Strata wskutek odkształceń opóźnionych betonu

W betonie poddanym wskutek sprężenia trwałemu uciskowi występuje, jak wiadomo, zjawisko odkształcenia opóźnionego, tzw. pełzanie, które znacznie przewyższa odkształcenie sprężyste (program uprawnienia budowlane na komputer).
Ponieważ nie można ściśle określić wielkości odkształceń opóźnionych dla danego betonu, komplikowanie obliczenia w celu uzyskania bardziej dokładnego ujęcia obliczeniowego tych odkształceń byłoby nieuzasadnione.

Stosujemy więc - jak zwykle w takich przypadkach - metodę przybliżoną, od której wymaga się jednak, by prowadziła do wyników nie mniej bezpiecznych od tych, które potwierdza praktyka (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
natomiast w ustrojach strunobetonowych, gdzie sprężenie następuje we wcześniejszym stadium przebiegu tego zjawiska.
Strata wskutek relaksacji stali
Relaksacja stali wywołuje stratę, zależną głównie od wielkości naprężenia i jakości stali. Strata ta może być znacznie zmniejszona stosunkowo prostym zabiegiem, polegającym na podwyższeniu naciągu utrzymywanego przez krótki okres.

Przy stosowaniu tego sposobu strata wywołana relaksacją nie przekracza na ogół 5% siły naciągu, waha się więc ona w granicach od 4 do 7 kG/mm2 (uprawnienia budowlane).
Straty związane z techniką sprężenia
Oprócz strat wynikłych wskutek skurczu i pełzania występują jeszcze straty związane z samą techniką sprężania, a więc żeby otrzymać wartość siły sprężającej S0 w jej stanie początkowym, naciąg musi być zwiększony o wielkości tych strat. Straty te powstają wskutek:
a) poślizgu i odkształceń w urządzeniu naciągowym i kotwiącym,
b) naciągu drutów etapami (program egzamin ustny).

Straty sumaryczne

Przy obliczaniu przekrojów na ogół nie ma potrzeby uwzględniać strat wywołanych poślizgiem, gdyż obejmują one tylko części końcowe elementu, nie docierając przy zwykle spotykanych długościach do przekroju niebezpiecznego. Poza tym straty te mogą być wyrównane przez zastosowanie przeciągania, używanego w celu redukcji wpływu relaksacji stali. Zwalniając przeciążenie kabla kotwi się go przy naciągu większym, odpowiadającym wielkości poślizgu.
Nie ma również potrzeby uwzględniania strat wskutek stopniowego wprowadzania siły sprężającej kablami kolejno po sobie naciąganymi lub przez naciąg kabla parami drutów. Występujące bowiem w tych przypadkach różnice w naprężeniach są na ogól nieduże i można je skompensować zwiększając odpowiednio naciąg pierwszych drutów w stosunku do następnych. Obliczenie tych poprawek nie przedstawia trudności; Magnel podaje tabelaryczne ich zestawienie. Decydując się na ten zabieg, należy jednak zdawać sobie sprawę, że tym samym podwyższa się stratę naprężeń powstałą wskutek relaksacji stali.

W wielkościach strat sumarycznych wyróżniamy:
a) straty w naciągniętym uzbrojeniu przed i po zwolnieniu z uchwytów na torze naciągowym; straty te dotyczą tylko elementów strunobetonowych,
b) straty po dokonanym sprężeniu; dotyczą one betonu strunowego i betonu kablowego (opinie o programie).
Straty powstałe wskutek relaksacji stali i skurczu betonu występują w obu grupach.

W rezultacie mamy do czynienia z następującymi trzema rodzajami naprężenia w stali, mającymi znaczenie praktyczne:
1) naprężenie wstępne naciągu agN,
2) naprężenie bezpośrednio po sprężeniu oso,
3) naprężenie skuteczne, po redukcji spowodowanej stratami os (segregator aktów prawnych).

W betonie kablowym stal i beton są naprężane jednocześnie, w związku z czym naprężenia osN i oso mają tam identyczne znaczenie (przy pominięciu wpływu sukcesywnego naciągu poszczególnych kabli.
Analizę różnych czynników wywołujących stratę naciągu w typowych przykładach betonu strunowego i betonu kablowego.
Wszystkie przytoczone na rysunku wartości wymagają oczywiście zmian dostosowanych do aktualnych warunków konkretnego przypadku (promocja 3 w 1).