Szkło laboratoryjne

Szkło laboratoryjne stanowią naczynia Kollego; są to płaskie kolby o pojemności około 100 cm:i, z szeroką szyjką, która umożliwia swobodne wprowadzenie próbek do wnętrza naczynia. Wykonuje się je ze szkła o jakości umożliwiającej prowadzenie sterylizacji w temperaturze około 140 C, pod ciśnieniem około 3 atn. Obok naczyń Kollego stosuje się także szalki Petri’ego.
Istota badania polega na poddaniu próbki działaniu grzybni wyhodowanej na pożywce (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Pożywkę, w skład której wchodzi agar-agar, brzeczka piwna i woda destylowana, przygotowaną w dużych szklanych kolbach, sterylizuje się w autoklawach lub sterylizatorach przez przeciąg 1,0-1,5 godziny, doprowadzając stopniowo temperaturę do poziomu 105 ± 5° C. Gotową pożywkę wprowadza się do naczyń Kollego, lub do naczyń szklanych, w ilości około 45 cm:i, po czym ustawia się w naczyniach szklane podstawki w kształcie litery V, grubości około 3 mm i wysokości około 7 mm. Na podstawkach tych ułoży się w dalszej fazie badania próbki drewna, które nie powinny się stykać bezpośrednio z pożywką (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Na wystudzoną i wysterylizowaną pożywkę zaszczepia się odpowiedni gatunek grzyba (uprawnienia budowlane).

Laboratorium prowadzące badania nad trwałością drewna musi być wyposażone w odpowiedni dobór czystych kultur grzybów. Do badania stosuje się przede wszystkim kultury tych grzybów, które powodują szybki rozkład drewna i mają duże znaczenie gospodarcze. Przy określaniu naturalnej trwałości drewna drzew iglastych stosuje się głównie kultury grzybów powodujących rozkład drewna w budynkach, a więc Coniophora cerebella Schroet i Merulius domesticus Falek, poza tym kultury gatunków Lentinus lepideus Fr. i Lenzites sepiaria Fries., które wywołują rozkład drewna w słupach i w masztach. Do określenia trwałości drewna drzew liściastych stosuje się kultury grzybów Coniophora cerebella Schroet, Merulius domesticus Falek i Polistictus versicolor Fr.; w odniesieniu do drewna dębowego stosuje się kultury gatunku Daedalea ąuercina Pers (program egzamin ustny).

Kultury grzybów

Przeznaczone do badania kultury powinny być czyste, a więc w skład danej kultury powinien wchodzić jeden tylko wyodrębniony gatunek grzyba; prócz tego kultury powinny być wolne od pleśni. Występowanie w ramach kultury więcej niż jednego gatunku grzyba lub opanowanie kultury przez pleśń zaciemnia wyniki badania i utrudnia wyciągnięcie prawdziwych wniosków. Kultury grzybów hoduje się w optymalnych dla grzyba warunkach rozwoju na sztucznych pożywkach, które zastępują grzybowi naturalne podłoże, w tym przypadku drewno. Skład pożywek może być różny; przy badaniu drewna stosuje się głównie pożywki agarowe, rzadziej pożywki z trocin lub z ziemi (opinie o programie).

Naczynia z wprowadzoną pożywką i z ustawionymi podstawkami wyjaławia się w sterylizatorach lub w autoklawach, poddając je działaniu temperatury około 105° C przez przeciąg 30-60 min. Po ostudzeniu naczyń szczepi się na pożywce grzybnię. Czynność przeszczepiania polega na przeniesieniu za pomocą wyjałowionej igły platynowej skrawka grzybni z czystych kultur na pożywkę. Czynność tę należy wykonać szybko, w warunkach bardzo higienicznych, w oszklonych szafkach Hansena (segregator aktów prawnych).

Po zaszczepieniu grzybni zatyka się naczynia Kollego korkami z waty i oznacza się na nich gatunek grzyba i datę szczepienia. Następnie umieszcza się naczynia w termostatach, które pozwalają na utrzymanie temperatury na jednym poziomie (z dokładnością 1° C) lub w komorach klimatyzacyjnych, które pozwalają na utrzymanie na jednym poziomie temperatury i względnej wilgotności powietrza. W ten sposób stwarza się optymalne warunki dla rozwoju grzyba. Po upływie 2-3 tygodni zaszczepiony w naczyniu grzyb powinien się rozwinąć w silną kulturę, która nadaje się do prowadzenia badań (promocja 3 w 1).

Przygotowane próbki drewna suszy się w suszarce laboratoryjnej do stanu całkowicie suchego i waży się na wadze technicznej z dokładnością 0,1 g. Następnie dezynfekuje się je przeprowadzając kilkakrotnie przez płomień palnika gazowego lub przez krótką kąpiel w silnym strumieniu wody; chodzi o to, by do naczynia Kollego wprowadzić próbki wolne od grzybów (np. pleśni) i bakterii, których rozwój zaciemniałby wyniki badania.