Roztwór wodny wapna

Skład smaru emulsyjnego z emulsją „olej w wodzie” jest następujący: woda kondensacyjna miękka - 90 1, emulsol - 10 1, soda kalcynowana - 700 g; skład smaru z emulsją „woda w oleju” jest następujący: roztwór wodny wapna (1 g wapna na 1 1 wody) - 53 1, woda - 27 1, emulsol - 20 1 (program uprawnienia budowlane na komputer).

W niektórych zakładach wykorzystuje się emulsję oleju przekładniowego traktorowego (nigrolu) i mydła naftenowego; zamiast mydła naftenowego stosuje się również jako składnik emulgujący i stabilizujący odpady sopstoku, a czasami mydło do prania. Zamiast nigrolu można stosować autol pod warunkiem zwiększenia jego ilości w smarze 1,5-P 2 razy (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Smary emulsyjne wodno-mydlano-olejowe są zalecane do form bateryjnych, można je nanosić na gorące powierzchnie metalowe, które mają temperaturę do 100°C. Smary te nie pozostawiają nagaru na ściankach form i łatwo dają się usunąć. Naroża wewnętrzne i żebra form, na które nanoszenie emulsji jest utrudnione, smaruje się solidolem lub autolem. Ługi posiarczynowe stosuje się w roztworze, przeważnie do smarowania powierzchni poziomych (podkładów). Smar nanosi się na gorąco. Ponieważ stosowanie tego smaru powoduje korozję metalu, należy mniej więcej raz w tygodniu formy smarować olejem maszynowym (uprawnienia budowlane).

Oleje maszynowe, produkty naftowe i ich mieszanki. Smary te są dostatecznie wydajne, ale drogie. Najbardziej nadają się do użytku oleje solarowe, wrzecionowe, autol, jak również oleje już używane oraz mieszanki tych olejów z naftą w stosunku 1:1 (wagowo). Szeroko stosuje się smar przygotowany z oleju solarowego, solidolu i popiołu TEC lub wapna suchogaszonego (skład wagowy 1:0,5:1,3). Zapewnia on rozdeskowanie wyrobów bez przeszkód (program egzamin ustny).

Emulgator ultradźwiękowy

Smar ten przygotowuje się przez zmieszanie z podgrzewaniem do temperatury 60°C najpierw solidolu z olejem solarowym, a następnie z dodaniem sproszkowanego składnika. Przy naparzaniu wyrobów olej ulatnia się prawie całkowicie i między betonem a formą zostaje sproszkowana warstewka, którą można potem łatwo zmieść z powierzchni form i wyrobów (opinie o programie).

Smary stearynowo-naftowe (1:3) i parafinowo-naftowe (1:3) przygotowane przez zmieszanie oleju solarowego, solidolu i autolu (1:1:1) są wydajne, jednak rzadko stosowane wskutek deficytowości tych materiałów. Niedeficytowy jest smar petrulatumowo-naftowy; przeszkadza on przyczepności betonu do powierzchni metalu form, nie pozostawia plam olejowych na powierzchni betonu, nie rozwarstwia się przy przechowywaniu i może być stosowany przy niskich temperaturach (np. późną jesienią na otwartych poligonach) (segregator aktów prawnych). Wadą smaru petrolatumowego, jak również z nigrolu rozpuszczonego w oleju solarowym lub nafcie, jest szkodliwe działanie na skórę, błony śluzowe ust i nosa. Wydę tę usuwa się przez zastosowanie kapturów wyciągowych nad maszynami do smarowania. Przygotowanie i nanoszenie smarów. Smary przygotowuje się za pomocą różnych mieszarek, a w nich i emulsji, z wykorzystaniem ultradźwiękowych lut mechanicznych, które umożliwiają zmieszanie ze sobą cieczy nie mieszających się w zwykłych warunkach (benzyna z wodą, olej z wodą itp.).

Emulgator ultradźwiękowy Leningradstroja, stosowany w wielu wytwórniach do przygotowywania emulsji smarowych, ma wydajność 100-120 1/h. Do przygotowywania emulsji wykorzystuje się tzw. gwizdek cieczy dyszę z zamocowaną przed nią w czterech punktach płytką (promocja 3 w 1). Przy przepompowywaniu cieczy przez dyszę wzbudzają się w płytce drgania. Szybkość wypływu cieczy i odległość między dyszą a płytką dobiera się tak, aby uzyskać rezonans drgań płytki. Częstotliwość drgań dochodzi do 18-22 tys. Hz, co odpowiada zakresowi drgań ultradźwiękowych. Powstający przy tym szybki ruch cząsteczek cieczy umożliwia uzyskiwanie trwałych emulsji.