Sylwetka komina

Osobną rolę odgrywa sama sylwetka komina, której składowymi są: kolor, kształt, rozmieszczenie galerii zewnętrznych i głowica komina. Kominy żelbetowe mają przewagę nad ceglanymi, dzięki temu, że ich kolor nie konstrastuje z niebieskim czy szarym tłem horyzontu. Są one mniej widoczne i z dużej odległości ich sylwetka zaciera się na tle nieba (program uprawnienia budowlane na komputer). Wysmuklający kształt kominów zbieżnych jest korzystniejszy krajobrazowo od kominów cylindrycznych. Zmiana zbieżności, czy też jej zmniejszenie ku górze, czyni sylwetkę komina bardziej naturalną. Galerie oświetleniowe są w zależności od zbieżności:
a) komin cylindryczny,

b) komin u dołu zbieżny,

c) komin z dużą zbieżnością (powyżej 3V.) bez wyraźnego akcentu głowicy,

d) współczesna sylwetka wysokiego komina ze zmienną zbieżnością,

e) komin zbieżny z wyraźnym akcentem głowicy akcentem poziomym i ich rozmieszczenie odgrywa znaczną rolę w całości sylwetki.

Niestety rozmieszczenie to jest uwarunkowane przede wszystkim przepisami lotniczymi (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Gdyby decydowały względy architektoniczne, górną galerię należałoby odsunąć od samej głowicy i nie łączyć dwóch elementów o tym samym znaczeniu widokowym.
Wpływ lokalizacji komina na sylwetkę zakładu przemysłowego jest też znaczny, ale tu znów decydującą rolę odegrać muszą względy technologiczne.
Część dolna komina widziana z bliska, wtedy gdy patrzącego nie przytłacza jego wysokość, powinna być powiązana z otoczeniem; dlatego zaakcentowanie cokołów, choćby przez wykonanie prostych odsadzek, architektonicznie odgrywa poważną rolę. W miarę możliwości należy unikać kolizji linii pionowych budynków z ukośnymi krawędziami komina, gdyż stwarzać to może niepokojące wrażenie niezgodności pionowej całego zespołu (uprawnienia budowlane).

Wymiary i konstrukcja komina

Wymiary i konstrukcja komina zależą od parametrów technologicznych urządzenia, które jest przez komin obsługiwane. Wymiary przekroju (średnica) zależą przede wszystkim od ilości odprowadzanych gazów, natomiast wysokość zależy albo od wielkości potrzebnego ciągu (czym wyższy komin tym większy ciąg), albo od dopuszczalnego zapylania okolicy (czym wyższy komin, tym mniejsze jednostkowe zapylanie). Zależności te wymagają szerszego omówienia.
Naturalny ciąg komina jest to różnica pomiędzy ciśnieniem gazów u wlotu do komina a ciśnieniem powietrza zewnętrznego mierzona w milimetrach słupa wody (program egzamin ustny). Ciąg naturalny jest tym większy, im wyższy jest komin i im większa jest różnica temperatur pomiędzy gazami wychodzącymi z komina a powietrzem zewnętrznym.

Tok postępowania przy projektowaniu kominów na ciąg naturalny jest zwykle taki, że dana jest ilość spalin Q, przyjmuje się prędkość V i oblicza się potrzebną powierzchnię przekroju komina F, żądając równocześnie spełnienia warunku określenia minimalnej wartości ciągu. Ze względu na to, że z kolei ciąg zależy od prędkości i od wielkości przekroju i wysokości komina, dobór następuje przez próby lub najczęściej wg wzorów empirycznych (opinie o programie).
Ciąg sztuczny. W większości przypadków (w większych kominach przemysłowych) otrzymanie odpowiedniego ciągu naturalnego wymagałoby albo zbyt wysokiego komina, albo zbyt dużych średnic, szczególnie gdy odprowadzone gazy mają niską temperaturę lub gdy przechodzą przez urządzenia odpylające, stanowiące dodatkowe opory ruchu.

Wystarczy podać, że zastosowanie odpylaczy mechanicznych powoduje stratę ciągu do 50 mm słupa wody lub, że przy kominach wentylacyjnych mamy często do czynienia z gazami zimnymi i ciężkimi wobec czego naturalny ciąg jest bliski zeru (segregator aktów prawnych).

Wtedy stosuje się urządzenia do wytwarzania ciągu sztucznego, które tłoczą gazy do przewodu kominowego. W większości zakładów przemysłowych stosuje się te urządzenia, uniezależniając tym samym wysokość komina od potrzebnego ciągu i regulując prędkość przepływu gazów. Ciąg naturalny oczywiście wspomaga ciąg sztuczny (promocja 3 w 1).