie ich w izolacjach przeciwwodnych. Należy do nich przede wszystkim duża szczelność w środowiskach ciekłych i odporność na temperatury, zarówno ujemne jak i podwyższone, oraz własności wytrzymałościowe (opinie o programie).

Blachy stalowe grubości nie mniejszej niż 2 mm stosuje się np. jako izolacje wewnętrzne zbiorników, dolnych partii szybów dźwigowych itp., narażonych na parcie wody gruntowej, a także w przypadkach, w których ze względu na brak miejsca nie można stosować izolacji papowych ze ściankami dociskowymi. Blachy ołowiane są odporne na działanie wody i temperatury do 200°C, dają się łatwo spawać i lutować, zginać i dopasowywać do podłoża, są odporne na drobnoustroje, wykazują jednak pewną wrażliwość na alkalia. Grubość blachy ołowianej stosowanej w izolacjach waha się w granicach 0,5-1,0 mm (segregator aktów prawnych).

Blachy miedziane można zgrzewać, lutować lub nitować. Stosuje się je głównie do zabezpieczania dylatacji. Blachy ołowiane i miedziane znajdują zastosowanie w obiektach o wyjątkowej ważności, w budowlach zabytkowych i użyteczności publicznej oraz w przypadkach, w których na izolację działają bardzo duże obciążenia. Znane są również wyroby do izolacji odochronnych w postaci pap asfaltowych z dwustronną powłoką na osnowie z folii ołowianych grubości ok. 0,2 mm oraz pap asfaltowych bezosnowowych z nawierzchnią z folii miedzianej grubości 0,10-0,20 mm.

Układane są one na lepikach asfaltowych stosowanych na gorąco. Przy wykonywaniu różnych szczegółów izolacji wodochronnych stosuje się również blachę stalową ocynkowaną grubości 0,6-0,8 mm. Domieszki zwiększające szczelność betonów i zapraw (promocja 3 w 1). Dla zwiększenia szczelności i obniżenia nasiąkliwości betonów i zapraw stosuje się domieszki uplastyczniająco-napowietrzające oraz uszczelniające. Z zagranicznych domieszek uplastyczniających znane są np. szwajcarski „Plastiment’’, produkowany w RFN „Tricosal BV”, angielski ,,Evopiast”, czeski „Plastyfikator S” itd.