Rozwiązanie techniczne

Rozwiązanie techniczne było tak dobrane, że tunel nie poniósł żadnych szkód konstrukcyjnych podczas wielkiej powodzi, która nastąpiła w kilka lat po jego otwarciu, a w czasie której cały tunel został zalany wewnątrz wodą. Metoda opuszczania gotowych odcinków tuneli została wykorzystana w Warszawie do budowy galerii podwodnej łączącej studnię nowego ujęcia wody z zakładem uzdatniania wody (program uprawnienia budowlane na komputer).

Studnia została umieszczona w korycie Wisły; aby ujęta woda mogła być dostarczana do miasta, należało zbudować galerię przebiegającą częściowo pod dnem rzeki, w której to galerii musiały być ułożone 2 rury wodociągowe o średnicy 1250 mm. Studnia ma średnicę 11Om i głębokość ok. 25 m (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Woda pobierana jest spod dna rzeki za pomocą rur o średnicy 300 mm i długości ok. 100 m, umieszczonych promieniście wokół studni. Usytuowanie studni i plan galerii, a przekrój podłużny galerii jak widać, część galerii znajduje się pod dnem rzeki, a część przebiega pod jej brzegiem i pod wałem ochronnym.

Całkowita długość galerii wynosi 311,5 m (uprawnienia budowlane). Podłoże gruntowe całej budowli stanowi piasek z aluwiów rzecznych przeważnie średnio- i gruboziarnisty z niewielkimi przekładkami pyłów i namułów w części brzegowej. Część brzegowa galerii została wykonana za pomocą opuszczania skrzyń żelbetowych przy zastosowaniu sprężonego powietrza.

Szerokość skrzyni w świetle wynosi 5,00 m, wysokość jest zmienna (gdyż galeria była wykonana w spadku) i waha się w granicach od 5,5 do 6,0 m. Długość każdej skrzyni wynosiła 30,0 m. Skrzynie były opuszczane podobnie jak kesony fundamentów mostowych, zastosowano tu też śluzy kesonowe pionowe (program egzamin ustny). Opuszczanie kesonów nie sprawiało większych trudności. Pewne utrudnienia powstały tylko przy skrzyżowaniu z walem ochronnym, na którym znajduje się droga o znacznym ruchu. Betonowe dno skrzyni posiada izolację z folii z polichlorku winylu. Część podwodną galerii wykonano przez zatopienie elementów w wybagrowanym w dnie rzeki rowie.

Rury z zabetonowaną koszulką

Konstrukcję stanowi rura stalowa o średnicy 4,6 mm, z blachy grubości 4 mm. Rury wykonano w stoczni rzecznej w Sandomierzu, skąd były spławiane do Warszawy. Po wyciągnięciu rury na brzeg zabetonowano w wnętrzu jej żelbetową koszulkę o grubości 0,30 mm (opinie o programie). Długość każdej rury wynosiła 40 m. Rury z zabetonowaną koszulką po spuszczeniu do wody były łączone po dwie w odcinki osiemdziesięciometrowe. Połączenie wykonywano na śruby przez otwory w specjalnych kołnierzach przy- spawanych do rur. Przed zatapianiem rur, w tych miejscach, gdzie miały wypadać ich końce, zapuszczono w dno rzeki podpory w kształcie siodeł.

Nie należy uważać tych konstrukcji za podpory w dosłownym znaczeniu tego terminu, rura bowiem spoczywa na piaszczystym dnie rzeki całą swoją długością, a obciążenie gruntu podłoża jest tu minimalne ze względu na wielką wyporność rury. Ciężar objętościowy całej konstrukcji wraz z wyekwipowaniem wewnętrznym wynosił ok. 1,1 T/m3. Kesony siodła służyły zasadniczo jako miejsce połączeń osiemdziesięciometrowego odcinka rur (segregator aktów prawnych). Końce tych rur były bowiem po ich ustawieniu obetonowane pod wodą.

Przy wykonaniu tego połączenia powstały pewne trudności, gdyż przygotowany uprzednio w studni otwór nie odpowiadał kształtem przekrojowi poprzecznemu galerii, a ponadto studnia miała w górnej swej części odsadzkę w formie kołnierza, na której zostało zbudowane pomieszczenie pompowni. Połączenie to przeto zostało wykonane za pomocą zabetonowania złączy pod wodą pod ochroną skrzyni stalowej dopasowanej kształtem do przekroju poprzecznego rury (promocja 3 w 1).

Ponieważ przewody wodociągowe o średnicy 1200 mm miały być ułożone dopiero po ukończeniu wszystkich robót wewnątrz studni, to - aby zabezpieczyć konstrukcję galerii przed wypłynięciem - obciążono ją dodatkowo kamieniami w sposób i zabezpieczono materacami faszynowymi.