Stosunek substancji wytwórczej

Należy również podkreślić wzrastającą tendencję do lokalizowania ośrodka wytwórczego w centrum układu przestrzennego osiedla, szczególnie w uspołecznionych gospodarstwach wielkotowarowych. Próby takich rozwiązań datują się od klasycznego w architekturze teoretycznego projektu wsi spółdzielczej Le Corbusiera w roku 1937 w Sarthe, w dep. Ile de France. Wprawdzie projekt ten nie został nigdy zrealizowany, ale dał początek idei pomieszczenia mieszkańców-rolników w blokach wielokondygnacjowych, co przyniosło maksymalną oszczędność działek siedliskowych, będących przecież nieużytkami z ekonomicznego punktu widzenia rolnika (program uprawnienia budowlane na komputer). Warto by się poważnie zastanowić czy rezygnując z tradycjonalnego oblicza wsi, do którego luk jesteśmy przywiązani, nie osiągnie się jednak poważnych korzyści nawet, zahamowując ogromnie chaotyczny rozwój wiejskich domów jedli innych i ocalając w ten sposób dla zgodnego z prawami przyrody dodatkowe obszary, dawniej zajęte przez spontaniczną zabudowę (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Rozwiązanie Le Corbusiera w postaci „Ferme Radieuse” wywarło znaczny wpływ na kształtowanie strefy mieszkaniowej na wsi. Kołchoz radziecki, kibuc izraelski czy kooperatywa nowozelandzka wykazują rosnące tendencje do prób zmiany kształtowania układu przestrzennego swojej strefy mieszkaniowej właśnie pod jego wpływem (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wspomniany stosunek substancji wytwórczej do mieszkaniowej, dochodzący nawet do ilorazu 50 :1, dotyczy oczywiście zespołów rolniczych ekonomicznie rozwiniętych krajów zamorskich, jak USA, Kanada czy Australia, gdzie nie istnieje problem tradycji budownictwa i problem dziedzictwa w sensie zbliżonym do występującego na wsi europejskiej, gdzie warunki fizjograficzne są bardziej sprzyjające, a gęstość zaludnienia nie tak krytyczna (program egzamin ustny).

Warunki fizjograficzne

Jakie warunki fizjograficzne i demograficzne są charakterystyczne dla Europy? Przede wszystkim topografia bardzo skomplikowana na niewielkiej przestrzeni; z wyjątkiem pasa Wielkich Równin kontynent górzysty o małych i bardzo urozmaiconych formach pasm górskich; linia brzegowa niezmiernie bogata, o stosunkowo najdłuższym rozwinięciu na świecie. Przeciętna gęstość zaludnienia na 1 km² przekracza 100 osób (opinie o programie). Wyłączając wielkie miasta, zagłębia przemysłowe i ich satelitarne osiedla wiejskie, które jednak nie są wsiami z logicznego punktu widzenia, można ustalić dla terenów niezurbanizowanych przeciętną gęstość zaludnienia 30 osób km². Jeżeli przyjąć wyliczenia amerykańskich ekonomistów rolnictwa, dowodzące, że zatrudnienie w rolnictwie powinno dążyć do 2 osób na 100 ha (tj. na 1 km²), a więc do wskaźnika 8-10 osób km² utrzymujących się z rolnictwa i hodowli, widzimy przerost zaludnienia rolniczych terenów Europy sięgający do 300′ o, nie biorąc już pod uwagę faktu, że tylko ok. 55° o obszaru stanowią użytki rolne.

Nie lepiej przedstawia się struktura powierzchni gospodarstw. Obliczenia dowodzą, że krzywa opłacalności osiąga swoje apogeum przy powierzchni ok. 400 ha, tymczasem dla większości krajów europejskich marzeniem jest osiągnięcie przeciętnej 35 ha (segregator aktów prawnych).

Tak więc rewolucyjny skok w rozwoju osiedli wiejskich Europy wynikł nie ze szczególnie sprzyjającego ułożenia się warunków, ale był adekwantny do następujących czynników ogólnego rozwoju:

1. znacznego wzrostu wymagań cywilizacyjnych,
2. wprowadzenia naukowych metod gospodarki intensywnej,
3. usprawnień technicznych w pracy na roli, budownictwie i komunikacji, wprowadzonych zwłaszcza w ostatnim dwudziestopięcioleciu.

Wzrost cywilizacyjnych wymagań mieszkańców wsi wiąże się najściślej z poprawą warunków mieszkaniowych. Wyraża się to zwiększeniem powierzchni mieszkalnych, dalszym zróżnicowaniem funkcji pomieszczeń mieszkania i wyposażeniem mieszkań w różnorodne współczesne urządzenia sanitarne (promocja 3 w 1).

Tak np. historyczny rozwój układu mieszkania na wsi po osiągnięciu punktu krytycznego dla niektórych krajów europejskich w średniowieczu, koniec XVIII wieku wykazywał już minimalne tendencje różnicowania, aż po lata I wojny światowej, kiedy nastąpił pierwszy skok i ..-willowy. Drugi, jeszcze gwałtowniejszy skok zaznaczył się w większości krajach europejskich w obecnym okresie prosperity gospodarczej, w latach XX wieku.