Spoiwa mineralne uprawnienia budowlane

Jest to spoiwo farb wapiennych. Powinno być przyrządzane z wapna palonego zawierającego co najmniej 93% CaO z małą ilością domieszek, szczególnie tlenku magnezowego (program uprawnienia budowlane na komputer). Wapno powinno być dołowane nie krócej niż 3 miesiące i dobrze dogaszone, bez grudek niezlasowanych i zanieczyszczeń mechanicznych.

Spoiwem farb cementowych są cementy portlandzkie tzw. białe lub kolorowe. Białe cementy wytwarza się z surowców nie zawierających domieszek żelaza i manganu. Cementy kolorowe produkuje się przez przemiał cementów białych z dodatkiem światło- i alkalioodpornych pigmentów mineralnych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
W trakcie produkcji dodawane są przeważnie również rozmaite substancje hydrofobowe (olejany, stearyniany, cerezyt itp.) przeciwdziałające powstawaniu „wykwitów” na wymalowaniach.

„Białość” cementów białych (zdolność do odbijania światła) określa się przez porównanie z barwą siarczanu barowego służącego jako wzorzec, którego współczynnik jasności (odbijania światła) wynosi 96,3%. Wymagania dla cementów białych odnośnie współczynnika jasności wg tej metody mieszczą się w granicach od 76 do 66% w zależności od gatunku.

Szkło wodne potasowe. Stosowane jest jako spoiwo do farb krzemianowych zwanych farbami Keima; uzyskuje się je przez stopienie piasku kwarcowego z potażem lub wodorotlenkiem potasowym i rozpuszczenie stopu w wodzie. Spoiwa organiczne do farb wodnych (kleje) Kleje zwierzące. Mogą być skórne lub kostne (uprawnienia budowlane). Produkowane są przeważnie w formie twardych tabliczek w kolorze od jasnożółtego do ciemnobrązowego lub w postaci granulek i łusek. Do robót malarskich używa się przeważnie kleju skórnego w postaci wody klejowej. Klej zwierzęcy powinien w zimnej wodzie pęcznieć, a w gorącej rozpuszczać się. Klej rozpuszczony nie powinien wydzielać zapachu zgnilizny. W celu przygotowania roztworu kleju, klej należy wprowadzać do wody, a nie odwrot nie. Klej skórny powinien odpowiadać normie PN-59/C-81002, a klej kostny PN-59/C-81003.

Kazeina

Otrzymuje się ją z mleka odtłuszczonego przez wytrącenie kwasami przy odpowiednim pH i w ściśle określonej temperaturze. Produkt handlowy stanowi jasnokremowy proszek nierozpuszczalny w wodzie, a rozpuszczalny w alkaliach, jak soda, ług sodowy i potasowy, amoniak, boraks itp. Klej malarski kazeinowy jest to sproszkowana kazeina zmieszana z dodatkami alkalicznymi zapewniającymi rozpuszczalność w wodzie (program egzamin ustny).
Kleje roślinne (krochmalowe). Otrzymuje się przez chemiczną obróbkę krochmalu ziemniaczanego środkami klajstrującymi w środowisku wodnym, wysuszenie masy na walcach suszarniczych i rozdrobnienie mechaniczne.

Tzw. kleje malarskie mają postać bezwonnych, kremowych płatków lub grysiku. Rozpuszczają się łatwo w zimnej wodzie, tworząc lepki, koloidalny roztwór o odczynie zasadowym. Obecnie stanowią one - z uwagi na deficyt klejów zwierzęcych - podstawowe spoiwo farb klejowych.
Podstawowym spoiwem farb olejnych są specjalnie preparowane oleje roślinne, tzw. schnące. Oleje te stanowią pod względem chemicznym estry kwasów tłuszczowych i gliceryny, tzw. trójglicerydy. Różnią się one między sobą przede wszystkim rodzajem występujących w nich kwasów tłuszczowych, wśród których występują tzw. kwasy nasycone i nienasycone (opinie o programie).

Oleje w których występują w odpowiedniej ilości kwasy nienasycone o dwóch wiązaniach podwójnych typu kwasu linolowego o wzorze ogólnym C18H3202 lub o trzech wiązaniach podwójnych typu kwasu linolenowego C.12H30O2 wykazują zdolność schnięcia, to znaczy nałożone cienką warstwą schną samorzutnie na powietrzu w ciągu kilku do kilkunastu dni.

Zjawisko „schnięcia” olejów jest bardzo skomplikowane i polega na wewnątrzcząsteczkowych reakcjach fizycznych i chemicznych polegających na utlenianiu i polimeryzacji łańcuchów węglowych kwasów tłuszczowych poprzez przyłączanie się tlenu atmosferycznego w miejscach podwójnych wiązań, co prowadzi do przemiany płynnego oleju w stały i elastyczny produkt, zwany linoksynem (segregator aktów prawnych).

W warunkach działania czynników atmosferycznych, a w szczególności tlenu, powietrza i promieniowania słonecznego, przemiany chemiczne w wyschniętej błonce olejnej zachodzą dalej z biegiem czasu i reakcjom tym towarzyszy wydzielanie się dwutlenku węgla, wody, kwasów organicznych itp. Zjawisko to zwane „starzeniem się” objawia się w postaci stopniowego jej żółknienia, pogorszenia się elastyczności i plastyczności. Proces ten, chociaż bardzo powolny, jest bardzo niekorzystny, gdyż w rezultacie błonka wyrobu olejnego ulega spękaniom, łuszczeniu się i odstaje od podłoża. Przestaje zatem spełniać swoją rolę jako środek ochronny i dekoracyjny (promocja 3 w 1).