Strzemiona zgrzewane

Jeszcze skuteczniej poślizgowi przeciwstawiają się strzemiona zgrzewane do zbrojenia głównego. Wpływ strzemion jest szczególnie wyraźny w betonach lekkich. W badaniach Lewickiego i Arendarskiego [25] nad belkami z piano- betonu w miejscu strzemion tensometry wykazywały znaczny spadek naprężeń w prętach głównych, świadczący o przekazywaniu przez strzemiona sił na beton (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przy wyciąganiu siłą 6 T pręta z bloku pianobetonowego zaobserwowano, że 25°/o całej siły przeniosły na beton strzemiona, przy czym pierwsze strzemię przeniosło 28% siły, drugie 34%, trzecie 24%, zaś czwarte 14%. Piąte strzemię nie wzięło już udziału w przenoszeniu siły. Strzemiona były rozstawione co 20 cm. Przyczepność stali zbrojeniowej do betonu jest przypisywana głównie zjawiskom natury mechanicznej, polegającym na przeniknięciu powłoki z mleka cementowego w nierówności powierzchni zewnętrznej pręta i na tarciu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Hipotezy przypisujące przyczepność zjawiskom fizyko-chemicznym (przyklejania) i przyczepności naturalnej nie zostały jeszcze dostatecznie wyjaśnione przez doświadczenia. Problem przyczepności stali zbrojeniowej do betonu uzyskał ostatnio na znaczeniu wskutek stosowania betonów i stali o coraz wyższych wytrzymało- ściach. Aby wykorzystać zalety wysokich wytrzymałości betonu i stali zbrojeniowej bez zmniejszenia bezpieczeństwa konstrukcji musi być zapewniona ich współpraca w każdym miejscu ich styczności.

Współpracę tę może zapewnić tylko odpowiedni wzrost przyczepności (uprawnienia budowlane). Dzięki niej zmniejszy się odstęp rys i ich szerokość oraz wzrośnie ich liczba. W efekcie, pomimo dużego wzrostu naprężeń rozciągających w stali zbrojeniowej (tym samym wzrostu wydłużenia strefy rozciąganej) można utrzymać rysy o nieszkodliwej szerokości. Problem przyczepności betonu do stali i związany z nim problem tworzenia się rys nie da się jednak rozwiązać poprzez same badania laboratoryjne. Muszą one być uzupełnione przez obserwację pracy budowli żelbetowych. Przyczepność określona w sposób podany na początku rozdziału, zależy ściśle od jakości otulającej powłoki, jak również od stopnia nierówności zewnętrznej powierzchni pręta (program egzamin ustny).

Stale profilowe

Doświadczenia wykazały, że każdy czynnik, który zwiększa szczelność (zwartość) zaprawy betonowe; w bezpośrednim sąsiedztwie pręta pociąga za sobą wzrost przyczepności. Sposób otulenia pręta ma zasadnicze znaczenie. Uprzednie pokrycie pręta mlekiem cementowym poważnie zwiększa przyczepność. Ze względu na lepsze otulenie pręt betonowy w pozycji pionowej ma większą przyczepność niż pręt w pozycji poziomej (opinie o programie).

Wibrowanie oraz zastosowanie dodatków do cementów uplastyczniających beton, w rodzaju Plastimentu wywiera dodatni wpływ na przyczepność. Zwiększeniu wytrzymałości betonu towarzyszy wzrost przyczepności, jeżeli czynnik powodujący to zwiększenie nie wywiera szkodliwego wpływu na jakość otuliny. Przyczepność wzrasta z wiekiem betonu, ze zwiększeniem zawartości cementu, lecz nie wzrasta ze zmniejszeniem zawartości wody. Przyczepność wzrasta też ze zwiększeniem chropowatości powierzchni zewnętrznej pręta. Przy pręcie idealnie gładkim przyczepność praktycznie nie istnieje (segregator aktów prawnych).

Stale profilowe posiadają znacznie większą przyczepność od prętów okrągłych. Przyczepność stali zbrojeniowej profilowanej wykazuje dwie wyraźne fazy. Pierwsza odpowiada przyczepności występującej przy stali gładkiej. Druga odnosi się do oporu stawianego przez żebra, guzy itp. występy stali profilowanej. Przy podgrzewaniu do wysokich temperatur zwykłego żelbetu opartego na cemencie portlandzkim dostrzega się zmiany nie tylko w samym betonie, lecz również i w stali zbrojeniowej (promocja 3 w 1).

Podobnie i współpraca obu materiałów przebiega inaczej niż przy temperaturach normalnych. W zwykłym żelbecie na cemencie portlandzkim, zbrojonym stalą gładką pospolitej jakości, przy nagrzaniu do maksymalnej temperatury 250°C, obniża się obliczeniowa wytrzymałość betonu Rm o 25%, przy czym granica plastyczności stali nie ulega obniżeniu.