Struktura widma

Potwierdza to praca wykonana przez Mackenziego, który zastosował nową metodę, opartą na efekcie Messbauera. Istota tej metody polega na częściowym po- cłiłanianiu promieni y przez jony żelaza, izomorficznie zastępujące jony glinu w sieci metakaolinu (i kaolinu). Źródłem promieni y jest chlorek kobaltowy całkowite pochłanianie promieni y osiąga się za pomocą stali odprężonej. W badaniach Mackenzie zastosował kaolin zawierający 0,8% Fe₂0₃, wypalony w temperaturze 650, 980, 1100 i 1230°C. Wykresy Messbauera (program uprawnienia budowlane na komputer).

Kaolin, odwadniany w temperaturze 650°C, wykazał w odróżnieniu od kaolinu surowego, mającego jeden pik x, istnienie dobrze zarysowanych pików x i y piki te zachowały się w kaolinie prażonym w temperaturze 980°C, a także w kaolinie prażonym w ciągu 10 h w temperaturze 1100°C. Dopiero po prażeniu kaolinu w temperaturze 1100°C w ciągu 17,5 h struktura widma stała się taka sama jak w kaolinie, wyprażonym w temperaturze 1280°C, tj. całkowicie zmulityzowanym. W wyprażonym w niższych temperaturach kaolinie nic stwierdzono żadnej fazy pośredniej typu spinelu lub innego rodzaju. Metoda Messbauera jest bardzo czuła (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Różnica w wahaniach wiązania Al-O w ugrupowaniach tetraedrycznych i oktaedrycznych wynosi, wg Tarty, 300 cm^-1. Jednak przesunięcie pasm w widmach podczerwonych zauważono jedynie po wyprażeniu w temperaturze 1240°C (uprawnienia budowlane).

Efekt egzotermiczny

Nicholson i Fultrath przedłużając dyskusję odnośnie do składu faz w temperaturze 980°C, podkreślają, że efekt egzotermiczny można przypisać jednej z trzech faz: mulitu, spinelu lub kwarcu. Brindly i Nakahira przypisywali, na podstawie promieniowania rentgenowskiego, efekt egzotermiczny tworzeniu się związku typu spinelowego. Ale Roy i inni uznali, że faza kubiczna spinelu w kaolinicie może powstawać już w temperaturze 850°C, a w haloizycie w temperaturze 650°C. Niemniej jednak efekt egzotermiczny powstał w temperaturze 980°C i dlatego Nicholson i Fulrath wyrazili wątpliwość, czy można go przypisać tworzeniu się spinelu (program egzamin ustny).

Z drugiej strony, Comer zaobserwował fazę mulitową w temperaturze 850°C >5], podczas gdy Brindly i Hunter nie zaobserwowali mulitu również po reakcji egzotermicznej. W rezultacie Nicholson i Fulrath ustalili skład fazy kaolinitu w temperaturze 980°C, przypisując go krystalizacji /9-kwarcu z bezpostaciowego Si0₂ cieple reakcji (oznaczonym kalorymetrycznie) 38,1 kJ/mol (9,1 kcal/mol).

Znaczne zainteresowanie wywołuje studium Rangego i Weissa, którzy wy kor żywili duże kryształy kaolinitu (1-2 mm średnicy) i wykazali, że wprost krzywiej r stości kaolinitu w zakresie temperatur 600+-1000°C przebiega płynnie, bez jakichkolwiek skoków w temperaturze 800°C, co potwierdzałoby hipotezę pośredniego tworzenia się spineli. Analiza termodynamiczna nie może mieć na razie zastosowania do tych celów i powodu niedokładności niektórych danych termochemicznych (opinie o programie).

Praktyka wykazała, że kaolinit o strukturze mniej uporządkowanej (choć reaktywność jego powinna być wyższa) daje w temperaturze 1000°C mniej mulitukaolinit dobrze skrystalizowany. Dlatego można przypuszczać, że tworzenie mulitu w metakaolinicie reakcja polegająca na wywoływaniu działania s-, &-wiązań jest tym skuteczniejsze, im mniejsza jest odległość między wzajemnie działającymi kationami, co ma miejsce w dobrze skrystalizowanym kaolinicie. Okolicznością tą można, na przykład, wytłumaczyć utrudnienie w powstawaniu mulitu w haloizycie, wyróżniającym się swoją nie uporządkowaną strukturą (segregator aktów prawnych).

Śledząc rozważania o s-, p-wiązaniach można przypuszczać, że tworzenie się mulitu stanowa reakcję przebiegającą w dwóch powiązanych ze sobą etapach: etap pierwszy zaczyna się od razu po przejściu minimum endotermicznego dzięki uwolnieniu pojawiają się następnie w układzie możliwie wydzielanie się ciepła zanika wskutek trwającej endotermicznej reakcji odwadniania (promocja 3 w 1).