Strefa suchych lasów

Stosunkowo uboższy w gatunki jest tu świat ptaków, wśród których warto wymienić przepiorą hełmiastego (Lophortyx gambelli), sóweczkę kaktusową (Micrathene whitneyi) i kukawkę srokatą (Geococcyx californianus), znaną z kreskówek jako „struś pędziwiatr", a osiągającą w biegu prędkość do 32 km/godz. Do bardzo pospolitych gadów należą jaszczurki z rodziny legwanów (Iguanidae), z iguaną (Dipsosaurus dorsalis) oraz kolczaste frynosomy - Phrynosoma cornutum i Phrynosoma douglassi. Z węży charakterystyczne są bardzo jadowite grzet hotniki - rogaty (Crotalus cerastes) i teksaski (( rotalus atrox). Osobliwością jest endemiczna rodzina jadowitych jaszczurek - heloderm (Helodermatidae), do której należą zaledwie dwa gatunki: heloderma arizońska (Heloderma suspectum) i heloderma meksykańska (Heloderma horridum). Wśród bezkręgowców interesujące są mrówki z rodzaju Myrmecocystis, których robotnice przechowują w odwłokach zapasy cieczy  (program uprawnienia budowlane na komputer).

Strefę wilgotnych i suchych lasów równikowych w Ameryce Północnej zamieszkują gł. gatunki neotropikalne, szerzej rozprzestrzenione w Ameryce Południowej (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Dominują tu zwierzęta typowo leśne, przystosowane do poruszania się wśród drzew. Ze ssaków do najbardziej charakterystycznych należą: ostronos meksykański (Nasua narica), tapir panamski (Tapirus bairdi), pekari białobrode (Tayassu albirostris) oraz leniwce Bradypus variegatus i Choloepus didactylus. W koronach drzew zamieszkują naczelne (Primates), m.in. ponocnic a mirikina (Aotus trivirgatus), saimiri czarnogłowa (Saimiri oerstedi) i kapucynka czarnobiała (Cebus capucinus) (uprawnienia budowlane).

Świat zwierzęcy Krainy Nearktycznej

Typowe dla tej strefy są niektóre gatunki drapieżników, takie jak: kinkażu (Pofos llavus), jaguar (Panthera onca), jaguarundi (Felis yagouaroundi), ocelot (Felis pardalis) czy margaj (Felis wiedii). Z kilku rodzin nietoperzy warto wymienić owocożerne liścionosy (Pbyllo- stomidae) i odżywiające się krwią wampiry (Desmodonlidae), z najbardziej znanym wampirem (Desmodus rotundus). Wśród gryzoni typowa jest rodzina aguti (Dasyproc tidae). Licznie reprezentowane są ptaki. Żyje tu strojnoczub (Cepbalopterus glabricollis), kwezal herbowy (Pharomachrus modno), ara żółto- skrzydła (Ara macać), przedstawiciele endemicznej rodziny tukanów (Ramphastidae) - w tym Baillonius bailoni i Ramphastos suliuratus, a w Meksyku - indyk pawi (Agriocharis ocellata). Gady reprezentowane są gł. przez jaszczurki - legwany (Iguanidae) i bazyliszki (Corytopha- nidae), ze słynącym z szybkiego poruszania się po powierzchni wody bazyliszkiem paskowanym (Basiliscus vittatus) (program egzamin ustny).

W zoogeograficznym podziale świata Ameryka Północna znajduje się na pograniczu dwóch królestw: Arktogei i Neogei. Pn. i środk. część kontynentu tworzy jedną z czterech krain zoogeografie znyc h Arktogei - Krainę Neark- tyczną. Z kolei pd. krańce kontynentu leżą w obrębie Krainy Neotropikalnej (obejmującej też Amerykę Południową) - jedynej krainy królestwa Neogei. Granicę między nimi stanowią wysokogórskie łańcuchy Sierra Mądre Zachodnia, Sierra Mądre Południowa i Sierra Mądre Wschodnia (opinie o programie).

Świat zwierzęcy Krainy Nearktycznej przypomina faunę Krainy Palearktycznej, obejmującej przeważającą część Eurazji i pn. Afrykę - obszary te łączy się w jedną krainę zwaną Holarktyką. Podobieństwo wynika z istnienia w przeszłości połączenia między tymi lądami, umożliwiającego swobodne migracje zwierząt. Cechą odróżniającą Krainę Nearktyczną od Palearktycznej jest występowanie w obrębie tej pierwszej gatunków neotropikalnych, które napłynęły z południa, po połączeniu się Ameryki Północnej z Południową (segregator aktów prawnych). Brakuje tu ponadto niektórych grup systematycznych szeroko rozprzestrzenionych w pozostałych krainach Arktogei, jak np.: jeżowatych, hienowatych, wielbłądowatych, słoniowatych, świniowatych czy naczelnych. Ciekawostką jest brak koniowatych, których ewolucja przebiegała właśnie na kontynencie północnoamerykańskim - wyginęły one na pocz. holocenu, a żyjące tam obecnie konie wprowadzone zostały przez Europejczyków po 1492. W Krainie Nearktycznej wyróżnia się cztery regiony: arktyczny, kanadyjski, zachodnio- amerykański oraz wschodnioamerykański, przy czym dwa ostatnie łączone są niekiedy w jeden region zwany sonorskim (promocja 3 w 1).