Trwałość tworzywa

Zachowanie tych warunków daje gwarancję wymaganej wytrzymałości i trwałości tworzywa, gdyż intensywne i dokładne przemieszanie zwiększa koncentrację spoiwa cementowo-glinianego i plastyczność tworzywa.
Rozróżniamy dwa sposoby przygotowania mieszanin: ręczny i mechaniczny (program uprawnienia budowlane na komputer).
Zawiesiny o wymaganej konsystencji i proporcji wlewa się z osadnika wiaderkami lub czerpakami do skrzyni, do której następnie wsypuje się odpowiednie ilości cementu.

Następnie miesza się masy dokładnie gracą lub grabkami stalowymi. Po otrzymaniu jednorodnego spoiwa cementowo- glinianego. o jednolitej barwie, dosypuje się odpowiednią ilość piasku i dolewa się wody w takiej ilości.
Podczas mieszania cementu z gliną należy dolewać wodę, gdyż ułatwia to wykonanie mieszaniny. Po przemieszaniu całości otrzymuje się zaprawę do robót murowych i tynkowych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Dla ułatwienia manipulacji i zmniejszenia pracochłonności można skrzynię podzielić na 3 części; w jednej przygotowuje się zawiesinę, drugą traktuje się jako jej magazyn, a trzecia służy do przygotowania mieszaniny.

Mieszanie ręczne nie daje takiej gwarancji uzyskiwania jednolitej mieszaniny jak mechaniczne, wobec czego należy je traktować jako zło konieczne i stosować w specjalnych warunkach. W każdym razie należy pamiętać, że mieszanie ręczne musi być wykonane specjalnie starannie i dokładnie, gdyż tylko wtedy można mieć pewność, że mieszanina jest dobra (uprawnienia budowlane).
W tym wypadku należy wykonać drobną przeróbkę kosza załadowczego polegającą na tym, że kosz przedziela się przegródką z blachy stalowej na dwie części — jedną do cementu, a drugą do zawiesiny gliny. Przed przemieszaniem ładuje się do jednej przegródki kosza cement, do drugiej wlewa zawiesinę gliny, po czym wprowadza się te składniki do bębna i miesza ok. 3 minut. Następnie dodaje się piasek i odpowiednią ilość wody i całość miesza się do czasu otrzymania jednolitej masy, co trwa ok. 3 minut.

Mechaniczne mieszanie zapraw

Następnie otrzymaną zaprawę cementowo - glinianą wyładowuje się z bębna na taczki i odwozi na miejsce zużycia. Przy chudych zaprawach można częściowo zwiększyć ich wytrzymałość za pomocą tzw. aktywizowania mieszaniny(program egzamin ustny). W tym celu miesza się intensywnie cement z gliną, a następnie z piaskiem przy szybkości obrotów łopatek 5 m/sek, dzięki czemu uzyskuje się zaprawę o największym rozdrobnieniu koloidalnym w postaci masy galaretowatej o jednorodnej konsystencji. W ten sposób można osiągnąć wytrzymałość o 30-^50% większą od wytrzymałości otrzymanej w zwykłych warunkach (opinie o programie).

Mechaniczne mieszanie zapraw może się odbywać w centralnej wytwórni, gdzie uzyskuje się poza efektem ekonomicznym i zmniejszeniem pracochłonności gwarancję dostarczenia stale kontrolowanej jednolitej zaprawy; zaprawa ta przy przewozie na miejsce budowy nie rozdziela się na warstwy, a przy użyciu nie wymaga dodania wody ani dodatkowego przemieszania. W centralnej wytwórni można też przygotować mieszaninę w gniotowmiku wg jednego z następujących sposobów: 1. Zawiesinę glinianą, cement i piasek ładuje się do gniotownika jednocześnie. Ogólna wilgotność mieszaniny w danym przypadku jest o 5 do 8% mniejsza od optymalnej, zależnie od ilości dodawanej gliny. Dopiero na miejscu
zużycia dodaje się wody w ilości niezbędnej do otrzymania zaprawy o wymaganej konsystencji (segregator aktów prawnych).

2. Cement z piaskiem miesza się w gniotowniku przy optymalnej wilgotności mieszaniny, po czym masę dowozi się na miejsce zużycia i tam w mieszadle przerabia się w ciągu 2 minut z gliną na zaprawę o żądanej konsystencji.
Najpoważniejsze trudności przedstawia w praktyce produkcyjnej uzyskanie spoiwa z mieszaniny eementowo-glinianej. W laboratorium nie nastręcza żadnych trudności dokładne przemieszanie gliny z cementem (promocja 3 w 1).