Składowania materiałów

W przypadku składowania materiałów o uziarnieniu 1 do 3 mm, zwykłe wyprawy tynkowe ulegają szybszemu ścieraniu się i wówczas konieczne jest utwardzenie ich opiłkami stalowymi albo stalowymi wiórkami; można również stosować domieszki karborundowe lub z innych sproszkowanych materiałów o odpowiedniej twardości (program uprawnienia budowlane na komputer).

Gdy tarcie składowanego materiału o ścianki betonowe jest znaczne, lub gdy wymagane jest zachowanie dużej czystości materiału (np. przy składowaniu cukru), ścianki zasobnika wykłada się gładkimi, trudnościeralnymi płytkami; zmniejszają one tarcie materiału o ścianki, zapobiegają niszczeniu konstrukcji zasobnika i gwarantują utrzymanie wnętrza w należytej czystości. Ponieważ tarcie materiału o ścianki jest największe w dolnej części leja, często stosuje się tam płytki żeliwne lub płytki z topionego bazaltu, natomiast w górnej części leja oraz na pionowych ściankach komór można przyjmować nie tak kosztowne, lecz wystarczająco mało ścieralne płytki z wysoko wartościowej ceramiki.

Wykładziny ścianek zasobników na materiały w postaci dużych brył.
Najczęściej składowanym materiałem tego rodzaju jest węgiel, ruda lub kamień. Aby ochronić ścianki stosuje się albo wykładziny szybko ścieralne, ale łatwe do szybkiej wymiany, albo wykładziny trwałe, wymieniane rzadziej (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Do pierwszego rodzaju wykładzin należą drewniane bale i grube deski stosowane przy mniejszej rotacji składowanego materiału. Szybkie niszczenie drewna przez ścieranie zmusza do częstej ich wymiany, lecz w wielu przypadkach jest to bardziej opłacalne niż kosztowna wykładzina trwalsza, rzadziej wymieniana (zazwyczaj wymiany takie są dość kłopotliwe i pracochłonne).
W drugim przypadku, przy znacznym tarciu materiału składowanego, stosuje się zaprawę cementową wzmocnioną opiłkami stalowymi, bądź wykłada się ścianki blachą stalową, płytkami z topionego bazaltu lub ze spiekanych grysów wysokowartościowych rud żelaza, albo też płytkami żeliwnymi, klinkierem, a nawet stalowymi dwuteownikami lub szynami ułożonymi obok siebie (uprawnienia budowlane). 

Silne uderzenia brył

Niekiedy mogą powstać warunki sprzyjające korozji betonu (np. domieszki siarki w pyle węglowym przy zawilgoconym materiale). Wówczas należy dodatkowo chronić żelbetowe ścianki przez powleczenie ich np. substancjami bitumicznymi (program egzamin ustny).

Jedynie niektóre, z podanych wyżej wykładzin (np. bale drewniane), mogą w niewielkim tylko stopniu amortyzować uderzenia dużych brył węgla, rudy czy kamienia o ścianki zasobnika przy jego załadowaniu (opinie o programie). Silne uderzenia brył o ścianki zasobników, zwiększające parcie materiału na te ścianki oraz z reguły powodujące uszkodzenia ścianek są szczególnie niebezpieczne w przypadku zasobników wysokich. Przeciwdziała się temu stosując różne sposoby amortyzacji, z których omówimy tu kilka częściej stosowanych, bądź godnych zalecenia.
Amortyzacja przez przyjęcie kaskadowych pochylni sprężynujących. Bryła materiału spada tu z wysokości h na pierwszą górna pochyłą płytę kaskadową, po czym zsuwa się na płytę niższą, również ukośną lecz o kierunku przeciwnym (segregator aktów prawnych).

Przyjmując odpowiednią liczbę takich płytowych stopni, otrzymujemy niewielką już siłę uderzenia na ściankę dna zasobnika, czy też na zalegającą już warstwę materiału. Każda pochylona płyta wykonywana jest z krzyżujących się dźwigarów stalowych (zwykle dwu- teowników), z tym że dolne dźwigary opierają się za pośrednictwem gumowych łożysk na żelbetowych wspornikach wystających z przyległych ścian.

Sposób ten - jeden zresztą ze skuteczniejszych - polega na załadowaniu zasobnika materiałem za pośrednictwem spiralnego koryta dzięki temu następuje znaczne zmniejszenie siły uderzenia P brył materiału o ściankę zasobnika i zmniejsza się możliwość kruszenia brył. Aby zwymiarować zsuwnię należy obliczyć działające na nią siły pionowe (ciężar zsuwającego się materiału) i poziome siły odśrodkowe związane z ruchem zsuwających się brył (promocja 3 w 1).