Rzędna wierzchu falochronu

Gdy falochron nie ma tylnej ściany pionowej i nie dopuszcza do przelewania się fali, to odnośna szerokość jego powinna wynosić (4,5-5) h. Podane liczby mogą służyć jedynie jako orientacyjne (program uprawnienia budowlane na komputer).
Rzędna wierzchu falochronu powinna być w zasadzie ustalona jak rzędna parapetu falochronu masywnego, a więc nie niżej niż 1-ś-1,5 m ponad szczyt największej spodziewanej fali, przy najwyższym spodziewanym poziomie morza.

Ze względów oszczędnościowych dopuszcza się, jak wspomniano, czasem przelewanie się części grzbietu fali do portu przy najwyższych stanach i przy największych falach, i wtedy można obniżyć powyższe wymagania (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Gdy na wierzchu falochronu narzutowego nie stosuje się osobnej konstrukcji nadwodnej, wówczas zwykle, dla wyrównania powierzchni, układa się górną warstwę kamienia bardziej regularnie, przyciosując nieco w razie potrzeby poszczególne kamienie, wypełniając większe szczeliny mniejszymi kamieniami, które muszą być dobrze zaklinowane, a nawet czasem zalewając spoiny zaprawą cementową i spoinując je.
Te ostatnie zabiegi jednak uzasadnione są tylko tam, gdzie uderzenia fal nie są zbyt gwałtowne, gdyż w przeciwnym razie całe misterne zaklinowanie powierzchni i spoinowanie jej w krótkim czasie ulega wymyciu (uprawnienia budowlane).

Najczęściej jednak stosuje się osobną betonową konstrukcję nadwodną, postawioną na wierzchu falochronu wyprowadzonym na ok. 0,5-1 m nad WSr, lub weń wtopioną. Ten typ budowli należy odróżniać od falochronu typu mieszanego, w którym wierzch narzutu podwodnego doprowadza się tylko prawie do głębokości krytycznej (program egzamin ustny).
Konstrukcji nadwodnej nadaje się taki sam kształt i wymiary jak konstrukcji nadwodnej falochronów masywnych, tzn. prócz masywu wieńczącego o wymiarach w przekroju ok. 4×2 m i większych, daje się parapet, często typu odrzutowego. Konstrukcję tę ze względu na łatwe osiadanie narzutów należy gęsto dylatować (co 5-10 m).
Jeżeli się dąży do tego, aby fale tylko wyjątkowo przelewały się nad falochronem, to według zaleceń francuskich szerokość skarpy podwodnej, czołowej, przykrytej blokami powinna wynosić co najmniej (2-2,5) h, rzędna zaś korony parapetu powinna być równa przynajmniej h, mierząc od najwyższego poziomu wody (opinie o programie).

Rdzeń

Gdy zaś dopuszcza się przelewanie fal nad falochronem (co zachodzi na przykład w wypadku, gdy chodzi o osłonę awanportu), to można zastosować odnośne wymiary o połowę mniejsze. Należy się jednak wówczas zabezpieczyć przed podmyciem falochronu u podnóża skarp od strony portu wskutek erozyjnego działania przelewającej się fali. Włosi natomiast zalecają, aby wysokość parapetu muru nadwodnego odpowiadała 3/4 wysokości najwyższej fali pełnomorskiej, jeżeli falochron osłonięty jest narzutem z bloków usypanych bezładnie, wykazującym dużą szorstkość rozpraszającą energię fal (segregator aktów prawnych). Wierzch narzutu ochronnego powinien być doprowadzony do rzędnej wierzchu parapetu.

Do budowy korpusu falochronów narzutowych używa się grubego kamienia łamanego, lub polnego, polodowcowego lub też bloków betonowych. Narzut powinien być szczelny w celu zmniejszenia osiadań i przenikania fali przez falochron.
Rdzeń jego zatem należy wykonywać z kamieni o nierównym uziarnieniu, a powierzchnię pokrywać dużymi głazami lub blokami. Grubość uziarnienia kamienia uzależnia się od siły fali, a także od głębokości położenia danej warstwy kamienia (promocja 3 w 1).

Falochrony mogą być wykonane z bloków bezładnie sypanych, zwykle na podsypce z drobniejszego materiału, co do której wymagania są identyczne, jak w odniesieniu do falochronów stawianych. Najczęściej wykonuje się falochron warstwami o różnym uziarnieniu, przy czym na większych głębokościach oraz wewnątrz korpusu falochronu dopuszczalne są mniejsze wymiary kamienia, im bliżej zaś powierzchni budowli i powierzchni wody, tym większy kamień musi być stosowany.