Stożki kotwiące

Stożki kotwiące wykonywane są ze stali konstrukcyjnej a następnie hartowane. Twardość stożka sprawdza się metodą Brinela lub Rockwella. Pierwsza metoda polega na wciskaniu oznaczoną siłą kulki stalowej, druga - na nacięciu powierzchni stali i pomiarze głębokości rowka (program uprawnienia budowlane na komputer).

Twardość stożków kotwiących wg Brinella powinna wynosić Hb = 370 do 380.
Szczegółowemu sprawdzeniu powinny podlegać kąty nachylenia powierzchni stożkowych; niewłaściwe pochylenie powoduje niedostateczne tarcie drutów, miejscowe dociski i nawet pękanie drutów. Powierzchnia stożków może być gładka, gwintowana poprzecznie oraz nacinana podłużnie. Przykład stożków kotwiących na pojedyncze druty. Stożki kotwiące wiązki drutów.

Bloki kotwiące wykonywane są ze stali konstrukcyjnej; kształt przekroju - kołowy lub prostokątny. Grubość stożka zależy od stopnia równomierności rozłożenia siły sprężającej na czole elementu.
Naprężenia na docisk nie powinny przekraczać 50% wytrzymałości betonu na ściskanie. Sprawdzeniu podlega również jakość stali i wymiary bloku kotwiącego.
Wytrzymałość na ściskanie betonu służącego do produkcji bloków kotwiących sprawdza się na próbkach 0 8 cm. Walce wykonujemy równocześnie z serią 10 bloków kotwiących. Wytrzymałość betonu na ściskanie powinna wynosić 500 kG/cm2 (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Bloki poddaje się oględzinom zewnętrznym polegającym na sprawdzeniu czy nie nastąpiły: odsłonięcie zbrojenia zewnętrznego, lokalne ubytki betonu (raki), nierówności powierzchni czołowej od strony sprężanego elementu. Odchyłki ciężaru wskazują na niejednorodność ich wykonania. Bloki kotwiące ponadto poddaje się badaniom rozrywania przez wciskanie stożka kotwiącego. Zniszczenie bloku oznacza zniszczenie przyczepności uzwojenia jego wysuwanie lub pękanie uzwojenia wewnętrznego. Głębokość wgniecenia stożka może wynosić 35 mm, siła zaś niszcząca 50 T.

Zaprawa. Pomiędzy cięgna sprężające i otulinę blaszaną kanału kablowego wtłaczana jest zaprawa cementowa, która po stwardnieniu zwiększa wytrzymałość kabla na zginanie oraz zabezpiecza stal przed korozją. Zaprawy płynne nie zapewniają całkowitego napełnienia pustych wnętrz. W wyniku tego, powstają podłużne pęknięcia kanałów. Uwolniona woda zamarzając zwiększa swą objętość i rozsadza beton (uprawnienia budowlane).

Zastrzykiwanie kanałów kablowych

Zaprawa do zastrzykiwania kanałów kablowych powinna spełniać następujące wymagania:
- sedymentacja i skurcz powinny być jak najmniejsze; zmniejszenie objętości nie może przekraczać 2%,
- zaprawa musi zachować płynność do końca wypełniania kanału,
- wytrzymałość zaprawy po 7 dniach powinna wynosić co najmniej 200 kG/cm2, a po 28 dniach 300 kG/cm2 (program egzamin ustny),
- zaprawa powinna być odporna na mróz; próbka trzydniowa składowana w temperaturze +5°C, po jednorazowym zamrożeniu do -20°C nie powinna wykazywać wzrostu objętości.

Dla oznaczenia powyższych cech należy ustalić jednolite metody badawcze. Nie są one dotąd ujęte odpowiednimi normami (opinie o programie).
Wielkość osiadania zaprawy mierzy się płynnościomierzem. Minimalne zmniejszenie objętości (do 2%) można osiągnąć tylko niskim współczynnikiem wodno-cementowym. Wytrzymałość na ściskanie oznacza się na walcach 0 8 cm, natomiast płynność zaprawy w przyrządzie.

Składa się on z walca mosiężnego, który wypełniamy jednym litrem zaprawy. Mosiężny przyrząd nurkowy średnicy o 4 mm mniejszej od średnicy walca pozwala na przepływ zaprawy tylko szczeliną 2 mm. Ciężar nurnika wynosi 5 kG. Doświadczenie przeprowadza się trzykrotnie (segregator aktów prawnych). Średnia czasu drugiego i trzeciego zanurzania jest miarą płynności.
Zaprawa, która przy spadku temperatury wykazuje w dylatometrze tendencję do powiększania objętości rozpada się przy kilkakrotnym zamarzaniu i nie jest odporna na mróz.

Aby zmniejszyć ilość wody w zaprawie, przy zachowaniu dostatecznej płynności, dodaje się środków mineralnych lub chemicznych, które uplastyczniają zaprawę. Dodatki te nie mogą jednak zawierać składników chemicznych, które mogłyby spowodować korozję drutów, a więc przede wszystkim chlorku wapnia (promocja 3 w 1). Plastyfikatory dodawane do zaprawy powinny być chemicznie zbadane.